Posts

Showing posts from June, 2009

கடவுள்களின் மடிகள்

Image
அறுபட்ட நரம்புகளில்
விடுபட்ட உறவுகளின் மிச்சம்
சொட்டுச் சொட்டாய்க் கொட்ட
எது அழிந்து எப்படிப்போனாலும்
என்றும் அழிந்துபோகாத
பசி மட்டும் சுயநினைவைச் சூறையாட
விழுந்துகிடக்கிறது கிழம் குப்பைத் தொட்டியில்

குப்பைத் தொட்டிகள் கடவுள்களின் மடிகள்
இன்று மலர்ந்த தளிர்களும்
நாளை உதிரும் சருகுகளும்
அந்த மடிகளில்தான் இப்போதெல்லாம்

மனிதநேயம் நாளுக்கு நாள்
தாயம் விளையாடப்பட்டு
பாம்பு கொத்தி பாம்பு கொத்தி
விசப்பல் அச்சுகளோடு மட்டும்
குப்பைத் தொட்டிகளில்
வேண்டாதவற்றைக்
கொட்டத்தானே குப்பைத்தொட்டிகள்

இளைஞனே
இது உனக்கு நல்லதோர் எச்சரிக்கை
நீதானே நாளைய கிழம்
இன்றே சுதாரித்துக் கொள்
உன் முதுமை வாழ்வுக்கு
சில்லறைகளைச் சேமித்துக்கொள்

இன்று நீ எறிந்ததைவிட நாளை உன்னைத்
துரிதமாய்த் தூக்கியெறிவான் உன் பிள்ளை
இப்போதே கொஞ்சம் சில்லறையை
எவரும் தொடாத இடத்தில் பதுக்கி வைத்துக்கொள்
அது எதைப் போக்காவிட்டாலும் அற்பப்
பசியையாவது போக்கும்

இணையப் பேரரசு

Image
அகிலத்தை அள்ளியெறிந்து விளையாடும்
கூடைப்பந்தாட்ட வீரனாக

அண்டவெளியெங்கும் தகவல் ரத்தம் பாய்ச்சும்
பைனரி நரம்பு மண்டலமாக

ஆகாய உள்ளங்கையின்
அடையாள ரேகை ஓட்டமாக

விசும்பும் ஏகாந்த உயிரை விரும்பிய திசையில்
விருப்பம்போல் செலுத்த
நாநோ நொடிதோறும் திறந்தே கிடக்கும்
மந்திர வாசலாக

பள்ளிகளும் தள்ளி நிறுத்த
அனாதையாய் அழுத தமிழைக்
கெட்டிப் பாலூட்டி தன் தட்டச்சு மடிகளில்
தட்டிக் கொடுத்து வளர்க்கும் கணிவலைத்தாயாக

வணிகமொழி களவாடிக்கொண்ட
இதயமொழி எழுத்தாளர்களை இழுத்துவந்து
ஈர்ப்பேற்றி இலக்கியமழை பொழியவைக்கும்
நிலவான சூரியனாக

உருப்படாத ஊடகங்கள் உதறியெறிந்து
முடக்கிய அருங்கலைகள் அனைத்தையும்
உச்சிமோந்து உயர்த்திப் பிடிக்கும்
வலைப்பூக் கரங்களாக

வேற்றுக்கோள் தமிழனோடும்
ஊற்றெடுக்கும் பசியோடு ஒன்றாய்த் தமிழுண்ண
மின்னிலையிட்ட வலைப்பந்தியாக

நாதோன்றும் முன்னரே சொல் தோன்றி
வளர்ந்த தமிழை மின்கலை ஊற்றி வளர்க்கும்
நவீன தமிழ்ச்சங்கமாக இணையம்
இணையம் என்ற பேரரசு

இன்னொரு ஜென்மம்

Image
பச்சையிலை மாநாட்டில்
பனிவிழும் பூக்காட்டில்
வேர்நரம்பும் விட்டுவிடாமல்
விதைகளுக்கு உள்ளேயும்
தேடினேன் தேடினேன்

ஏழு வண்ணமா என் வண்ணமா
என்ற கேள்வியழகோடு
அன்றலர்ந்த ரோஜா ஒன்று
என்னையா தேடுகின்றாய் என்றது
இல்லை இல்லை ஓடிப்போ
உன் கவர்ச்சி வனப்பில் எனக்கொன்றும்
விருப்பில்லையென்றேன்

நீண்டு நிதானமாய் நன்னீர் சுழித்தோடும்
நதியினுள் குதித்துத் துழாவித் துழாவித்
தேடினேன் தேடினேன்

வெள்ளிச் செதிள் சிவக்க
விளையாடும் செங்கண் சிரிக்க
கெண்டை மீனொன்று
என்னையா தேடுகின்றாய் என்றது
இல்லை இல்லை ஓடிப்போ
உன் ஒய்யார ஆட்டத்தில் எனக்கொன்றும்
விருப்பில்லையென்றேன்

ஆழக் கடல் தொட்டு அடிச்சென்று மூச்சடக்கி
அகண்ட கண் விரித்து அதுவீசும் சுடரொளியில்
தேடினேன் தேடினேன்

குட்டிப் பவளப் பேழைகளாய்க்
கொட்டிக் கிடக்கும் சிப்பிகளின்
கதவு திறந்த முத்தொன்று
என்னையா தேடுகின்றாய் என்றது
இல்லை இல்லை ஓடிப்போ
உன் ஒளிரும் கர்வத்தில் எனக்கொன்றும்
விருப்பில்லையென்றேன்

மெத்து மெத்தென்ற மேகக் கூட்டங்களை
முன்னும் பின்னுமாய் இழுத்திழுத்து விலக்கித்
தேடினேன் தேடினேன்

வானத்தின் வெண்பொட்டு
வயதேறா குமரி மொட்டு
வட்டநிலா ஓடிவந்து
என்னையா தேட…

எவரையும் வாழவைப்போம்

Image
உச்சிச் சூரியன்மீது எறியப்படும்
பச்சையிலைப் பனித்துளிகளாய்
நிமிடங்கள்தோறும் உயிர்கள்
அழிந்ததும் அழியப்போவதும்
அழிந்துகொண்டிருப்பதும்
குருதி நிறைத்து மிதக்கும் கண்களில்
அப்பட்டமாய்த் தெரிந்தும்

செய்வதேதும் அறியாமல்
செய்வதற்கேதும் சிக்காமல்
ஈனக் கதறல்களை மட்டுமே
ஓங்கி உயிர்கிழித்துச் செய்ய முடிந்தது

நரக எரிமலைக் குழம்புகளால்
பறித்துச் செல்லப்படும்
கால்களுமற்ற எறும்புகளாய்
அப்பாவி உயிர்களங்கே
எப்படியெல்லாம் எரிந்தெரிந்து
துடிதுடித்துச் செத்திருக்கும்

அப்பப்பா அக்கொடுமை
எவ்வொரு நொடிப்பொழுதும்
இனி எமக்கும் எவருக்கும்
வேண்டாம் வேண்டாம்
வேண்டவே வேண்டாம்

மீளக்கிட்டா உன்னத உயிர்களே
திண்மை நெஞ்சோடும்
தொய்வழித்த நடையோடும்
உயிர்த்தீ உயர்த்திப் பிடித்துப்
போராடுவோம்

உரிமைகளை
உள்ளங்கைகளில் பெறுவோம்
உயிர்களைப்
பொத்திப்பொத்திக் காப்போம்

ஆயுதப்போரழிப்போம்
உயிர்களே
அறப்போரில் எழுவோம்

வாழ்வோம்
வாழ்வோம் நாம்
எப்போதும் தப்பாமல்
எவரையும் வாழவைப்போம்

மனிதத்தையும்
மனித உயிர்களையும் தாண்டி
போற்றுதலுக்குரியதென்றோ
புனிதமானதென்றோ
பிரபஞ்சத்தில் வேறேதும்
இல்லை இல்லை இல்லவே இல்லை

அழிவில் வாழ்வா

Image
கலவரம்
அது இங்கே தினம் வரும்

அது வரும்போதெல்லாம்
வெறுமனே நிற்கும்
சிலைகளின் உயிரும் பிடுங்கப்படும்

தவறொன்றும் செய்யாமலேயே
தரையோடு தரையாக இரத்தச் சகதியாய்ச்
சிதைந்து கிடக்கும் சகோதரா
திடீர்த் துவேசம் உன்னைத்
துண்டாடித் துண்டாடி
வெறியின் பசிக்குத் தீனியாக்கிவிட்டதா

முதலில் என் கருணைக் கரங்களை
உன் கண்ணீர் துடைக்கவே
நான் நீட்டுகின்றேன்

இது ஓரிரு நிமிடங்களில்
காய்ந்துபோகும் ஈர ஒத்தடம்தான்
இதனால் உன் உயிருக்குள்
கொதி கொதித்துக் குமுறும் நெருப்பு ஊற்றுகள்
நிச்சயமாய் நிற்கப்போவதில்லைதான்

ஆகையினாலேயே
நிரந்தர நிவாரணத்தின் விடியல் கீற்றாய்
இந்தக் கவிதை உருவாக வேண்டும்
என்ற உயிர்த் தவிப்போடு
என் வார்த்தைகளை உருக்கி உருக்கி
உன்முன் வார்க்கிறேன்

நீயோ -
இன்றைய வெறிச் சூறாவளியில்
வெற்றிகண்ட இனத்தின்
துவம்ச வதைகளால் குதறப்பட்ட
தளிர்க்கொடியாய் இருக்கலாம்

அல்லது -
தோல்விகண்ட இனம் துவைத்துக் கிழித்து
துயரக் கொடியில் தொங்கவிட்ட
நைந்த ஆடையாய் இருக்கலாம்

நீ யாராய் இருந்தாலும்
என் கரிசனம் மட்டும்
உனக்கு ஒன்றுதான் சகோதரா

இன்று நான்
உனக்குச் சொல்லும் சேதியை
உன் மூளையின் மத்தியில்
ஓர் சுடராக ஏற்றிப்பார்

இங்கே

கல்லெறிதல்

Image
காய்த்த மரம்தான் கல்லடிபடும்
கற்களுக்கு வலிப்பதும் இல்லை
ஆனால் அடிபட்டும்
புன்னகைப்பதேன் கனிகள்

என்னை உண்டாவது
அறிவு பெற்றுக்கொள்
என்ற ஞானத்தாலா

அல்லது
என் காயங்களில் இருப்பவை
உன் முகவரிகள்தான்
என்ற ஏளனத்தாலா

எது எப்படியாயினும்
காலைத்தூக்கும் நாய்க்கு
முட்டிக்கொண்டு நிற்கும்
உபாதைதான் முக்கியமாகிறது
மைல் கல்லா மையல் சிற்பமா
என்பதல்ல

காலம் நிதானமாய்ப் பொழியும்
நியாய மழைத் துளிகளால்
சிற்பம் கழுவப்படும்தான்

ஆனாலும்
அந்தக் கவலையெல்லாம்
இல்லையே நாய்களுக்கு

வாழ்க்கை அகதி

Image
கடல் கண்டுகொள்ளாத
அலை நான்
மேகத்தில்
ஏறிக்கொண்டேன்

மேகம் மறுதலித்த
மழைத்துளி நான்
நிலத்தின்
மடி வீழ்ந்தேன்

நிலம் நிராகரித்த
நீர் நான்
காற்றில்
தொற்றிக்கொண்டேன்

வீசும் காற்றுடன்
அலைந்தேன்
திரிந்தேன்

காட்டு மரம் ஒன்றில்
கருங்கல் பாறை ஒன்றில்
மூங்கில் கிளைகளில்

பேய் உறங்கும்
பழைய மாளிகைச்
சுவற்றில்

கொடிக்கம்பு நுனியில்
பாய் மரத்தின் விளிம்பில்
வேப்பமர இலையில்

குஞ்சுகள் வெளியேறிய
அனாதைக் கூட்டில்

துருவேறிய கம்பிகளில்
கொம்பில் விழுந்த
பறவையின் எச்சத்தில்

ஒட்டிக்கிடக்கின்றன
என் இரத்தத் திசுக்கள்

இரவு ஓர் அனாதை

Image
இரவு ஓர் அனாதை
அது தனக்குத் துணையாக
என்னை எடுத்துக்கொண்டது
மௌனமாய் தன் பாரங்களை
எனக்குள் அது இறக்கி வைக்கிறது

யுகம்யுகமாய் அதனிடம்
சேர்ந்த சாபங்கள்தாம்
இந்தத் தாபங்கள்

இரவின் கண்ணீர் கறுப்பு

தன் பௌர்ணமியால்
அதன் கண்ணீர் துடைக்க
வெளிச்சக் கரம் நீட்டுகிறது நிலா

தன் உச்சிப் பகலால்
இரவின் கவலைகளையெல்லாம்
தின்னப் பார்க்கிறது சூரியன்

தன் மீது கிடத்தித்
தாலாட்டுப் பாடி
தூங்க வைக்கப் பார்க்கிறது பூமி

சின்னச் சின்ன நட்சத்திரங்களெல்லாம்
இரவின் கண்ணீர் துடைக்கும்
விளையாட்டுக் குருவிகள்

எல்லோருக்கும்
இரவின் மீது அனுதாபம்
ஆனாலும் இரவு
அழுதுகொண்டேதான் இருக்கிறது

இரவின் துயரம் அதை ஓர்
கருணைக் கடல் ஆக்கிவிட்டது
அது தன் அதீத கருணையால்
உயிர்களை ஆரத் தழுவி
அமைதியாய் உறங்க
இருட்டு இழைகளால் ஊஞ்சலாட்டுகிறது

இரவு சொல்லித்தரும் பாடம்
ஒன்றே ஒன்றுதான்

உயிரே
இரவைப் போல் நீயும் தனித்திருக்காதே
துணையற்ற நீ இரவின் மடி கிடந்தால்
மேலும் துயரப்படுவாய்
நீ உன் துணையைத் தேடு

பெற்றது ஒரு தாய்தான் என்றாலும்
பாசம் பொழியும் அன்புள்ளம்
அனைத்தும் உனக்குத் தாய்தான்

தேடி வரும் எவரையும் தூர நிறுத்தாதே
எட்டியோடும் உறவுகளைத்
தேடி …

வளைந்து கொடுத்தால்தான்...

Image
ஏனோ தானோ என்று
தரப்படும் முத்தம்கூட
எச்சில் சுரந்தால் மாத்திரமே
முத்தமாய் இருக்கும்

வளைந்து கொடுத்தால்தான்
வானவில்லும் அழகாய் இருக்கும்
வானத்தோடு வசீகரமாய் இணையும்
இணக்கமில்லாத உதடுகள்
புன்னகை சிந்தினாலும் புண்ணாகவே உதிரும்

விருப்பமில்லாத வண்டுக் குழலில்
எந்தத் தேனும் நுழைவதில்லை
விலகிக் கொடுக்காத மண்ணில்
எந்த விதையும் முளைக்கப் போவதில்லை

பாறையும் விதையை நேசிக்கின்றது
அந்த நேசிப்புதான் விதையின் வேர்களை
பாறையின் இடுக்குகளில் வாழ்வாய் வளர்க்கிறது

கல்லும் மலரும் ஒன்றாய் இருக்கலாம்
கல் மலரென்ற சிற்பமாய்
மாறும் மனம்கொண்டிருந்தால்
மலரும் கல்லும் ஒன்றாய் இருக்கலாம்
மலர் கல்லில் தன்னைக் காணக் காத்திருந்தால்

விலக இயலாக் கதவுகளுக்குள்
வாழ்க்கைக் காற்று வீசப்போவதே இல்லை
வெறுப்பின் நீட்சி ஒருவருக்கு மட்டுமல்ல
இருவருக்குமே நரகம்

வெறுப்பிலிருந்து வெளியேறும் நினைப்பு
ஒரு நொடி உதித்தாலும் போதும்
சொர்க்கம் எப்போதுமே கதவு திறந்து
காத்துக்கிடப்பதையே
தன் முழுநேர விருப்பப் பணியாய்ச்
செய்துகொண்டே இருக்கிறது

புரியாத கவிதைகள்

Image
உள்ளேறி உசுப்பும்
உன்னதங்களை
ஊரேறி உரைக்கும்
உள்ளுரமுமின்றி

சொல்லேறிச் சுடரும்
சுயவானம் வரையாது
எழுத்தாணி மூடும்
நிம்மதியுமின்றி

சுற்றிச் சுற்றியே
தொடுதூரப் புள்ளிகளை
வெற்று வட்டமடிக்கிறார்

புள்ளியும் சிக்காமல்
வட்டமும் வசப்படாமல்
புதிர்புதிராய் நிறைகின்றன
புரியாத கவிதைகள்