Posts

Showing posts from February, 2006

ராசாத்தீ

Image
அடீ
வெள்ளை ராசாத்தீ
உன் கூந்தலில் நான் என்
மோக விரல்களால்
நெருப்புப் பூச்சூட்டினேன்

அதற்காகவே என் பிரியமே
நீ எனக்கென உன்னை
அணு அணுவாயிக் கரைத்து
அழிந்தே போனாய்

அழிந்தும்
என்னைப் பிரிய விரும்பாமல்
என்னையும் உன்னுடன்
அழைக்கிறாய்
அந்த மேலுலகிற்கே

நியாயம்தான் என்றாலும்
உன் மீதுள்ள என் காதல்
என் உயிரையே துறக்குமளவிற்கு
அப்படி ஒன்றும்
புனித நீராடி வந்ததல்ல

ஆம் அன்பே
நான் உன் விசயத்தில்
தேவதாஸ் அல்லதான்
என்னை விட்டுவிடு
சிகரெட்டே

ஓ நானென்ன கவிஞனோ

Image
என் இதயச் சத்திரத்தில்
ஒரு நாளிரவில்
வலுக்கட்டாயக் குடிபுகுந்து
அட்டகாசம் செய்த
எண்ண நாடோடிகளை
உருவமைக்க
என் பிஞ்சு விரல்களை
விளையாட விட்டபோது
ஓர் அற்புதக் கவிதை
சுகப் பிரவசத்தில்

ஓ நானென்ன கவிஞனோ
என்று உள்ளம் துள்ள
ஊனின்றி உறக்கமுமின்றி

சுருட்டிக் கொள்ளும்
சிந்தனை வாலை
வருத்தி வரவழைத்த
கற்பனை நதிகளில்
தோய்த்துத் தோய்த்து
நிமிர்த்தி நிமிர்த்தி
கவிதைப் பூக்களென
மலரவிட்ட போது

என் வீட்டுக்
குப்பைக் கூடைகள்
ஏப்பம் விட்டன

சமாதிகள் பூக்களை மறுப்பதில்லை

Image
ஓர் வசந்தத்தின் விடியலில்
என் இதய வனத்தின்
இளைய மடிகளில்
குங்கும நிலவாய் வந்து பூத்தவளே

என் பருவ அணுக்கள்
ஒவ்வொன்றும் அன்று
இனம்புரியா புதுத் துடிப்புகளுடன்
இன்ப ரோஜாக்களாய்ப் பூத்துத் திணர
இரு நீல விழிகளின் ஓர நகங்களால்
என் ஈர நெஞ்சினில் முதல் கோலமிட்டாயே
உனக்கு நினைவிருக்கிறதா?

ஓர் இரவொழுகும் முதுமாலையில்
உன் தேன்குழல் இசைத்து
நீ கேட்டது என்அன்பை மட்டும்தான்
நான் கொடுத்ததோ
வேரோடு பெயர்த்தெடுத்த
என் இதயக் கொடியையல்லவா

பின் ஒரு நாள்
நம் காதல் மலர்ப் பூங்காவினில்
விதியின் காலடிச் சுவடுகளைக் கண்டு
நான் திடுக்கிட்டேன்

உன் சின்னச் சிறகுகள்
தீயில் கருக்கப்பட்டன

ஓர் அராஜகக் கூண்டு
உன்னை விழுங்கிக் கொண்டு
என்னைப் பார்த்த்து ஏளனம் செய்தது

போராட என் பிஞ்சுவிரல்களையே
தீப்பந்தங்களாய்க்
கொளுத்திக்கொண்டேன்

இருந்தும் என் அன்பே
நம்மை நம் காதல் வென்றதைப் போல்
பிரிவினை நெஞ்சங்களை
என் போராட்டம் வெல்லவில்லையே

வெறும் நாளேடுகள் மட்டுமே சொன்ன
அடுத்த சுபதினத்தில் (!)
உன் கல்யாணக் கடுதாசி
நம் பிஞ்சு இதயங்களைப்
பிழிந்துவந்த சிவப்பு மையினால்
அச்சிடப் பட்டுவிட்டனதே

மௌனம் உனக்குப் பிடித்தமொழி
அன்று இமைகளும்
கண்ணீர் மணிகளாய்க் கழன்றுவிழ
உன் கண்கள் கதறியத…
இரு ரோசாக்கள் கொடுத்து
எந்த ரோசாவைச்
சூடிக்கொள்ளப்போகிறாய்
என்றேன்

இருண்டுவிட்டது அவள்
முகவானம்

இரு சேலைகள் கொடுத்து
எந்தச் சேலையை
உடுத்தப்போகிறாய்
என்றேன்

மூன்றாவது உலகயுத்தம்
துவங்கியது அவள்
முன் நெற்றி வாசலில்

அவள் நட்பாயிருக்கும்
நண்பனையும் காட்டி
யாரோடு உன் வாழ்க்கை
என்றேன்

பிரபஞ்சம் அழிந்து
புல் பூண்டும் மிஞ்சாமல்
போனது
மாசறு மௌனமாய்
உள்ளுக்குள் மறைந்து கொண்டு
உதட்டு ஒலிபெருக்கியில்
பிரசங்கமே செய்யச் சொல்கிறாய்
நீயற்ற எவரையோ நிறுத்தி

உன் பவளப் பல்லிடுக்கு வழியாக
கவனங்களை ஏமாற்றிவிட்டு
எனக்குச் சொந்தமான உன் உயிர்
உடைந்து கரையவே செய்கிறது என்பதை
நானறிவேன் என்பதையும் நீ அறிவாய்

உன் மூச்சுக்காற்றால்
அக்கறையாய் ஊதி ஊதி
தூசுகளை எல்லாம் தூரக் களைந்து
பரிசுத்துமாக்கி வைக்கப்பட்ட
தெளிந்த பார்வை கொண்டவை
என் கண்கள்

இப்போது அவற்றை
எப்படிக் குத்திக்கிழித்துக்கொள்வது
என் உனக்காக நான்

வெள்ளி

Image
நீலவான் பந்தலில்
நெஞ்சம் அள்ளும் கவிதையுடன்
நீள்விழி அசைத்தே மெல்ல
நில்லெனச் சொல்லும் வெள்ளி
விண் வெள்ளி

உள்ளுக்குள் வந்துபோகும்
ஒட்டுமொத்த உணர்ச்சிகளை
ஒரே மூச்சில் கொட்டித் தர
ஓயாமல் அழைக்கும் வெள்ளி
திரை வெள்ளி

தலைக்குமேல் ரேகைகளாய்
அனுபவத்தின் பரிசுகளாய்
இருள் கிழிக்கும் விடியலின்
ஒளிவடிவில் பூக்கும் வெள்ளி
நரை வெள்ளி

மேகங்கள் காதலிக்க
மின்னல்கள் கண்ணடிக்க
பொன்வான முற்றம் தன்னில்
வெட்கி
முக்காட்டு இடுவதும்
மீண்டும்
ஆசையில் வருவதுமாய் வெள்ளி
நிலா வெள்ளி

நெருப்போடு காதலாகி
நீண்டபால் வீதிவழி
சூரியனின் முத்தம் ஏந்த
முந்தும்
இரண்டாம் கோள் வெள்ளி
வீனஸ் வெள்ளி

அலுவலக இறுக்கத்திற்கும்
இயந்திர இயக்கத்திற்கும்
விடுதலை ஒத்திகை நாளாய்
இனிப்பள்ளித் தூவும் வெள்ளி
கிழமை வெள்ளி

ஆகாயக் கொடி நிறைத்து
அழகு வெண் பூப்பூத்து
நிலமகள் மேனிதூவி
விளையாட வாவெனும் வெள்ளி
பனி வெள்ளி

தண்ணீர்த் தாலாட்டாய்
தரைவிழும் சொர்க்கமாய்
தட்டித் தட்டித் தோளணைக்கும்
தாயின் தளிர்க்கர வெள்ளி
அருவி வெள்ளி

நிலத்தின் புதையல்கள்
உழைப்பின் வியர்வையால்
நெற்களாய்க் குவிந்து
புதுப்பானையில்
வழிந்தோடும் வெள்ளி
பொங்கல் வெள்ளி

சிணுங்கிச் சிணுங்கி
ஜென்மம் முழுதும் தொடர்ந்து
திறந்த விழியரங்…

எங்கே எங்கே ஈரச்சுவை

Image
பச்சை இலைமகள்
நெற்றித் தளங்களில்
புத்தம் புதுப்பனி
கொட்டி வழுக்கிடும்
பயண சுகந்தங்களோ

பிஞ்சுக் கொடிகொண்ட
பால்மண வேர்களின்
முழுமொத்த விழிவிரித்த
தன்னுயிர்த் தேடல்களோ

பாறை முதுகுகளில்
மோதும் அலைகளின்
நெடுநீள் ஏக்கத் தொடு வெறியோ

கடும் பாலை நிலம் மீது
சூல்மேக மடியவிழ
சிந்தும் மழைத்துளியின்
சொட்டுப் பரிசங்களோ

திறக்காத மாங்கனிக்குள்
திருட்டு வண்டொன்றின்
வாழ்க்கை அதிசயமோ

அதிகாலை ஒளிக்கசிவாய்
இள அறிவுக் கதிரெழும்பும்
பிள்ளைப்பருவமதில்
மெல்ல மெல்ல
மனம் சொல்லச் சொல்ல
முதல் கவிதை வடிப்பதுவோ

பழைய நண்பனை
பல்விழுந்த நாளொன்றில்
பார்த்துவிட்ட நெகிழ்வில்
உணர்வெரிய உரையாடுவதோ

இளைய இதழ் நான்கு
திரிகளாகித் தீப்பிடிக்க
மூடிய இமைகளுக்குள்
அடைபடும் கிளர்வுகளோ

குடும்ப நலன் தேடி
திரைகடல் பல ஓடி
இளமைப் பேறூற்றின்
கண்மூடிக் காய்ந்தபின்
நடுங்கும் கரங்களோடு
பெற்றமண் அள்ளி
பெருமூச்சாய் முகர்வதோ

நாவினில் ஒளியாக
செவிகளில் சிறகாக
இதயத்துள் தேனூற
எழுந்தாடும் தமிழோ

உலகமே அவள் மடியாக
உயிரே தாய் பிரியமாக
இளம்பிஞ்சு நகம்பதித்து
பொன்மடி முட்டிமுட்டி
பால் சொர்க்கம் பருகுவதோ

எங்கே எங்கே ஈரச்சுவை
இங்கே அங்கே ஈரச்சுவை
எங்கும்…
பாராட்டு
உன் பாராட்டால்
நண்பா
நம் தமிழுக்குச் சோறூட்டு

நீ
பாராட்டும்போது
உனக்குள் மலரும்
பௌர்ணமி நிறைவும்
அதைக் கேட்ட கணமே
மத்தாப்பு கொளுத்திக்கொள்ளும்
தீபவிழிகளைச் சந்திக்கும்
இதய நெகிழ்வும் தவிர
உயர்வான இன்பங்கள் வேறுண்டா

நெஞ்சைப் பிசைந்து
உயிரைக் கரைக்கும் எழுத்தையும்
நெஞ்சாரப் பாராட்ட
நெஞ்சுகொள்ள மாட்டேனென்று
ஏன்தான் அடம்பிடிக்கிறாய்

உன்
அரைகுறைச் சொல்லைப் பாராட்ட
ஆளற்றுப் போனதே
அந்தச் சோகமா

உன்னைவிடத் தரமாக
எழுதித் தொலைக்கிறானே இவன்
அந்தப் பொறாமையா

இதையெல்லாம் பாராட்டிவிட்டால்
என் கௌரவம் என்னாவது
அந்தத் தலைக்கனமா

இவன் என்
எதிரி எழுத்தாளனின் தாசனாயிற்றே
அந்த விரோதமா

அட...
நாம் பாராட்டிவிட்டால்
நம் கண்முன்னேயே
வளர்ந்து தொலைத்துவிடுவானே
அந்த நல்லெண்ணமா

நெஞ்சின் நேர்மைக்குக்
கருஞ்சாயம் பூசி
காணாதொழிக்கும் நண்பனே
உன் நெஞ்ச வஞ்சங்களைக்
காலைக் கடனாகக்
கழித்துத்தான்
தொலைக்க வேண்டும்
நீ

வெளிச்சத்தைத் தட்டி எழுப்ப
விரலிடுக்கில்
எழுத்து நீர்க் குவளையோடு வருகிறாய்
பாராட்டுக்கள்
ஆனால்
அந்த வெளிச்சத்தை
முதலில் முத்தமிடவேண்டியவன்
நீயல்லவா

பாராட்டலாம் வா
பாராட்டுவதால்
பாராட்டியவன்தான்
பன்மடங்கா…

பெண்ணியப் போலி

Image
கொஞ்சமே கொஞ்சம்
அதுவும்
சிலுசிலு கண்ணாடி
ஆடையணிந்து

போதாதென்று
தொப்பலாய் நனைந்து

சிதைந்த செல்களிலும்கூட
செக்கச் செவேரென்ற
நெருப்பு மூட்டி

கால்வாசி ஆடைகூட
சாதிக்காது இனி என்ற
காலம் உணர்ந்து
மேலும் மேலும்
வெட்டியெறிகிறாள்
நனைகிறாள்
காணும் தேகங்களை
'தந்தூரி' செய்கிறாள்
கோலி-பாலி-ஹாலிவுட்காரி

நெஞ்சு நிமிர்த்தி
பெண்ணியம் பேசும்
முற்போக்கு அரங்கில்
அனைத்தையும் கழற்றியெறிந்த
அந்தரங்கச் சொல்லாடலும்
படுக்கை நெடி வெடிக்கும்
கசங்கல் நடையுமாய்
எழுதிக் கவிழ்கிறாள்
பெண்ணியப் போலி
Image
வெறுமனே
காலிப்பாத்திரமாய்
அனுபவ வீணைகளை
மீட்டிப் பார்க்காத
பிஞ்சு விரல் நுனிகளுடன்

காலப் பனிக்கற்கள்
கரைந்த கணங்களில்
என்னில்
தெளிந்த நீரோடையாய்
வாழ்க்கை

சிந்தனைத் துளிகள்
சொட்டச் சொட்ட
அனுபவ ராகங்கள்
கேட்கக் கேட்க
ஞானப்பல்
முளைக்க முளைக்க

நிம்மதி
செத்துப் போய்
நித்திரை
அற்றுப்போய்
விரக்தி
ரொம்பிப்போய்

அப்பப்பா
இது என்ன வாழ்க்கை
என்றே
கருகிய என்னிடம்

மனைவியின்
மடியில் கொஞ்சம்
மகளின்
மடியில் கொஞ்சம்
பேத்தியின்
மடியில் கொஞ்சம்
என்று
நழுவிய தாய்மடி
மெல்ல
மீண்டும் மலர்ந்ததில்

முதிர்ந்த இந்தக் கூட்டுக்குள்
புத்தம் புது மழலை
பூரணமாய் வந்து
குடியேற

அர்த்தமான நிம்மதி
ஆனந்தமான கண்ணீர்
அவசரமில்லாத புன்னகை

நீராக நானிருந்தால்

Image
நீராக நானிருந்தால்
நீண்டதோர் கவிபொழிவேன்
வேரோடு உயிராகும்
உயர்வினைப் பாடிவைப்பேன்

வேறென்ன சாதிப்பேன்
வேறெவர்தான் சாதிப்பர்

என் அழுக்கைக் களையவே
எனக்கொன்றும் சக்தியில்லை
ஊருலக அழுக்கையெல்லாம்
கழுவும் தூய்மை ஊற்றாகும்

நீராக நானிருந்தால்
வேறென்ன சாதிப்பேன்
விதையோடு முளையாகும்
உயர்வினையே பாடிவைப்பேன்

என்னுள் எரியும் நெருப்பையே
எனக்கணைக்க வழியில்லை
வீரிட்டெழும் எந்நெருப்பையும்
விருட்டென விழுங்கிப்போகும்

நீராக நானிருந்தால்
வேறென்ன சாதிப்பேன்
வானேறி தலைமுட்டும்
உயர்வினையே பாடிவைப்பேன்

என்னுயிர் காக்கவே
எனக்குத் திராணியில்லை
மண்ணுயிர் அனைத்தையும்
மடியிட்டுக் காக்கின்ற

நீராக நானிருந்தால்
வேறென்ன சாதிப்பேன்
வளம்பேணி நிலம்பாயும்
உயிர்வினையே பாடிவைப்பேன்
.

குடுவையில் நீந்தும் தங்கமீனைக்
கண்கள் தழுவும்போதெல்லாம்
பொறாமையே என்னுள் குதிக்கும்

கடல் நடுவே திமிங்கலம்
ராஜநீச்சல் இடும்போதெல்லாம்
உள்ளாசை கிளர்ந்து என்
உயிர்சுட்டே கொதிக்கும்

நீர் வாழ்வே சுகமென்று
உள்ளுதடுகள் படபடக்கும்
.

உயிர் மூலக்கூர்
பரிணாம வேர்
மரணமற்ற நீர்

உறைந்தாலும் உருகும்
ஆவியாகிக்
கரைந்தாலும் சேரும்

நானோ
மரணமுத்திரை குத்தப்பட்ட
ச…

நிம்மதிதான் வாழ்க்கை

Image
வாழ்க்கைக்கு விளக்கம்தேடி
வட்டமடித்த என் கழுகு அலகுகளில்
இதுவரை அகப்பட்டதெல்லாம்
இரைகளல்ல இரைகளல்ல
கேள்விகள்தாம் கேள்விகள்தாம்
Image
கயிறினைத் தூக்கி எறி

தாழ்ந்த
வாயில் கடக்க
தலையைக் கொய்வதோ
சூழ்ந்த துயரம் வெல்ல
சுடுகாட்டில் வீழ்வதோ

வாழ்ந்த
நாட்கள் எண்ணி
வாடுவதால் ஆவதென்ன
வீழ்ந்த நாட்கள் தொட்டு
விசும்புவதால் போவதென்ன

மண்ணுயிர்
பறிக்கும் ஒருவன்
மதிகெட்ட மிருகமென்றால்
தன்னுயிர் பறிக்கும் மனிதன்
தலையில்லா சாத்தான்தானே

கண்ணிலே
புகுந்த எண்ணம்
கணநேரக் கலக்கம்
எண்ணியே முடியும் முன்னர்
எடுத்தாலது தீர்மானமா

எண்ணமே
உயிரைத் தின்னும்
இதுஎன்ன வேடிக்கை
எண்ணமும் உயர்ந்தது என்றால்
இப்படியும் நடக்குமா

புதைமனம்
சிந்தும் கண்ணீர்
புத்திக்குள் தீயைமூட்ட
பதைத்தவன் புதையும் குழிதான்
பரிதாபத் தற்கொலைகள்

பாசமும் அன்பும் நட்பும்
பழகிய காதல் யாவும்
வேசமாய்ப் போவதென்றால்
ஆசையாய்க் கட்டிய கனவுகள்
அனைத்துமே சிதறியதென்றால்
வேதனையோ உச்சம்தான்
வெறுப்பொன்றே மிச்சம்தான்

ஆசையின்
வேர்கள் ஓடும்
அனைத்துமா வெற்றிகொள்ளும்
வேகமாய்ச் சாவைத் தேடும்
வெறித்தனம் கயமையாகும்

கண்வழி
வழிவது சிலர்க்கோ
நீரல்ல இரத்தம்தான்
பொன்மொழி கேட்கும் நிலையில்
பொழுதவர்க்கு இல்லைதான்

தருவாள்
தருவாள் என்றே
தாய்ப்பாலுக்கு அழும்பிள்ளை
பருகும் தாய்மார் பிழியலாம்
தன் உயிரையே…

வளைகுடா தந்த வாழ்வு

Image
வேலைகொடு வாட்டமெடு என்றேன்
வேதனையத் தீர்க்கவில்லை நாடு
வேளைக்கொரு விண்ணப்பம் போட்டும்
வெறுமையிலே தனிமையிலே அலைந்தேன்

பாலுக்கழும் பிஞ்சுக்கனி போலே
பலநாளும் வேலைக்கழும் நெஞ்சம்
நாளுக்கொரு நாக்கின்விசம் ஏற
நரகத்தை முழுதாகக் கண்டேன்

காலைமுதல் காலைவரைக் கற்றேன்
கடன்பட்டுப் பட்டத்தைப் பெற்றேன்
சோலைதனில் ஓடும்மான் போலே
சொர்க்கத்தின் பக்கத்தில் செல்ல

நாளும்புதுக் கனவில்நான் மிதந்தேன்
நந்தவன நினைப்பில்தினந் துயின்றேன்
ஏழையெந்தன் வயிற்றுக்குக் கூட
எங்கேயும் இல்லையொரு வேலை

வேருக்கு நீரூற்ற வேண்டும்
விறகாகிக் காய்வதற்கு முன்னே
யாருக்கும் வேலையெங்கும் உண்டாம்
எரிக்கின்ற பாலைவன மண்ணில்

ஊருக்குள் சேதியொன்று கேட்டேன்
உள்ளத்தைக் கேள்விகளால் தீய்த்தேன்
போருக்குள் புகுவதாக எண்ணி
புகுந்தேனொரு பாலைநில மண்ணில்

சாலையோரம் இல்லையெனில் என்ன
சம்பளத்தில் இருக்கிறதே பசுமை
பாலைநிலம் என்றபோதும் இங்கே
பசுமையாகக் கழிகிறதே வாழ்க்கை

ஆலைகளில் கதவடைப்பு சத்தம்
அலையலையாய் ஊர்வலத்தின் கோஷம்
நாளுக்கொரு கொடிதூக்கும் நாசம்
நடுவீதியில் சண்டையிட ரத்தம்

வேலைக்கெனக் கேட்டுப்பெறும் லஞ்சம்
வேளைக்கொரு ஊழல்செயும் வஞ…

குயவன் கைபட்ட மண்ணாய்

Image
குயவன் கைபட்ட மண்ணாய் - உன்
குரலில் வளைகிறேன் பெண்ணே
வயலின் நெல்மணிப் பொன்னாய் - உன்
விழியில் வளர்கிறேன் கண்ணே

புயலை எதிர்கொள்ள வேண்டும் - உன்
பொங்கு புன்னகை போதும்
துயரில் வெடித்ததென் காலம் - உன்
துணையில் பூத்ததே யாவும்

சின்னச் சின்னதாய்ப் பேசு - என்
சிந்தை நனைவதைப் பாரு
வண்ண வண்ணமாய்ப் பாடு - மனம்
வழிந்து மொழிவதைக் கேளு

முன்னம் இருக்குமோ பந்தம் - உன்
முகமும் சொல்லுதே சொந்தம்
எண்ணம் ஒருபட்ட நெஞ்சம் - அது
இறைவன் ஏந்திடும் மஞ்சம்
நீ
கோலம் போடுவதற்கு
என்னால்
புள்ளிகளாய்
இருக்க முடிந்தது

நீ
கோயில்
செல்லுவதற்கு
என்னால்
பக்தியாய்
இருக்க முடிந்தது

ஆனால்
நீ மாலை
சூடும்போது மட்டும்
என்னால்
மாப்பிள்ளையாய்
இருக்க
முடியவில்லையே

வட அமெரிக்கத் தென்றலில்

Image
கவிதைப் பந்தலில் ஆசிரியர் கவிஞர் மதுரபாரதி
இதழ்: ஆகஸ்ட் 2004

கனடாவில் வசிக்கும் புகாரியின் கவிதைகளை மின்னிதழ்கள் மடற்குழுக்கள் என்று இணையமெங்கும் பரவலாகக் காணலாம். நா.பா. தனது 'தீபம்' இதழில் தொடர்ந்து இவரது பல கவிதைகளைப் பிரசுரித்துள்ளார். 1986-ல் அதில் வெளிவந்த இவரது 'உலகம்' கவிதையை இந்திய மனிதவள மேம்பாட்டு அமைச்சரவை தனது ஆண்டுமலரான 'வார்ஷிகி-86' இல் இந்தியில் பிரசுரித்தது.

தொகுப்புகள்: வெளிச்ச அழைப்புகள் (2002), அன்புடன் இதயம் (2003), சரணமென்றேன் (2004), பச்சை மிளகாய் இளவரசி (அச்சில்). இதில் 'அன்புடன் இதயம்' தொகுப்பு தமிழ் உலகம் மடற்குழுவின் மூலம் மாலன் அவர்கள் தலைமையில் நடந்த விழாவில் வெளியிடப்பட்டது ஒரு புதுமை. தனிக்கவிதைகளுக்காகவும் நூல்களுக்காகவும் பல பரிசுகளையும் பெற்றுள்ளார். 'தென்னங்கீற்றுகளைப் போல் வாரி வகிடெடுத்த" ஊரான ஒரத்தநாட்டைச் சேர்ந்த புகாரி, கனடாவில் வானொலிச் சேவைகள் மூலமும் தமிழ்மணம் பரப்புகிறார்.



கவிதைப்பந்தலில் ஆசிரியர் மணி மு.மணிவண்ணன்
இதழ்: ஆகஸ்ட் 2003

கவிஞர் புகாரி கனடாவாழ் கவிஞர். பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வெளிநாட்டில், …

தாயின் ஆயுள்தான்...

Image
தாயின் ஆயுள்தான்
இந்த வாழ்வில்
ஒருவன்மீது காட்டப்படும்
பெரும் கருணையின்
அளவு

அன்னையர் யாவருமே
உலகின் அத்தனை
உயிர்களுக்கும்
மாசிலாத் தாய்களாவர்

பிள்ளைகளின் வேண்டுதல்கள்
உலகின் அன்னையர்
யாவருக்கும்
ஒன்றுபோலவே
என்றென்னும் உண்டு

இணைவது ஒன்றே வரமாகும்

Image
வார்த்தை உயிர்கள் தனித்திருந்தால்
வாழும் கவிதை பிறப்பதில்லை
காற்றில் சுரங்கள் பிரிந்திருந்தால்
கானம் செவியை நிறைப்பதில்லை

கண்ணும் கருத்தும் ஒன்றுபட்டால்
காட்சிப் பிழைகள் நிறைவதில்லை
விண்ணும் விழியும் முத்தமிட்டால்
விரியும் ஞானம் குறைவதில்லை

பள்ளம் மேடுகள் தோள்தொட்டால்
பட்டினி என்னும் மிருகமில்லை
எல்லைக் கோடுகள் இணைந்துவிட்டால்
எங்கும் யுத்த நரகமில்லை

நிலமும் மழையும் உறவென்றால்
நெல்லும் புல்லும் கூத்தாடும்
நிலவும் வானும் நேர்பட்டால்
நிம்மதி நெஞ்சில் பாலாகும்

பலரும் சிலரும் கையணைத்தால்
பிரிவினை வஞ்சம் தூளாகும்
உள்ளம் உயிரைத் தழுவிவிட்டால்
உண்மைக் காதல் பயிராகும்

மண்ணைப் பிரிந்தால் துயராகும்
மனிதம் பிரிந்தால் அழிவாகும்
இணைவது ஒன்றே வரமாகும்
இணைக்கும் யாவும் இறையாகும்

அடக்கம் ஒடுக்கம்

Image
அடக்கம்
ஒடுக்கம் என்ற
சொற்களின் உச்சரிப்பில்
அடக்கமும் இல்லை
ஒடுக்கமும் இல்லை

பூ சிறியது
காம்பு பெரியது
எழுத்துக்களில்

(இதை நீங்களும் தொடரலாம், நானும் தொடருவேன்)

புலம்பெயர் பக்தி

Image
வால்மார்ட்டுக்குப்
பக்கத்தில்
டிம் ஹார்டனுக்கு
எதிரில்
கனடியன் டயருக்கு
அடுத்து

பக்தி தேடுபவர்கள்
கூடுகிறார்கள்
பணம் தேடுபவர்கள்
கட்டுகிறார்கள்
ஆலயங்கள்

கடவுள் வீற்றிருக்கிறார்
அதே முத்திரை மௌனம்
முகத்தில் பிரகாசிக்க

கண்களின் திறவுகோல்

Image
உன்
உபதேச தேசத்தில்
கர்ணனும்
நீயே
கையேந்துபவனும்
நீயே

இருந்து
கொடுத்தாய்

இருந்தே
தவிக்கிறாய்

உன்
கண்களின் திறவுகோல்
உன்னிடமே இருந்தும்
பிறர்தாம்
திறக்கவேண்டும்

இது
உனக்கு
மட்டுமல்ல
எல்லோருக்குமே
தலையெழுத்து

வாலிபமே வாலிபமே

Image
ஈடற்ற நிம்மதியும்
இதயம்
நிறைத்தக் குதூகலமுமாய்
இனித்துக் கிடந்த
என்
பிஞ்சுப் பிராயத்தைத்
தாண்டிவர
எனக்குள் அன்று
எந்த
எதிர்ப்பும் எழவில்லை

இன்றோ
விசக் கொடுக்கால்
முத்தமிடும்
ஏமாற்றங்களும்

பொறுக்க மாட்டாத
தவிப்புகளும்

புரையோடிய
நினைவுகளும்

சுட்டுச் சுட்டுச்
சுகங்காணும் உணர்வுகளும்

ஆழத்தில் புதைந்து விட்ட
அமைதியுமாய்

நான்-
கிழிந்து
குரலுடைந்து
விடியல் விடியலென்று
வரமாட்டாத
ஏதோ ஒன்றுக்காய்
நிரந்தரமாய்
விக்கித் தவித்தாலும்

இந்த
வாலிபத்தைத்
தாண்ட மட்டும்
என் இதயம்
அனுமதிக்க மறுப்பது ஏன்?

ஆசை

Image
இன்னும்
ஒரு
ஜென்மம்
கவிதைகளோடு
மட்டும்

ஹைக்கூ என்ன விடுகதையா

Image
உணர்வு வேண்டாம்
கற்பனை வேண்டாம்
மொழியழகு வேண்டாம்
உவமை என்பதோ
வேண்டவே வேண்டாம்

ஹைக்கூ என்ன
கவிதையா
ஹைதர் கால விதவையா?

முதல் இரு அடிகளில்
ஒரு கேள்வி
மூன்றாம் அடியில் பார்
ஒரு தடால் விடை

அட ஹைக்கூ என்ன
கவிதையா
கத்துக்குட்டி விடுகதையா?

ஐந்து அசை
பதினோரு அசை
மீண்டும் ஐந்து அசை
மூவரிக் கட்டுக்கோப்பு

ஹைக்கூவா அல்லது
உள்ளூர் மரபை
உடைத்தெறிந்துவிட்டு
புதிதாய்
வெளியூர் விலங்கா?

சிக்கனக் கவிதைக்குச்
சீற்றம் அதிகம்
அதை
வரட்டுச் சட்டங்களுள்
முடக்குவானேன்?

ஹைக்கூ என்னும்
அயல்கூண்டு தகர்ப்போம்

தமிழின்
செழுமை திமிறும்
வனப்பு குழைத்த
துளிக்கவிகள் பாடித்
துள்ளிக்குதிப்போம்

கறுப்புநிலா

Image
அமாவாசைக்கும் அப்துல்காதருக்கும்
என்ன சம்பந்தம்

விழிக்குஞ்சுகளை
இமைப்பரண் ஏறவைத்த இக்கேள்வியை
மோனைத்தனமாய்க் கேட்டவர்
யாரோ எவரோ

ஆனால்...

கறுப்புநிலா கண்டுதானே
மாதமொன்று நிறைந்துபோன
உண்மையறிகிறான் அப்துல்காதர்

பெருநாளையும் நோன்பையும்
அவனுக்கோர் உற்சாக மணியோசையாய்
உணர்த்துவதுதான் எது

வெள்ளை நிலா என்றொரு நிலா
நம் வானமாளிகையில் உண்டா

பூசிக்கொள்ளும் அரிதாரமே
மெய்முகமென்று சத்தியம் செய்யும்
திரைக்கதாநாயகியா நம் நிலா

வானத்தின் நிறம் நீலமென்றும்
நிலவின் நிறம் வெள்ளையென்றும்
இன்னும் நம்பித் தொலைக்க
இது என்ன ஹைதர் காலமா

பௌர்ணமி என்று நாம்
பிதற்றும் வட்டநிலா
முழுமொத்தமும் வெள்ளைதானா
அதன் முதுகெங்கும்
பத்தை பத்தையாய் அப்பிக்கிடப்பது
சுத்தமான கறுப்பல்லவா

முழுமொத்த வெள்ளையென்பது
நிலவின் வாழ்வில்
வாய்க்குமா எந்த நொடியிலும்

பூமிக்குடை புகுந்து
சூரியச் சுடுவிழி தொடாத
குருட்டுச் சிறைக்குள்
சிக்கிக்கொள்ளும்போது
நிலா என்ன நிறமாம்

கறுப்பென்று ஆனதால் மட்டும்
நிலவென்னா குறைந்தா போகும்

உலகப் பேரழகி
கிளியோபாட்ரா மட்டுமல்ல
உலகின் முதல் மனிதனே
கறுப்புநிலாதானே

அது மட்டுமா
இந்த அண்டமே ஓர் அழகு கறுப்பு
அந்தச் சத்தான கறுப்புக்குள்தானே
சகலமும் இருப்பு

வெள்ளாவியில்...

Image
வெடிச்சு வெடிச்சுச் சிதறும் மனசு
வெள்ளாவியில் கிடக்குது
வெட்டுப்பட்டப் பல்லி வாலா
துடிச்சுத் துடிச்சுச் சாகுது

இனிப்புத் தொட்ட நாக்குநுனி
நெருப்புக் காட்டில் வேகுது
உசுரை மடிச்சு வெத்திலையாப்
போட்ட வாயி சிவக்குது

பருந்து கிழிச்ச சுண்டெலியா
மனசு நாத்தம் அடிக்குது
கிழிஞ்ச கூளம் கூட்டிவெச்சு
நெனப்பு நரியும் திங்குது

விழிப்பில்லாத தூக்கம்தேடி
கண்ணு ரெண்டும் ஏங்குது
விழிச்சு விழிச்சுப் பாத்துப்புட்டு
விம்மி விம்மிக் கதறுது

நெனப்புச் சுமை தாங்காம
மனசு எலும்பு நொறுங்குது
நொறுங்க நொறுங்க விட்டுடாம
நெனைப்புச் சுமையும் உசருது

அவமானச் சின்னமாகி
ஆவி கிடந்து அலையுது
கண்ணாடிப் பிம்பத்தையும்
காரிக் காரி உமிழுது

உச்சு முதல் பாதம்வரை
ஊசியேறிக் கிடக்குது
ஊசிமேல ஊசியேற்ற
வெந்த மனசு கெஞ்சுது

அழுகையும் சிரிப்பும் தூரமில்லை

Image
என்னை மீறும் எண்ணங்கள்
என் இதயம் எங்கும் காயங்கள்
மண்ணில் வாழ்க்கை மாயங்கள்
மடியும் வரைக்கும் துயரங்கள்

நீளும் விரல்களில் ஏக்கங்கள்
நெருப்பைத் தொட்டே அழுகைகள்
வாழும் வாழ்வில் தேடல்கள்
வரண்டு போனால் சடலங்கள்

கண்ணில் அலையும் நினைவுகள்
கலைந்து சிதையும் கனவுகள்
மின்னல் போன்ற உறவுகள்
உயிர் மிதித்துப் போகும் பறவைகள்

நம்பிக்கை எழுந்து நாலடி நடந்தால்
ஏமாற்றம் எகிறி எட்டடி தாண்டும்
கண்கள் பழுத்து கண்ணீர் உடைந்து
கனவுச் சித்திரச் சாயம் போகும்

அழுபவன் சிரிப்பான் ஒருபொழுது
சிரித்தவன் அழுவான் மறுபொழுது
அழுகையும் சிரிப்பும் தூரமில்லை
அறிந்தவர் வாழ்வில் துயரமில்லை

கவிதை உயிர்

Image
உயிரிழைகள்
ஒவ்வொன்றும்
வர்ணங்களாய்ப் பிரிய

உணர்வுகளின்
உந்துதலால்
தூரிகையில் வழிய

காகிதத்தில்
கதகதப்பாய்ப் பிறக்கிறது
கவிதை உயிர்

தாழம்பூ நெஞ்சத்தின் தென்றல் அஞ்சல்

Image
கடல்
அலைகளுக்கோ
கால்களில்லை
அவை
நடப்பதுவோ
ராஜநடை

உன்
விழிகளுக்கோ
இதழ்களில்லை
அவை
மொழிவதுவோ
தேன்கவிதை

உன்னைத்
தொடும்வரைத்
துயிலிலிருக்கும்
தென்றல்

உன்னைத்
தொட்டதும்
துள்ளித்துள்ளி
ஆடிவந்து

என்
காதுகளில்
கிசுகிசுக்கும்

ஏனெனில்
உன்
தாழம்பூ நெஞ்சம்
எப்பொழுதும்

எனக்குத்
தூதனுப்பத்தானே
துடித்துக்கொண்டிருக்கும்