Posts

Showing posts from October, 2009

முகிலின் துப்பட்டாவுக்குள்

முகிலின் துப்பட்டாவுக்குள்
முத்தமிட்டேன் முத்தமிட்டேன்
நனைந்தேன் நனைந்தேன் நான்
சூரியனாய் சூடானேன் ஆனேன் என்
உசுருக்குள் கருவானேன் ஆனேன் ஆனேன்

நேற்று வரை நானும் ஒரு
கூழாங்கல் கூழாங்கல்
இன்று முதல் யோகங்களின்
வைரக்கல் வைரக்கல்

என்னைவிட்டு போகாதே
போகாதே உயிரே
உயிரின் கரு கலைவது
கூடாதே கூடாதே

நெருப்புக்குள் விழுந்து நான்
நனைகிறேன் நனைகிறேன்
நீருக்குள் நின்று நான்
எரிகிறேன் எரிகிறேன்

வானத்தின் வரப்புகளில்
நடக்கின்றேன் நடக்கின்றேன்
பூமிப்பந்தின் உள்ளுக்குள்ளே
பறக்கிறேன் பறக்கிறேன்

கண்டு கொண்டேன் உன்னை நான்
நேசிக்கின்றேன் நேசிக்கின்றேன்
கண்கள் போகும் பாதை எல்லாம்
நீயே கண்டேன் கண்டேன்

காற்றுக்குள்ளே என் சுவாசத்தை
காணவில்லை காணவில்லை
கண்மணியே உன் காதல் இன்றி
மூச்சே இல்லை இல்லவே இல்லை
மூடிக்கொண்டன
காயங்களைச் சுட்டெரித்த விழிகள்
எரிந்துபோனது இதயம்

திரும்பிக்கொண்டது
கண்ணீரை ஆனந்தமாக்கிய இதயம்
செத்துப்போனது உணர்வு

மடக்கிக்கொண்டன
கனவுகளை ஏற்றிவைத்த விரல்கள்
அணைந்துபோனது உயிர்

வாழ்வை
வண்ணமயமாக்கும்
விழிகளையோ இதயத்தையோ
ஒரே இடத்தில் தேடுவது தவறோ

வீசி எறிவதும் வேறு பெறுவதும்
வணிகம்போல்
வாழ்க்கைக்கும் நியதிதானோ

02 முகம் மூடி அகம் திறப்பவர்கள்

முகமூடிகளாய் வந்து, இணையத்தில் புகுந்து விளையாடுபவர்களைக் கண்டிருக்கிறேன். எனக்குள்ளும் பலர் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த பலரின் முகத்தையும் நான் பொதுவில் காட்டவே விரும்புகிறேன். அதுதானே நான்?

என்னை அன்புடையோனாகப் பார்ப்பவர்கள்
அன்புடன் நிர்வாகியாகப் பார்ப்பவர்கள்
கருணையுடையோனாகப் பார்ப்பவர்கள்
பலவும் எழுதும் கவிஞனாகப் பார்ப்பவர்கள்
காதல் கவிஞனாக மட்டுமே பார்ப்பவர்கள்
தமிழ்ப் பற்றாளனாகப் பார்ப்பவர்கள்
கிரந்தம் விரும்புவதால் தமிழ் விரோதியாகப் பார்ப்பவர்கள்
கருத்தாடலில் வியப்போடு பார்ப்பவர்கள்
கருத்தாடலில் வெறுப்போடு பார்ப்பவர்கள்
தனிமனித கீறலை விரும்பாதவனாகப் பார்ப்பவர்கள்
மதங்கள் கடந்த கடவுளையே நேசிப்பவனாகப் பார்ப்பவர்கள்

இப்படியே அடுக்கலாம்.....

ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனி முகம் காட்டி நான் நிற்கலாம்தான். ஆனால் இவை அனைத்தின் கலவைதானே உண்மையான நான்?

என் நிஜமுகத்தோடு, அது எத்தனை அழகாயிருந்தாலும் சரி எத்தனை அசிங்கமாக இருந்தாலும் சரி, என்னைக் காட்டிக்கொள்வதுதானே சரி.

ஏன் பயப்படவேண்டும்? யாருக்குப் பயப்படவேண்டும்?

என் புத்திசாலித்தனங்களை மட்டுமல்லாமல் என் முட்டாள்தனங்களையும் கொண்டவன்தானே நான்…

நவீன தமிழ்ச்சொற்கள்

தமிழ்ச்சொற்களின் வளர்ச்சிக்கு கணினி என்ற சொல்லே ஒரு நல்ல உதாரணம். முதலில் அவசரத் தேவைக்கு உலகின் ஒரு புதிய சொல்லை அப்படியே பயன்படுத்தவேண்டும்.

கம்ப்யூட்டர்

இதனால் நவீன ஆக்கங்கள் தடைபடாது அல்லது ஆக்கப்படுவதற்காகக் காத்திருக்காது. அப்படி ஆக்கப்படுவது எல்லோருக்கும் புரியும். இதற்கு அடுத்த நிலை அந்த புதிய சொல்லின் மொழிபெயர்ப்பு

கணிப்பொறி

இப்போது மக்களிடம் ஓரளவு கம்ப்யூட்டர் என்றால் புரியும் நிலை வந்துவிட்டது. அதை கணிப்பொறி என்று சொல்லும்போது அது கம்ப்யூட்டர்தான் என்று அறிகிறார்கள். அடுத்து சட்டென்று உலகின் ஒரு மூலையிலிருந்து ஒரு சொல் பிறக்கிறது.

கணினி

இது எல்லோருக்கும் ஏற்புடையதாக இருக்கிறது. கணிப்பொறி என்று சொல்வதைவிட கணினி என்பது இனிமையும் பொருள்தரக்கூடியதுமாக இருக்கிறது.

ஆனால் இதை கணனி என்று இலங்கையில் எழுதுகிறார்கள். உலகமே கணினி என்று எழுதும்போது இலங்கையர் கணனி என்று எழுதுவது நெருடலாய் இருக்கிறது. இந்த மனப்பான்மை தமிழர்களிடம் இருந்து மறைய வேண்டும். ஆனாலும் இலங்கை வழக்கு என்று ஒன்று இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே என்று அதை நான் மறந்துவிடுகிறேன்.

பிறமொழிச் சொற்களுக்கு பலரும் கிரந்தம் பயன்படுத்து…
இனியும் ஒருமுறையென
விழிமணி இழுப்பதும்

பார்க்கும் பொழுதெலாம்
பூக்கள் பொழிவதும்

மூடிய இமைக்குள்ளும்
ஈரமாய் மிதப்பதும்

முற்றாய் மறந்த நாளொன்றில்
நிலவாய்ப் புலர்வதும்

புலரும் பொற்கணங்களில்
இதழ்முகை அவிழ்ப்பதும்

ஊசிகளாய் இறங்காமல்
உணர்வுகளுக்குள்
ஊற்றுகளாய் எழுவதும்

ஆசைத்திரி தூண்டாமல்
இதயக் கிண்ணியில்
தீபச்சுடர் ஏற்றுவதும்

அழகு அழகு
பேரழகு
என் மீது
அடிக்கடி கோபப்படு
அதில் உன் பிரியம் தெரிகிறது
அழுத்தமான நேசிப்பு தெரிகிறது
உனக்கென்று என்னிடமிருந்து
நீயே எடுத்துக்கொள்ளும்
உரிமை தெரிகிறது
நமக்கான உறவு அதில்
வேர் பரப்பிக் கொண்டிருக்கிறது

வலி உன்னை வளர்த்தெடுக்கும் தாய்

Image
வலி
உன்னை
வளர்த்தெடுக்கும் தாய்

உன்னை
உனக்கே உரித்துக்காட்டும்
அம்மணம்

தேடாத விழிகளில்
திசைகளெல்லாம்
ஊமைகளாய் மூடிக்கிடக்கும்

வலியே
தேடலின் வல்லமை

உன் உண்மை முகவரியை
எழுதும் முள்

இருட்டை உடைத்து
வெளிச்ச வழி குடையும்
சிற்றுளிகளின் பேரியக்கச் சக்தி

மனிதா
நீ எப்போதும்
எதையும் வென்றதே இல்லை

உன் தோல்விகள்தாம்
ஒன்றுகூடி
வலிகள் பெறுக்கி
வெற்றியிடம் உன்னை
அடித்து இழுத்துக்
கொண்டுபோய்ச் சேர்க்கின்றன

ஒபாமாவுக்கு நோபல் பரிசு

Image
ஒபாமாவுக்கு அல்ல
அமெரிக்காவுக்கு
நோபல் பரிசு

செய்த
சாதனைக்காக அல்ல
செய்யக் கூடாது என்ற
போதனைக்காக

பாராட்டுவதற்காக அல்ல
மனிதநேயம்
வலியுறுத்துவதற்காக

போதும் ரத்த ஆறு
அதன் ஊற்றுக் குழி அடைக்க
பலி தருகிறோம்
உலக உன்னத நோபல் பரிசையே
என்ற அகிம்சை வதை

மனித மாமிச
உண்ணா விரதம் காக்க
உலக கௌரத்தையே
உணவாய்ச் சமைத்த விருந்து

இந்த அழகான திரிஷ்டிப் பூசணியைக்
கழுத்தில் மாட்டிவிட்டால்
நரபலி கேட்கும் சாத்தான்
வாக்குறுதி மீறி வெறிகொண்டாலும்
அடக்கிவிடும் என்ற எதிர்பார்ப்பு

இனியும் ஓர் ஆயுதம்
அமெரிக்கக் கைகளில் முளைத்தால்
அது குடிக்கப்போவது
முதலில்
நோபல் பரிசின்
குறை உயிரைத்தான்
பித்தான முத்தத்திற்கு
மெத்தையிட்டு வைத்ததுபோல்
மெத்து மெத்தென்ற கீழுதடு

கிழுதட்டின் முத்தத் தாகத்
தகிப்பின் கொதிப்பிற்கு
காற்று வீசும் சாமரமாய்
அடர்ந்த கருகரு
மீசையோடு மேலுதடு

நடுவில்
கவர்ச்சியான புதைகுழியில்
தேனூத்துப் பள்ளத்தாக்கில்
முத்தங்கள் ஏன்
தன் தித்திப்பு யுத்தத்தை
நாளும் பொழுதும்
நடத்திக்கொண்டே இருக்காது
முக்கியமானவர் எவரையேனும்
சந்திக்கச் சென்றால்
வழமையாய்ப்
பூங்கொத்து கொடுப்பார்கள்
நீயுன் புன்னகையைக் கொடு
போதும்
பூக்களெல்லாம்
நிறமிழந்து
உதிர்ந்து போகும்
உனக்கு யார்தான்
தமிழ் சொல்லிக் கொடுத்தார்களோ
தெரியவில்லை
பக்கத்தில் உட்கார் என்றால்
உனக்குப் புரிவதே இல்லை
மடியில் வந்து உட்கார்ந்துகொண்டு
பக்கம் என்றால் மடிதானே
என்று சண்டைக்கு வருகிறாய்
கருங்கூந்தல் கற்றைகள்
செவ்வாழைத் தோள்விழுந்து
பொன்மின்னல் இழைகளாய்த் தெறிக்க

உன் தாஜ்மகால் தலை சாய்த்து
இடக்கண் இமைகளை
சந்தனக்காட்டு வண்ணத்துப் பூச்சிகளின்
சாயுங்காலச் சிறகசைப்பாய்
படக்கென ஒரு முறை முத்தமிடச் செய்தாய்

அப்போதே நான் உன் பைத்தியம் என்ற
கண்ணியமான பட்டமளிப்பு விழா
விழித் திரைகள் ஒளிர
இதயச் சங்குகள் முழங்க
நரம்பு நந்தவனம் அதிர
நடந்தேறிவிட்டது
கோடிப்பூக்கள்
கொட்டும் சுகந்தத்தில்
ஒன்றுமே இல்லை
என் விலையுயர்ந்த
வாசனைத் திரவியம்
உன் வியர்வை
வலிந்து ஊதுவது
அணைப்பதற்கா ஏற்றுவதற்கா
அணைப்பதாய் நினைத்துக்கொண்டு
இனியும் ஒருமுறை
உன் உதடுகளால்
என் நெருப்பை ஊதாதே
உலகம் தோன்றியகாலம் தொட்டு
ஊர்ந்த நிலாக்களெல்லாம்
வழுக்கி விழுந்துவிட்டனவா
உன் இமைகளுக்குள்

இப்படித்
தலை சாய்த்துப் பார்ப்பது ஏன்
இந்தப் பிரபஞ்சத்தையே
சாய்த்துப்போடவா
எத்தனை பெரியவனாய்
இருந்தும் என்ன
உன்
சர்க்கரைத் தோட்டத்தில்
சித்தெறும்புதானே
நான்
ஒரு துளி
கண்ணீர் கசிந்தாய்
நீ என்முன்
காலமெல்லாம் கண்ணீரானேன்
நான் உன்முன்

ஒரு துளி பருகி
ஏழுகடல் தருவது என் காதல்

உன் கண்ணீருக்குள்
கட்டிக்கொண்ட கூட்டுக்குள்
என் கண்ணீர்மட்டும்தான்
இன்று நீயாக
தலை துளைத்த
ஆத்திர அதிரடிப் புயலின்
அவசரச் சீற்றத்தில்

உயிரின் உட்கருவும்
அணு உலையில் அகப்பட்டு
கொதித்த கணங்களில்
கொட்டிய மலச் சொற்களை

மறதித்
துடைப்பத்தால் பெருக்கி
மன்னிப்புக்
குப்பையில் இட்டுவிட்டு
ஏற்றுவோம்
மீண்டும் வாழ்க்கைத் தீபம்

தீபம் மட்டுமே
ஞாபகத் திரியில் ஏற்றுவதற்கு
என்றென்றும் ஏற்ற ஒன்று
ஒருநாள்
உன்னை வர்ணிக்கும் தாகத்தில்
உனக்கொரு
உவமைதேடிப் புறப்பட்டேன்

என் புறப்பாடு
விரயமாகிவிடுமோ
என்று நான் அஞ்சியபோது
நீயே கிடைத்தாய்
நான் பூரித்துப்போனேன்

காதலிக்கிறேன்
உன்னை எப்போதும்
கால்கள் ஆகாயத்தில் மிதக்க
கைகள் கோத்துக்கொள்ள
கண்கள் படபடக்க
சுவாசத்தில் வாசனை கமழ
மனக்கயிறு கட்டி
உயிர்ப் பிணைப்போடு
இதய ஊஞ்சலாடிய பூமரம்
தன்னையே வெட்டி
சிலுவை செய்துகொள்கிறது
இது பொதுவழியல்ல என்ற
அறிவிப்புப் பலகைக்குப்
பின்னால்
ஒரு மடியும் சில மல்லிகைப் பூக்களும்
*
அதிகாலை அரைத்தூக்கத்தோடு
உன் பொன்மடியில் படுத்தால்
பேரொளி அருவியாகிவிடுகிறேன் நான்

கைகளால் மெல்ல வளைத்து
மென்மையாய் அணைத்து
மெத்து மெத்தென்று முகம் புதைத்து
சௌகரிய இடம் நோக்கி
கன்னம் அசைத்து அசைத்து
சொகுசுக்குள் ஒரு
சொர்க்க சொகுசு தட்டுப்பட்டதும்
அப்படியே நிம்மதியாய்
நடு இரவில் பனி இறங்குவதைப்போல
சீராய் மூச்சுவிட்டுக்கொண்டு

இப்படியே உன் மடியில்
எனக்கு ஒரு யுகம் வேண்டும்
அது முடிந்ததும் இன்னொன்று
அதுவும் முடிந்ததும்
வளர் தொடராக இன்னும் இன்னும்

உன் நீள் விரல்கள் கருணையோடு
என் தலைமுடிக்குள் அலைகிறது
தோள்களில் மெல்ல பிரியத்துக்கு பிரியம் கூட்டி
அமைத்த தாளத்தில் இதமாய்த் தட்டுகிறாய்

உன் இதயக் கூண்டுக்குள்
கொஞ்சம் பட்டாம்பூச்சிகள்
கொஞ்சம் சிட்டுக்குருவிகள்
ஓரிரு வெட்டுக்கிளிகள் படபடவென்று சிறகடித்து
நிதானமாய் உயரே எழுகின்றன

நீயே எப்போதேனும் நுழையும் உன்
அந்தரங்கத் தோட்டத்தில்
புத்தம்புது ரோஜாக்கள் படக்கென
இதழ்விரித்துப் பூக்கின்றன

உதிரும் மூத்த மல்லிகை ஒன்று
அடர் வாசனை வீச
பரவிப் பரவி சுவாசத்தின்
பிரத்தியேக அறைகளை வாசனையாக்குகிறது

குறை உள்ளம் நிறைவடைகி…
அந்த
மழைக்கால ஈரம்
காய்ந்துவிடவே இல்லை
எத்தனை கோடைகள் வந்தும்
எனக்குள் நீ பறித்துப்போன
குழிகளிலிருந்து
முகர்ந்தாலே
வாடிவடுமாம் அனிச்சமலர்
நம் இலக்கியம் சொல்கிறது
மிகச் சிறுபொழுதே எனினும்
உன்னை நினைத்தாலே வாடிவிடும்
நீ என்ன மலர்
உன்னை வர்ணிக்கும் வரம்கேட்டு
நித்தம்
அத்தனை நாழிகைகளிலுமே
நானோர் சுகதவத்தில்
அமிழ்ந்திருக்கிறேன்
என் நெருப்பு
உன் விழிகளில் எரிகிறது
என் நீர்
உன் ரத்தத்தில் பாய்கிறது
என் காற்று
உன் நுரையீரலில் நிறைகிறது
என் மண்
உன்னை தாங்குகிறது
என் ஆகாயம்
உன்னை விழுங்கிக்கொள்கிறது

நீ நானாய் ஆனாய்
நான் உன்னை
என் கண்ணீருக்குள் வைத்துக்கொள்கிறேன்

என் அழுகைகள்
உன்மீதான என் பிரியத்தை
உறுதிசெய்துகொண்டே இருக்கின்றன
என் ஏக்கங்கள்
உன்னுடனான நெருக்கத்தை
இறுக்கிக்கொண்டே இருக்கின்றன
என் காதல்
உன்னை விழுங்கிக்கொண்டு
என்னை நீயாக காட்டிக்கொண்டிருக்கிறது
நேரங்கழித்து வந்தாலும்
கோபிக்கிறாய்
நேரத்தோடு வந்தாலும்
கோபிக்கிறாய்

பரிசு வாங்கித் தந்தாலும்
கோபிக்கிறாய்
பரிசு வாங்காமல் வந்தாலும்
கோபிக்கிறாய்

பாடச் சொன்னாலும்
கோபிக்கிறாய்
பாடச் சொல்லாவிட்டாலும்
கோபிக்கிறாய்

வரவா என்று கேட்டாலும்
கோபிக்கிறாய்
கேட்காவிட்டாலும்
கோபிக்கிறாய்

போகிறேன் என்றாலும்
கோபிக்கிறாய்
போகவில்லை என்றாலும்
கோபிக்கிறாய்

ஓ புரிந்துவிட்டது
நான் எப்போதும் உன்முன்
கெஞ்சிக் கெஞ்சியே
இழுத்து அணைத்து முத்தமிட்டு
செல்லம் செல்லம் என்று
கொஞ்சிக் கொஞ்சியே
இருக்க வேண்டும் அப்படித்தானே
அடடே சிரிப்பைப் பாரு
காதலென்பதோர் வினோத யுத்தம்
அது நிகழும்போது
விழிகள் விரிந்து
எண்ணிலடங்கா நட்சத்திரங்கள் சிதறும்
பொன்வானமாகிறது
ரத்தம் புத்துணர்வு அலைதெறிக்கும்
புதுவெள்ளம் ஆகிறது
உயிர் ஓர் யுகத்திற்கான
பெருஞ்சக்தியாய் உரமேற்றப்படுகிறது

யுத்தம் தடைபட்டாலோ
விழிகள் திரவமாகிவிடுகின்றன
ரத்தம் பித்தமாகிவிடுகிறது
உயிர் சொல்லிக்கொள்ளாமல்
மயான வெளி தேடிப்
பறந்தே போய்விடுகிறது
துடித்துருகும் ஏக்கப் பொதிகளை
உயிர்ப் பூக்களாய்க் கோத்து
அகிம்சை நெறியில்
ஒன்றன்பின் ஒன்றாகச் சாகக்கொடுக்கிறேன்
நான் உன் காதலுக்காக

நீயோ
என் நிம்மதிக் குஞ்சுகளை
உன் அலட்சியத் தூண்டில்களில் கொய்து
அவை துடிக்கத் துடிக்க
இதய நீருக்கு வெளியே எறிந்துவிட்டு
நித்திரை கொள்ளப் பார்க்கிறாய்
மூளை நரம்புகளுக்குள்
சிக்கிக் கிடக்கும் உன் ஞாபகங்கள்
வீரியம் கொள்ளும்போது
நீ வருவாய் அன்பே
என்னைத் தேடி நீ வருவாய்

உன் வருகையின்போது நான் உன்
காதலனாக இருக்கமாட்டேன்
ஏமாற்றம் காதலின் வேரறுத்துவிடும் என்பதால்

உன் நண்பனாக இருக்க மாட்டேன்
துரோகம் நட்புக்கு ஆகாது என்பதால்

உன் விரோதியாக இருக்க மாட்டேன்
மன்னிப்பு மனிதர்களின் பண்பு என்பதால்
பாரமாய் கனத்து நொடியில் எடையிழந்து
தரைபாவாமல் தவிக்கும் உடல்

சிறகடித்துச் சிறகடித்து தனக்குள்ளேயே
அடைபட்டுத் தவிக்கும் மனம்

படு வேகமாய்த் துடிக்கத் தொடங்கி
சட்டென்று நின்றுபோய்
தவியாய்த் தவிக்கும் உயிர்

இந்த உலகத்திலேயே
முதன்மையான தவிப்பு
காதலியைச் சந்திக்கப் போகிறோம்
என்ற தவிப்புதான்
நீ மட்டும்தான் வேண்டும் என்று
நான் நிற்பதுபோல்
நான் மட்டும்தான் வேண்டும் என்று
நீ நின்றால்

அன்று வா
அதுவரை சென்று வா

“மட்டும்தான்”
என்ற நம்பிக்கைதான் கடவுள்

”மட்டும்தான்”
என்ற உணர்வுதான் காதல்
இதழ்களில்லா
இதயம் பாடும் மௌனராகம்
அது எனக்கு மட்டும் கேட்கும்
என் உயிரிருக்கும் இடமறிந்து
நீ என்னைத் தொட்டால்
அது உனக்கும் கேட்கும்
உயிருக்குயிராய் நேசிக்கும்
ஜீவனை விழிகள் தேட
வாழ்க்கை கரைந்துவிடுகிறது
சிலருக்கு

உயிரையே வைத்திருக்கிறேனென்று
நிரூபிக்கத் தவிக்கும் தவிப்பில்
வாழ்க்கை தீர்ந்துவிடுகிறது
சிலருக்கு

எப்படியானாலும்
தூக்கிச் சுமக்க
ஓடிவருவது மட்டும்
உன்னை விலக்க முடியாத
இன்னொரு உறவுதான்
உயிரின்
வேர்களும் ஈரமாகும்
உண்மையான காதலைச்
சந்திக்கும்போதெல்லாம்
கண்ணீர்தான் முதலில் வந்து
முட்டி நிற்கிறது
வாழ்த்துச் சொல்ல
எந்தச் சூழலிலும்
சுகந்தம் தரும் விழிகளோடும்
எந்த இறுக்கத்திலும்
சுவாசம் தரும் உயிரோடும்
பின்மாலைப் பொழுதொன்றில்
என் வாழ்க்கையின்
உருவத்தைக் கண்டேன்

பிரமித்து உருகினேன்

கைப்பற்ற நினைத்து
மெல்ல எட்டித் தாவியபோது
விரல்களைச் சுட்டுவிட்டு
ஓடிச்சென்றுவிட்டது துரிதமாக

உயிர் விம்ம
பெரும்பொதித் துக்கம் பின்மூளை பிழிய
வழியற்று விட்டகன்று நகர்கிறேன்

இருள் விழுங்குவதற்குள்
பாதச் சுவடுகளின்
வாசம் வீசுகிறது என் பின்பாக
காதுக்குள் வாசனையாய்
நாசிக்குள் ரகசியமாய்
கண்ணுக்குள் ஒலியாய்
தேகத்தில் கனவாய்
எனக்கு நீ
உனக்கு நான்
போ போ

என் கண்களின் ரத்த வெள்ளம்
மறைக்க மறைக்க

மீறிக்கொண்டு கூர்ந்து நோக்கும்
என் விழியின் பரிதாபத்தை
பயத்தோடும் பதட்டத்தோடும்
நிராகரித்து

தூரமாய் துயரமாய்
சிறகுகளில் கண்ணீர் கசிய
படபடத்து பறந்து சிறு துகளாய்
காற்றில் மிதந்து கரைந்து காணாமல்

போ போ

நீ திரும்பி வரும்போது
இந்த கூட்டுக்குள் என் உயிரின்
ஒரு துளியேனும் மீதம் இருந்தால்
அது என் ஜனனம்
எங்கே தவிப்போ
அங்கேதான் வாழ்க்கை ஆரம்பமாகிறது

எங்கே நிம்மதியோ
அங்கேதான் வாழ்க்கையின் அர்த்தம்
விளங்கிப்போகிறது

நீ என் தவிப்பு
நீ என் நிம்மதி
நீ என் வாழ்க்கை

என் உயிரின் சமாதானம்
உன் விழிகளுக்குள்
புதைந்துகிடக்கின்றன

உன் மடிகளில் மகிழ்ந்த
ஒவ்வொரு நொடியும்
என் சாவிலும் என்னைப் பிரியாது
உனக்காகவே
படைக்கப்பட்டவளின்
உயிர் உரசும்போதுதான்
சுகத்தில் இதயம்
வலிக்க வலிக்க நீ பிறக்கிறாய்
அதுவரை வெறுமை எனும்
கர்ப்ப இருட்டில்
கருவாகத்தான் இருக்கிறாய்
தூரத்து நிலாக்கள்
தாஜ்மகாலின்
சலவைக்கல் மடிகளைப்போல
நிச்சலனக் குட்டையின்
மேலாடைபோல

பாதப்பூ மலர்ந்த கணத்தில்
இடறிய கற்களின் நிழலுருக்கள்கூட
ஆர்வக் கண்களின்
நிரந்தர அடைக்கலனில்

இன்றோ
நெஞ்சச் சுடுகாட்டில்
ரண ஓலங்கள்
தழும்புச் சமாதிகளின்
அவசரப் பிரசவங்கள்
உன் கனவுகளை
என் விழிகளுக்குள்
குறுந்தகவல்
அனுப்பிக்கொண்டிருந்த
அந்தக் காலமும் சரி
உன் கண்களின் உயிர்ப்பைத்
துண்டித்து வைத்திருக்கும்
இந்தக் காலமும் சரி
நான் உன்னை என்
வாழ்நாள் இணைப்பாகவே
அடைகாக்கிறேன்
ஒரு பொட்டு நெருப்பு
உயிருக்குத் தள்ளாடிக்கொண்டு
உள்ளே ஒளிந்திருந்தாலும் போதும்
ஊதி ஊதி நிற்க
குப்பென்று பற்றிக்கொள்ளும்

கொஞ்சம்
ஞாபகச் சருகுகளை
உணவாய்க் கொடுத்தால்
இன்னும் வீறிட்டு எழுந்து
வான்தொட எரியும்

கழிவு நீரில்
ஊறிக்கிடக்கும் கரித்துண்டிடம்
நுரையீரலையே
விற்றுக்கொண்டு நின்றாலும்
உயிர்தான் வீங்கி வெடிக்கும்
உன் பறவைகள்
சிறகடிக்கின்றன இடைவிடாமல்
எனக்காக

நீயோ
பின்நகர்ந்த வண்ணமாய்
இருக்கிறாய்

எப்படித்தான்
சூரியனை விழுங்கிக்கொண்டு
இருட்டைக் குடிக்க
முடிகிறதோ உன்னால்
காற்று பெண்
நெருப்பு ஆண்

துணையோடு எரியும்
துணைகேட்டு எரியும் நெருப்பு
தூண்டித் தூண்டிவிடும்
தூண்டப்பட்டு அலையும் காற்று

நிலம் பெண்
நீர் ஆண்

நிலத்தடி தேடியே நீர் பாயும்
நெருப்பிதழ் தீண்டி காற்றுத் தோள் பற்றி
ஆகாய மடிகளில் உறங்கிப்போனாலும்
நீர் ஆசையாய் ஓடிவரும்
நிலமே நிலமே என்று

நீர் வேண்டியே
நிலம் வெடித்துக் கிடக்கும்
நீரைக் கலந்தே உயிர்கள் ஈனும்

ஆகாயம் என்பதோ
ஆணும் பெண்ணும் இணைந்த
முழுமை

ஒன்றே ஒன்றென ஒன்றிக் கலந்ததில்
ஈடில்லா அமைதி
இடரில்லா நிம்மதி
உயிர் பூத்த
உச்சம்
நீ மையிடுவது
உன் விழிகளை அலங்கரிக்க
என்று நான் என்றுமே நினைத்ததில்லை
மையை அலங்கரிக்கவே
என்று மட்டும் நினைத்ததுண்டு

நான் கவிஞனானதால்
உன்னை வர்ணிக்கவில்லை
உன்னை வர்ணித்ததால்
நான் கவிஞனானேன்

இன்றெல்லாம்
நான் விழித்திருப்பதால்
உன்னை நினைத்திருப்பதில்லை
உன்னை நினைத்திருப்பதால்
நான் விழித்திருக்கிறேன்

நீ வரவில்லை

இதுதான்
அவளுக்காக நான் எழுதிய
இறுதி வரிகள் என்று
தயக்கத்தோடு நீட்டினேன்
இவளிடம்

"நிமிசங்கள் மணிகளாகி
மணிகள் நாட்களாகி
நாட்கள் வருடங்களாகியும்
நீ வரவில்லை
இருந்தும்
இந்த ஜென்மத்தையே
உனக்காகக் காத்திருக்க
எழுதிக்கொடுத்துவிட்டேன்
என்றாவது ஒருநாள்
ஒரே ஒரு முறையேனும் வா
அந்த ஒன்றே
இந்த ஜென்மத்தின்
முழு அர்த்தமாகிப் போகட்டும்"

நானும் எழுதி இருக்கிறேன்
இதே போன்ற வரிகளை
என்றவளின் கண்களில்
துருவேறிய மின்னலின் மிச்சம்
மிளிர்ந்தது ஒரு கணம்

மறுகணம் காகிதத்தைக்
காற்றில் கப்பலாக்கி
கடலலையை வென்று சிரித்தாள்

நெஞ்சு கோத்து நடந்தோம்
பொன்மணல் கம்பளத்தில்
நீ
அற்புதமாய் வாழ வேண்டுமென்று
ஒவ்வொரு கணமும்
தவமிருப்பேன் என்றாய்
நீயில்லாமல் நான் எப்படி
என்பதை
அறியாதவளல்ல
நீ

வழிகளற்ற வலிகள்
வெளியேற்றும் வார்த்தைகள்
தண்டிக்கப்பட்டபின்தான்
குற்றவாளிகளாய் வெளிவருகின்றன
கூண்டிலேற்ற அவசியமில்லை
சபிக்கப்பட்ட இதயமிது
என்று அறிந்ததும்
நீ வரம் தந்திருக்க வேண்டாம்
இன்னுமொரு சாபம் தராமல்
சென்றிருக்கலாம்
என்னை ஏன் இப்படித்
தேம்பித் தேம்பி அழவைக்கிறாய்
காயங்களை ஆற்றும் இந்த மயிலிறகு
உன் அன்பில்லையென்றால்
செத்துப்போகும்

உறவென்றும் பகையென்றும்
ஒருவருக்கும் ஒருவரும்
நிரந்தரமல்ல

மயிலிறகின் செவிகளில்
ஆகாய அளவு அன்புகொண்ட
உன் உதடுகள் விரித்து
மெல்லமெல்ல உள்ளம் பேசு
கடுங்குளிர் கரைய
வசந்தத்துக்குள் மலர்ந்துவிடுவாய்

வருட வரும் உயிரிழைகளை
நிராகரித்தல் தற்கொலை
உன் மூட்டைகளை
இறக்கிவை என் தோள்மீது

உன் மனஅமைதியே என் பெயரானால்
என் உயிர்த்துடிப்பின் பொருள்
எனக்கும் விளங்கும்

உன்னைச் சந்தித்தால்
நான் அழவே செய்வேன் என்பது
உனக்குத் தெரியும் என்று எனக்கும் தெரியும்

கட்டுக்கடங்காத கண்ணீரை
உன் கட்டளைக்குள் கட்டிவைத்து
நெஞ்சழியும் நயாகராவே
உனக்கே ஏனடி நீ வஞ்சகியாகிறாய்
கண்கள் திறந்துதான் இருக்கின்றன
பார்வை மட்டும் உனக்கு
எப்போதும் ஒரே திசையில்

தனிமை இருட்டில்
உனக்கே உனக்குச் சொந்தமான
மெல்லிதயக் கொடி தவித்துக்கிடக்கிறது

மின்சாரக் கம்பம்
பாம்பின் வால்
புலியின் கால்
என்று எது அகப்பட்டாலும்
அவசரமாய்த் தொற்றித் தப்ப

அப்போதும்
ஒரே திசையில்தான் உன் பார்வை
ஒட்டிக்கிடக்கப் போவதால்
நட்டமென்று ஏதுமில்லைதான்
உனக்கு
உங்கள் மீது ஆணையாக
இனி ஒருநாளும் மாறவே மாட்டேன்
என்று குரல் பிளந்து கண்கள் கொட்டியபோதே
உன் மனம் மாறும் என்று
தெரியும் எனக்கு

நீ உண்மையானவள்
உறுதியானவளும் கூட
காலமும் கோலமும்
விசப்பற்களை
வாயுறையிலிருந்து உருவிக்கொண்டு
உன்னை உண்ணும்போது
நீ என்னதான் செய்வாய்

இருந்தும்
நான் மகிழ்வோடிருக்கிறேன்

இன்றுபோலவே இன்னொரு சத்தியத்தை
உன்னிடமிருந்து பெறும் நாளில்
சுவாசம் நசுங்கும் அணைப்பிலும்
நாளங்கள் பற்றும் முத்தத்திலும்
உயிர் வெடிக்கும் கலப்பிலும்
பிறப்போமே மீண்டும்
அதற்காக நீ பலகோடி முறை
மனம் மாறலாம்

நொடிகளில் நூறு ஜென்ம
வாழ்வென்பதைக் காட்டிலும்
வேறென்ன வேண்டிக்கிடக்கிறது
திரும்பவே மாட்டாய் என்று
உயிரின் வேர்களிலும் உணர்ந்ததும்
ஆழிப்புயல் மைய ஆழத்தில் சுழன்றன கண்கள்

காதலின் சுகமே கண்ணீர்தான் என்று
வகுப்பெடுத்தது காதல்

இந்தக் கண்ணீருக்குள்தான்
எத்தனை யுகங்களின் அடர்மிகு உணர்வுகள்
வெப்பமாய்க் கொட்டுகிறது
உயிரைக் கரையில்லா நதிகளாக்கி

பிரபஞ்சத்தின் ஒற்றை அதிசயமான
காதல் தராமல் எப்படித்தான் கிடைக்கும்
இந்த அற்புதக் கண்ணீர்
உன்
பிரியத்தைப் பிரிவிலும்
நெருக்கத்தைப் பொறாமையிலும்
காதலைக் கண்ணீரிலும்
மோகத்தை முத்தத்திலும்
கண்டுபிடித்தேன்

என்
ஆசைத் துடுப்புகளோடு
உன் இதயம் கண்டுபிடிக்க
நான் பயணப்பட்டபோதுதான்
என் நெஞ்சக் கப்பல்
உன் மகா சமுத்திரப்
புயலில் சிக்கித் தவிக்கிறது
பூவைப் பறித்துவிட்டால்
மீண்டும் காம்பில் இட முடியாதுதான்
ஆனால் நெருப்பைப் பறித்துவிட்டால்
மீண்டும் தீபத்தில் இட்டுவிடலாமே

சிசுவைப் பிரித்துவிட்டால்
மீண்டும் கர்ப்பத்தில் சேராதுதான்
ஆனால் நீரைப் பிரித்துவிட்டால்
மீண்டும் சேர்ந்துவிடுமே

முடியைப் பிடுங்கி நட்டால்
அது வளர வழியில்லைதான்
ஆனால் நாற்றைப் பிடுங்கி நட்டால்
இன்னும் செழித்து வளருமே

வெள்ளி விழுந்துவிட்டால்
மீண்டும் வானம் ஏறாதுதான்
ஆனால் சூரியன் விழுந்துவிட்டால்
மீண்டும் விடியலில் வானேறுமே

விதையைக் கிள்ளிவிட்டால்
அது மரமாய் வளராதுதான்
ஆனால் காதலைக் கிள்ளிவிட்டால்
அது மீண்டும் துளிர்த்துவிடுமே
உன்
தாமரை
இலைகளில்
என்
கண்ணீரும்
ஒட்டுவதே
இல்லை
பொருத்திப் பார்க்க
பொருத்திப் பார்க்க
பொறுத்துப் பொறுத்து
பொருத்திப் பார்க்க
பொருந்தாதது
பொருந்தாததாக
மீண்டும்
கூண்டுக்குள் அடைத்து
பருக்கைகள் இட்டு
வீட்டு முற்றத்தில்
தொங்கவிட்டு அழகு பார்க்கும்
காதல் சிட்டுகளைக்
காதல் சிட்டுகள் என்று
எப்படிச் சொல்வது
திறந்துவிட்டால்தானே
காதல் தெரியும்
மேகத்திற்கும் சூரியனுக்கும்
வானவில் பிறக்கும் அதிசயம்போல்
மௌனத்தால் மெலிதாய்க் கிசுகிசுப்பாள்
நெகிழ்வான பெண்

அண்ட வெளிகளில்
பிளக்கப்படா அணுவடர்வாய்
மௌனத்தால் மௌனமாகவே இருப்பாள்
விருப்பில்லாப் பெண்

பெண்ணின் மௌனம்
பிழையில்லாச் சம்மதமென்று
எவன் சொன்னது
சுயநலச் சூட்டில் கொதித்து
பெண்ணை வசதியாய் வளைக்கும்
அபிலாசைச் சொல்லல்லவா அது

புன்னகையே புதிராய்
விழிவீச்சே கேள்வியாய்
நாணமே நழுவுதலாய்
விளையாடுமே பெண்ணுளம்

அவகாசம் கேட்கும் மனுக்களாய்த்தான்
சட்டுச்சட்டென மொட்டுகளாகும்
பெண்ணின் பூக்கள்

சரியான சாவி தேடி அவள் அவளை
அவளாகவே திறக்கும்வரை
அன்பளித்துக் காத்திருப்பதே
நல்ல ஆண்மை
இமைகள் எரிந்து
காய்ந்து பிளவுபட்டுக்கிடந்த
என் தாக விழிகளில்
ஒரே ஒரு கண்ணீர்த்துளி
விழுந்தது

கருணை நிறைந்த
இதயக் கூட்டிலிருந்து விழுந்தது
அன்பு நிறைந்த
கண் மடியிலிருந்து விழுந்தது
அமுது நிறைந்த
உயிர்க் காம்பிலிருந்து விழுந்தது

அவ்வளவுதான்
என் கசடுகள் அனைத்தையும்
கழுவித் துடைத்து
புத்துயிராய் பெற்றெடுத்தது

அம்மம்மா
இனி நெகிழ்ந்து பரிதவிக்கும்
இந்த உயிர்
அந்த உன் விழிகளுக்கே அர்ப்பணம்
நீ
பிறந்தபோது நானறியேன்
என் உயிரைத் தத்தெடுத்துக்கொள்ளவே
நீ பிறந்திருக்கிறாயென்று

நீ
வளர்ந்தபோது நானறியேன்
என்னைப்போலவே ஏக்க விழிகளோடு
நீயும் வளர்கிறாயென்று

நீ
கண்ணீராய் உன் கன்னங்களிலும்
என் உயிரிலும்
உருண்டபோதுதான் தெளிந்தேன்
நீயில்லாமல் இனி நானில்லையென்று

என் உயிர்
உனக்காக ஊதுபத்தியாய்ப் புகைகிறது
அது உதிர்க்கும் சாம்பலையாவது
உன் கைகளில் ஏந்திக்கொள்
நான் மரணத்திலும் வாழ்வேன்
உங்களை
உயிருக்குயிராய்
காதலிக்கிறேன்
என்னை
மறந்துவிடுங்கள்
வடுக்களையும் காயங்களையும்
தொட்டுத் தடவிய உன் மயிலிறகுகளில்
என் கண்ணாழியின் விசுவாச உப்பு
கால நெடிதும் ஒட்டிக்கிடக்கிறது
உன் தடுமாற்றப் பரிதாப நகங்களே
செங்குருதிப் பிளவுகளை
கீறிச் செல்லும் மூர்க்கத்தோடு
நிலை பெற்றிருக்கும் போதும்
நகப்பூ
பூத்த விரல்பூ

விரல்பூ
பூத்த கைப்பூ

பூவில் பூத்த
பூவில் பூத்த பூ
என் தலை கோதும்
சீப்பூ
பார்வைகளால் கீறிக்கீறி
காதலைச் சொல்வார்கள் சில பெண்கள்
புன்னகையால் சிறைபிடித்து
காதலைச் சொல்வார்கள் சில பெண்கள்

இப்படியாய்
கடிதங்களால்
கால்விரல் கோலங்களால்
கவிதைகளால்
கவர்ச்சி அபிநயங்களால்
காதலைச் சொல்வார்கள்
உலகெங்கிலும் பெண்கள்

நெகிழ்ந்து நெகிழ்ந்து
ஏங்கங்களைச் சுமந்து சுமந்து
உயிரின் செல்களைக் கரைத்து கரைத்து
கன்னங்களில் உருண்டு பேசும்
விழிமணிகளால்
விழிமணிகளின் உப்புப் பூக்களால்
அன்பை நேசத்தை பரிவை பாசத்தை
கருணையை காதலைச்
சொன்ன நூதனமே

உனக்கு நான் யாரென்று
அறிவதில் அக்கறையில்லை எனக்கு
ஆனால் எனக்கு நீதான்
நீ மட்டும்தான் எல்லாமானவள்
கண்களிலிருந்து கண்ணீர்
வழிந்துகொண்டே இருக்கிறது

உன்மீதான நம்பிக்கை
வற்றிக்கொண்டே
விழி இருட்டுகிறது

ஏமாற்றினாலும்
என்னுடையவன் என்று
என் காதல் வலுப்பெறுகிறது

இருந்தும்
கண்களிலிருந்து கண்ணீர்
வழிந்துகொண்டேதான் இருக்கிறது
கடைந்தெடுத்த சொற்களால்
உனக்கொரு கவிதை எழுத வேண்டும்

எந்த சொற்களுக்கு அந்த
அதிர்ஷ்டம் வாய்த்திருக்கிறதோ
ஒவ்வொன்றும் வெகு வனப்பாய்
வசீகரப்படுத்திக்கொண்டு
வரிசையில் நின்று தவிக்கின்றன

தேர்வாகாமல் தேம்பியழப்போகும்
எச்சொல் பற்றியும்
யாதொரு கவலையுமில்லை எனக்கு

வென்றுவரும் சொற்களை
எப்படி இணை வைப்பது
என் பேரழகிக்கு என்ற கவலையில்தான்
தலையோடு தகராறாய் தடுமாறிக்கிடக்கிறேன்
என்னைக் கைக்குழந்தையாக்கி
உன் உயிரில் இட்டுத் தாலாட்டிய
குட்டித் தாயே

அதிகாலை
உன் முகம் பார்த்து கண் விழித்தேன்

பொழுதெல்லாம்
உன் புன்னனையால் பூ பூத்தேன்

முன்னிரவில்
பாலோடு பாலாடையாய் வரும்
உன் அக்கறையால் உறங்கினேன்

இரவெல்லாம் கனவில் வரும்
உன் கருணைமுக ஊர்வலங்களால்
நிம்மதிகொண்டேன்

வாழ்வுப் பாலையில்
நான் தனித்திருந்தேன் நீயோ
வசந்த சோலைகளை
என் காலடிக்கே கொண்டுவந்து குவித்தாய்

நீயில்லாமல் இன்றெல்லாம்
நெருப்பாய்த் தவிக்கிறேன்

நாளெல்லாம் கைகோத்து
என் வாழ்க்கை பயணம் அர்த்தமானது
என்று காட்டினாயே

அன்பே நீ எங்கே
நீ இல்லாமல் இனி நான் எங்கே
நீ பேசப்பேச
பிரபஞ்சம் என்னிடம்
பிச்சை கேட்டு நிற்கிறது

உன் உணர்வுகளின் பொழிவுகளால்
தொப்பல் தொப்பலாய் நனைந்துவிட்டேன்

இப்படி மப்பும் மந்தாரமுமாய்
நிற்பதும் பொழிவதுமாய் இருந்தால்
எப்போதடீ நான்
தலை துவட்டிக்கொள்வது
என் அடர்த்தியான அன்பு மழையில்
இதயம் மூழ்க நனைந்திருக்கிறாய்
என் நீண்ட நெடும் பாச நதியில்
உணர்வு விரித்து நீந்தியிருக்கிறாய்
என் பேராழக் காதல் கடலுக்குள்
உயிர் சிலிர்க்க முக்குளித்திருக்கிறாய்
உனக்காகக் கரைந்துருகும்
என் கண்ணீர் அருவியில்
நெகிழ்ந்து நெகிழ்ந்து பிறந்திருக்கிறாய்

எங்கே செல்வாய்
என்னைத் தேடி அழப்போகிறாய்
உன்னைத் துறத்தும் இதய நினைவுகளை
அவசரமாய் மிதித்து மிதித்து
எத்தனை தொலைவுதான் நடக்கவியலும்
களைத்துப்போவாய்
என்னைக் காணத் துடித்துப்போவாய்

நான் காத்திருக்கிறேன் பெண்ணே
ஏன் சென்றாய் என்ற கேள்வி இருக்காது
பொன்முகம் நிமிர்த்தி என்னானது என்றுகேட்டு
என் விழிகளில் வினாக்குறி விரியாது

வருவாய்
வந்ததும் மடிகிடத்துவேன்
வானம் கொள்ளாப் பேரானந்தத்தை
கண்ணெனும் கிண்ணிகளில் நிரப்பி
என் உயிர் பிரியும் நாள்வரை ஊட்டிவிடுவேன்
காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்
அழுதே அறியாத நீ
என் முன் உயிர் கரைய அழுதாய்

அந்த அழுகை
உன்னை உனக்கே அறிமுகம் செய்தது

அந்த அழுகை
உனக்கு நான் யாரென்றும் அறியத் தந்தது

அந்த அழுகை
உனக்குப் புதுப் பிறந்தநாள்

தன்னை இழந்து
முழுதாய் உடைந்து அழுதாய்
இன்னொரு ஜென்மத்துக்குள்
நுழைந்தாய்

நீ எனக்குள் விழுந்தாய்
நம் இதயக் குடுவைகள்
அமுது நிறைக்கப்பெற்றன

நான் உனக்குள் விழுந்தேன்
நம் உள்வெளிகள்
நெகிழ்வுக் கண்ணீரால்
சுத்தம் செய்யப்பட்டன
கூந்தலில் அணியாதே
நான் மலரல்ல
விரல்களில் அணியாதே
நான் மோதிரமல்ல
கழுத்தினில் அணியாதே
நான் ஆரமல்ல
நெஞ்சினில் அணிந்ததோடு
நின்றுவிடாதே
உன் நெருப்பினிலும் அணிந்துகொள்
நான் உயிராவேன்
மனக் கூடையிலிருந்து
ஒவ்வொரு செங்கல்லாக
இறக்கி வைத்துக் கொண்டே
இருக்கிறேன்
பாரம் இரட்டிப்பாய்க்
கூடிக்கொண்டே இருக்கிறது
இணையம் முழுவதும்
தவழும் நிலவுகளாய்
உனக்கான என் கவிதைகள்
கன்னங்களில்
சிவப்புக் கம்பளம் விரித்தாள்
கண்களில் என் கண்களுக்கான
நாற்காலி இட்டாள்
எனைக் கண்டு உயர்ந்த மூச்சில்
உயிரின் வாசனை வீசினாள்
காதலிக்கிறாயா என்றேன்
இல்லை என்கிறாள்
கவிதைக்குப் பொய்யழகு
அவள் ஒரு கவிதை
முகிலின் துப்பட்டாவுக்குள்
முத்தமிட்டேன் நனைந்தேன்
நான் சூரியனாய்ச் சூடானேன்
என் உயிருக்குள் கருவானேன்

நேற்று வரை நானும் ஒரு கூழாங்கல்
இன்று முதல் யோகங்களின் வைரக்கல்
என்னைவிட்டுப் போகாதே
உயிரின் கரு கலைவது கூடாதே

நெருப்புக்குள் விழுந்து நான் நனைகிறேன்
நீருக்குள் நின்று நான் எரிகிறேன்
வானத்தின் வரப்புகளில் நடக்கிறேன்
பூமிப்பந்தின் உள்ளுக்குள் பறக்கிறேன்

கண்டு கொண்டேன்
உன்னை நான் நேசிக்கின்றேன்
கண்கள் போகும் பாதை எல்லாம்
நீயே கண்டேன்

காற்றுக்குள்
என் சுவாசத்தைக் காணவில்லை
கண்மணியே உன் காதல் இன்றி
மூச்சே இல்லை
உன்னைப் பருக வரும்
நதி நான்
என்னில் நீந்த வரும்
கடல் நீ

உன்னைத் திறக்க வரும்
பூட்டு நான்
என்னைத் திறந்து நிற்கும்
அறை நீ
நான்
உன்னைத் தரிசிக்கும்
பொழுதுகளில் மட்டுமே
என் உடலின் இரத்த ஓட்டத்தை
உணர்கின்றேன்

நான்
வருசங்களை
நிமிசங்களாய்க் கணக்கிட்டபோது
நீ என்னருகில் அமர்ந்திருந்தாய்

அன்றொருநாள்
சூரிய விழியை பூமி இமை
மூடிக் கொண்டிருந்தபோது
நம் கண்கள் விழித்திருந்தன
நேருக்கு நேராய்
நினைவுகள் மட்டும் உறங்கிவிட்டன

நாம் விழித்தபோது
என் உன் எனக்கு உனக்கு
என்னுடைய உன்னுடைய
எல்லாம் மறந்தோம்
உன் வாய்க்குள் விழுந்து
அரைபட்டுச் சிவக்கும்
வெற்றிலையாய் கிடக்க
ஏங்குகிறது ஏக்கம்

உன் கழுத்துக்குள் புதைந்து
காணாமல் போக
அலைகிறது ஆசை

சின்னவனாய் பிறந்து
கூந்தல் அலையும்
உன் நெற்றி முற்றத்தில்
மல்லாந்து
மணிக்கணக்காய்க் கிடக்க
தவிக்கிறது தாகம்

காதலிக்கிறேன்
உன்னை எப்போதும்
உன் விழிகண்ட பின்தான்
தெரிந்துகொண்டேன்
அதுவரை நான்
குருடனாய் இருந்தேன் என்று

உன் முத்தம்பெற்ற பின்தான்
உணர்ந்துகொண்டேன்
உன் இதழ்களில்
தாய்ப்பால் சுரக்குமென்று

உன்னைக் கூடிக்கலந்த பின்தான்
அறிந்துகொண்டேன்
நான் ஒவ்வொருமுறையும்
பிறக்கிறேனென்று
கண்ணே
பார்
அழு

இதயமே
நினை
துடி

உயிரே
பிற
சா

காதல்...
திருக்குறளும் காதலும்
ஒன்றெனவே அமைத்திருப்பது
ஓர் உபரி ஆச்சரியம்

குறளின் முதலடி உயரம்
அடுத்த அடி குள்ளம்
காதலில் கமழும் ஓர் ஆணையும்
பெண்ணையும் போல

ஆணடியில்தான்
குறள் துவங்குகிறதென்றாலும்
பொருளும் முடிவும்
பெண்ணடியில்தானே
அர்த்தமாகி நிறைகிறது
வாழும் நம் வாழ்வைப்போல

ஆணும் பெண்ணும்
சமமென்றே அறிவிக்கும்
குறளும் காதலும் வாழ்க

காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்
பாலைச் செவிக் குகைக்குள்
பசுஞ்சொர்க்கம் வளர்

தாகக் கண்ணிமைக்குள்
தங்க நிறம் தெளி

தூரும் தோல் துளையுள்
இளந்தளிர் நடு

உறையும் குருதி நதியைக்
குப்புறக் கவிழ்

உடைந்த நகநுனியிலும்
துடிப்பிதயம் நிறுத்து

உதிரும் செத்த முடியிலும்
உர உயிர் ஊட்டு

பேசு... பேசு...
பேசுடா செல்லம்
உன்னைப்
புரிந்துகொள்ள முடியாமல்
தவித்த பொழுதுகளை
புரிந்துகொண்ட பொழுதுகள்
விழுங்கிக்கொள்ள

தூரமாய் வெளியேற்றப்பட்டேன்
ஞான நெருப்பால்

ஆழமாய் உள்ளிழுக்கப்பட்டேன்
இதயக் காற்றால்

இன்று என்னையே
புரிந்துகொள்ள முடியாமல்
என் நாட்கள்
உன் மனதின் மௌனத்தைப்
பதிவு செய்துகொண்டே
முன்னேறுகிறேன் நான்

பின்னொருநாள்
எளிதாகச் சொல்லிவிடுகிறாய்
நான் அப்படி
நினைக்கவே இல்லையே என்று

உன் மனம் என்னிடம் மொழிந்ததைத்
தெளிவாகக் கேட்டேனே என்று வாதிடுவது
எனக்கே மடத்தனமாய்த் தோன்றுகிறது

எனக்கும் அந்தச் சாதுர்யத்தைக்
கற்றுத்தந்துவிடாதே கிளியே
மனதோடு மனதாக மட்டுமே
இழைய விழைகிறேன் நான் உன்னுடன்

உன் செடிகளின் நிஜமான பூக்களில்
தொட்டுத் துடித்துச் சிறகசைப்பதே
என் வண்ணத்துப் பூச்சிகள்

அதற்கு உன் மௌனமே போதும்
பேசுகிறேனென்று பொய்கள் வேண்டாம்
அன்பே
உன் விழிகளுக்கு மாத்திரமே சாத்தியம்
இப்படிச் சிந்தாமல் சிதறாமல்
சன்னமாய்ச் சொல்லும் மௌனமொழிக் கலை

உனக்குத் தெரியுமா
இப்பொழுதெல்லாம் என் உள்ள வெளியெங்கும்
ஒரே குதூகலக் கோலம்தான்

உன் விழிகளைப் புணர்ந்த
என் உயிரின் புளகாங்கிதம் ஒரு சாதாரணமா

நொடி தோறும் உன் பெயர் பொறித்த
நினைவுத் தேர்கள் எனக்குள்
அழுந்தி அழுந்தி அசைய

துடிதுடிக்கும் என் உயிர் பறக்கப் பரபரப்பது
மீண்டும் மீண்டும்
உன் விழிவனத்துக்குள் மட்டும்தான்

ஏழுலக சத்தியங்களும்
ஒரே குரலில் ஒப்புக்கொள்ளூம்
சத்தியம்தான் இது நம்பு

நம்பாமல்
என்னைச் சோதிக்கும் பிரியமாயும்
உன் விழிகளை மூடாதே

மூடினால் அந்த அரை நொடியில்
என்னைப் பிரிவது
உன் பார்வை மட்டுமல்ல அன்பே
என் ஆவியும்தான்
சங்கிலித் தொடராய் வரும்
உன் நினைவுகளில் வசப்பட்டு
நான் முதன் முதலில் வடிக்கின்ற கவிதை
இது உன் காதோடு சொல்லவேண்டிய கதை

உள்ளம் தொட்ட நீ
என் உயிர் தொடப் போகும்
வசந்தநாளுக்காக நான்
சத்தியமாய்த் தவமிருக்கிறேன்

ஆகாயத்தில் பறக்க
சிறகுகள் வேண்டுமாம்
உன் பவளப் புன்னகை போதுமென்கிறேன்
நான்

உன் நீளக் கண்களில் ஏதோ
பளிச் சென்று ஒரு வெளிச்சம்
அந்த வெளிச்சமே
என் கனவுகள் குவிந்து கிடக்கும்
வனாந்திரத்துக்கு வழிகாட்டும்
ஒற்றைச் சுடர்
வெறுமனே கரையும்
மனமேடு

விரக்தியாய் வழியும்
உயிர்க் கூடு

வெள்ளையடிக்க வெள்ளையடிக்க
விலகாமல் என் சுவர்களில்
உன் ஓவியம்
பொன் துகள்கள் உதிர்ந்துபோகுமே
என்ற கவலையில்தான்
கழுத்தில் இறுகும் முடிச்சை
அவிழ்க்காமல் இருந்துவிடுகின்றன
இதயங்கள்

தேவைகளோடு பிறந்த உயிர்கள்
நெருப்பிலேயே கிடப்பது
நியாயமில்லை
அமைதியின்றி அலைவது
பிசாசு வாழ்க்கை
சாந்தமடையும் புள்ளிகளின்றி
இதயக் கோலங்கள்
கலைந்துதான் கிடக்கும்

உன்னைக் கண்டதுமே
திறந்துவிடப்பட்ட காவிரியாகின்றன
கண்கள்
காற்றில் படபடக்கும் தீபங்களைப் போல்
படபடக்கின்றன உணர்வுகள்

என் கோலத்தை
உன் புள்ளிகளில்
கட்டிவைத்துக்கொள்ள
சம்மதமா

காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்
என் ஆனந்தமே
என் அழுகையே
என் உயிரே
என் மரணமே
என்றெல்லாம்
சொல்லடுக்கிக்கொண்டே
போகாமல்
ஒற்றைச் சொல்லில்
சொல்வதானால்
’காதலியே’
ஒரே அலைவரிசையில்
இரண்டு பாடல்கள் நீயும் நானும்
ஒரே பாடலில்
இரண்டு குரல்கள் நீயும் நானும்

ஒரே குரலில்
இரண்டு சொற்கள் நீயும் நானும்
ஒரே சொல்லில்
இரண்டு எழுத்துக்கள் நீயும் நானும்

ஒரே எழுத்தில்
இரண்டு கோடுகள் நீயும் நானும்
ஒரே கோட்டில்
இரண்டு புள்ளிகள் நீயும் நானும்

ஒரே புள்ளியில்
இரண்டாய் உருவாகி
ஒன்றாகிப்போன
தன்னந்தனி உலகம் நீயும் நானும்
உன்னையே உயிரென்று
ஏற்றிவைத்தபின்
உன்னை எப்படி அழைப்பதாய்க்
கற்பனை செய்தாலும்
இனிப்பாய்த்தான் இருக்கிறது
வகுந்தெடுத்ததாய்
மிளிரும் உன் அதரங்களில்
என் காதல் தேன் அருந்துவதை
தேக்கடியில் காணலாம்

திறந்துகிடக்கும் தோட்டமாய்க்
கவரும் உன் மேனியில்
என் காதல் கொடி ஊர்வதை
ஊட்டியில் காணலாம்

என் தலைமுடியை
உன் பொன் விரல்கள்
காதலாய்க் கோதுவதை
குற்றாலத்தில் காணலாம்
கணினி
சாளரம் திறந்தது
அவள்
விழி திறந்தாள்
உள்ளே
பேரண்டம்


காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்
உயிர் துடிக்கத் துடிக்க
என்னை அடித்துத் போட்டுவிட்டு
என்னிடமிருந்து உன்னை நீயே
வலுக்கட்டாயமாய் அழைத்துக்கொண்டு
எங்கே செல்கிறாய்

செல் செல்
அங்கேயும் நான் இருப்பேன்
உன்
உணர்வுகளை
நீயே சிறைபிடித்தாலும்
நீ குற்றவாளிதான்
காதல் மன்றத்தில்

உன்
இதயம் கொப்பளிக்கும்
உன் உணர்வுகள்
எனக்குச் சொந்தமானவை
பிரமித்த சிலிர்ப்போடு
உள்நுழைந்த உள்ளக் கொதிப்பை
ஞாபகம் வைத்திருப்பாயா

நெடுயுகத் தாகத்தோடு
தொட்டுத் தடவிய
உயிரின் தவிப்பை மறந்திருப்பாயா

அழகின் ஒளியைவிட
ஏக்கத்தின் கண்ணீரை
நேசித்து நெகிழ்வோனுக்கு
உன்மீது காதல்

உனக்கு?
ஒவ்வொரு பறவையும் தினமும்
தன் உடலின் எடையில்
சரிபாதி அளவுக்கேனும் உண்டால்தான்
உயிர்வாழ முடியுமாம்

அதே போலத்தான் காதலும்
தன் உயிரின் பாதி அளவுக்கேணும்
தினமும் உருகி வழிந்தால்தான்
அது உயிர்வாழ முடியும்
கண்மணி
இது கவிதையா
என்று பாரென்றேன்

வாசித்துச் சிலிர்த்து
இதை எப்போதடா
எழுதினாய் என்றாள்

உனக்காகக் காத்திருந்தேனே
ஒரு நிமிடம்
அது ஒரு நிமிடமல்ல
ஒரு நூறு ஆயுட்காலம்
அத்தனைக் காலத்தையும்
மொத்தமாய் உள்ளடக்கிய
முத்தக் கவிதையடா
செல்லம் இது என்றேன்

எட்டு மடிப்பாக மடித்து
எங்கோ ஓர் சொர்க்கத்தில்
பதுக்கிக்கொண்டாள்
ஒரு கவிதை எழுத
முதல்வரி தேடி
உன் பார்வைக்காகக் காத்திருந்தேன்
உன் பார்வை
வந்தவுடன்தான் தெரிந்தது
என் கவிதை முழுமையுமே
உன் பார்வை
மட்டும்தான் என்று

காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்
என் கண்களால் அல்ல
என் கவிதைகளின் விழிகளால்
உன்னையல்ல உன் கவிதைகளை
நானல்ல என் கவிதைகள்
பார்த்துப் பார்த்து
ரசித்துக் கொண்டிருக்கின்றன

உன் குரல் இழுத்துவரும்
உன்னோடு அல்ல
உன் கவிதைகளின் இதயத்தோடு
நானல்ல என் கவிதைகளின் செவிகள்
துள்ளிக் குதித்துக் கூத்தாடுகின்றன

புலன்களால்தான் உணர முடியுமாம்
கண்டு கேட்டு நுகர்ந்து ருசித்து தீண்டியது
உன்னையல்ல உன் கவிதைகளை
என் புலன்களால் அல்ல
என் கவிதைகளின் இழைகளால்

நானல்ல
என் கவிதைகளின் அலைகள்
நட்புறவாக்கியது உன்னையல்ல
உன் கவிதைகளின் உணர்வு நதிகளை

ஆழத்தில் வேர்களில் உயிரின் ஈரத்தில்
நானல்ல என் கவிதைகள்
உனையல்ல உன் கவிதைகளை
உணர்ந்ததும்
என் கவிதைகளல்ல
விலக முடியா உயிராகிப்போனது
கண்ணாடி முன்நின்று பார்த்தேன்
நீங்கள் சொல்வதுபோல்
நானொன்றும் அழகில்லை
நீங்களோ
மிக மிக அழகு என்று
அழகற்றவனிடம்
அழகானவள்
கூறிச் சிலிர்ப்பது
காதல்
இந்த
உலகம் அழிந்து
பல கோடி ஆண்டுகள் கழித்து
பின் ஒருநாள் புல் பூண்டுகளெல்லாம்
புதிதாய் முளைத்து அதில்
நானும் பிறந்து நீயும் பிறந்தால்

பிறந்தால் என்ன
நான் பிறந்திருந்தால்
நீயும் நிச்சயம் பிறக்கத்தானே செய்வாய்

சத்தியமாய் நான்
உன் விழிக்குள் விழுந்து
இப்படித்தான் தவியாய்த் தவித்து
துடியாய்த் துடித்து...
அஃதொன்றும்
வெகு தூரத்திலுள்ள
பகற் கனவில்லை
பக்கத்திலேயே இருக்கும்
தேதி தெரியாச்
சொற்பப் பொழுதுதான்
ஞாபகமூட்டுவதற்காக
இந்த நொடி விசும்பலை
உன் அழுக்கு முந்தானையில்
முடிந்துவைத்துக்கொள்
அழைத்துவிடாதே
என்னை நீ முந்திக்கொண்டு
தெரியப்படுத்த
நாதியற்றவனிடமிருந்து
வாரா தூரமிருந்துவிடாதே
மூடிய விழிகளாலும்
தேடுவதென்
உறவு
உன் கூந்தலில்
எனக்கான காதல் வாசனையை
யார் பின்னிப்போனது

உன் கையணைவுகளில் ரோஜா சாற்றை
யார் கொட்டிவைத்தது

உன் மார்பினில் ஊட்டி மலர்களை
யார் பரப்பிச்சென்றது

என் ஆடைகளில் வாசனை திரவியமாய்
உன் வியர்வையை ஒத்திக்கொள்ள
யார் சொல்லித்தந்தது
அன்பே
உன்னைத் தொடாதபோது
துடிக்கும் என் உயிர்
எனக்கா சொந்தம்
உனக்குத்தானே
என்னைத் தொடவிடு
கடைக் கண்ணையும் மடித்து
கைப்பையில் இட்டுக்கொண்டு
கவனமாய்க் கடந்தாய் என்னை நீ நேற்று
உலையரிசியை வெளித்தள்ளி
உள்ளே விழுந்து கொதித்ததென் உயிர்

இன்றோ
மூன்றாம்பிறை இமைகளுதிர
முழுமொத்த விழி விரித்து
மோகமாய் விழுங்குகின்றாய் நின்று
ஓநாய்க்குத் தப்பியோடும்
சிறு முயலின் மூச்சிறைப்பில்
என் உயிர் கிடந்து தவியாய்த் தவிக்கிறது

இனி எப்போதுதானடி
நானென் இயல்பிலிருப்பேன்
மடியில் கிடந்த நித்திரை
விழித்தெழுந்து ஓடிவிட்டது

உயிரில் விழுந்த கண்ணீர்
சாக்கடல் பரிசளித்து ஆவியானது

என் உயிர் ஒரு முறை உள்ளிழுத்த
உயிர்க் காற்றை
ஒரு நாளும் மறப்பதில்லை

தவமிருக்கிறேன்
உயிர் உடைந்து சொட்டுச் சொட்டாய்க்
கொட்டக் கொட்ட

காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்
இதழ்களின்
மொழிகளைப்போல
இதயங்களின் மொழிகளும்
வேறுவேறு

இறுகிக்கிடக்கும்
எந்தவோர் இதயத்தையும்
அதன் பிரத்தியேக மொழியறிந்த
இன்னோர் இதயத்தால் மட்டுமே
தட்டியெழுப்ப முடியும்

இதய மொழியறிந்த
இதயங்களைச்
சேகரித்து வாழ்வதே
இதய வாழ்க்கை
மீண்டும் என்
விடியல் பறவையின்
கீச்சுக்கீச்சுக் குரல் கேட்டேன்
நெஞ்சில் நீண்டு புலர்ந்த
வெளிச்சக் கீற்றுகளால்
விலகியோடி மறைந்தன இருட்டுகள்

எங்கே பறந்தாயடீ செல்லம்
என்றேன் செல்லமாக
எங்கே சுற்றித் திரிந்தாலும்
பறவையின் சரணாலயம்
வேடந்தாங்கல்தானே என்றது பறவை

இந்தச் சரணாலயத்தின் சரணம் நீ
என் சிறகுகளிலெல்லாம் உன் இறகுகள்
உன் இறகுகளில்தான்
என் உயிர் என்று சொல்லி
முத்தமிட்டேன் உயிரில் உயிரால்
ஞாபகங்களால் ஆனது
காதல்

ஆழமான ஞாபகங்களின் மீது
முழுமையாய் ஏறிக்கொண்டு
இறங்குவதே இல்லை
காதல்

மறக்க நினைக்கும்போது
மரணத்தை
நினைக்கத் தொடங்குகின்றன
சில ஞாபகங்கள்
உன்னைக் காணும்
அந்த ஓர் நொடி
நான் என்னாவேன்
உன் முழுமொத்த
உருவத்தையும்
அப்படியே
விழுங்கிக்கொண்டு
செரிக்கத் திணறி
கண்ணீராய்
உன் பூமடி விழுவேனோ
சிறு மலரின் பொன்னிதழ் மேல்
சிம்மாசனமிற்றிருக்கும்
நிம்மதிப் பனிக்குடம் கவிழ்க்க
துளியும் விருப்பில்லை எனக்கு

உள்ளங்கை மெத்தையில் இட்டு
மூச்சு வெப்பக் கூடுகட்டி
இமைகழித்துக் காவலிருக்கும்
என்னால் அது எப்படி இயலும்

ஆயினும்
விழிகளிலும் நெஞ்சக் குழிகளிலும்
விழுந்து சிதறடித்தப் பேரிடிகள்
போதுமென்று விட்டுவிடவில்லை
இனியும் இன்னமும் கொடூரமாய்
வேர்களுக்குள்ளும்
இறங்கிக்கொண்டேதான் இருக்கின்றன

நீ வந்து முத்தமிடு
உன் எச்சிலால் மருந்திடப்பட்டு
என் காயங்களெல்லாம் உதிர்ந்தழியும் என்று
என் மனமின்னல் உனை நோக்கிப் பாய்கிறது
அன்பே நீ இதழ் குவிப்பாயா