Posts

Showing posts from January, 2003

***** காதல் தராசு

Image
*காதல் தராசு*

சென்னையில் எழுத்தாளர் மாலன் பத்திரிகையாளர்களை அழைத்து என்னை அன்போடு அறிமுகம் செய்து வைத்தார். 

கவிப்பேரரசு வைரமுத்து சிறப்புச் சொற்பொழிவாற்றி என்னை வாழ்த்தினார் பாராட்டினார். அடுத்த நாள் நான் அவரை அவர் வீட்டில் சந்தித்தேன். அப்போது எனக்கு மிகவும் பிடித்த கவிதை சரணமென்றேன் என்ற இந்த நூலில் *காதல் தராசு* என்ற கவிதைதான் என்றார். 

நான் அவசரப்பட்டுத் தொகுத்த, எனக்குச் சற்றும் திருப்தி அளிக்காத அந்த நூலில் இப்படியான கவிதைகளாவது இருக்கின்றனவே என்று எண்ணி மகிழ்ந்தேன். இதோ கவிஞர் பாராட்டிய அந்தக் கவிதை:

*

ஓர் ஊரில்
ஒரு தங்கத் தராசு
இருந்ததாம்

அதன்
தட்டுகள் இரண்டும்
ஒன்றை ஒன்று
உயிருக்குயிராய்க்
காதலித்தனவாம்

இடத்தட்டை
இன்ப வானில் ஏற்றிப் பார்க்க
வலத்தட்டு தன் முதுகில்
வண்டி வண்டியாய்ப்
பாரம் ஏற்றிக்கொண்டதாம்

உல்லாச உயரம்
தனதானபோதும்
சுமையோடு வலத்தட்டு
வாடிக்கொண்டிருப்பதைக்
கண்ட இடத்தட்டு
கண்ணீர் விட்டதாம்

வலத்தட்டைவிட
வலுவான எடையை
எலும்பொடிய ஏற்றிக்கொண்டு
கனிவோடு இடத்தட்டு
கீழே இறங்கியதாம்

வசதியாய் மேலேறி
வண்ண நிலா தொட்ட
வலத்தட்டு
இடத்தட்டின் தியாகம் கண்டு
நெஞ்சு கரைந்து போ…

நான் காத்திருக்கிறேனடி

அடீ
என் பிரியக் கிளியே
நான்
காத்திருக்கிறேனடி

விழிகள்
சிவப்பேற
இரவுக் கவிஞனுக்காய்
ஏங்கிக் கொண்டிருக்கும்
மேற்கு வானமாய்

நான்
காத்திருக்கிறேனடி

உன்னிடம்
சொல்லச் சுரந்த
கவிதை முத்துக்களை
ஒவ்வொன்றாய்
கழற்றி
எறிந்துகொண்டே

நான்
காத்திருக்கிறேனடி

நிச்சயம் வருவேன்
என்ற உன்
சத்தியமொழி மெல்ல
வெளுக்க வெளுக்க
அதற்குப்
பொய்வர்ணம் பூசிக்கொண்டே

நான்
காத்திருக்கிறேனடி

மலரசையும் நேரமெல்லாம்
உன்
மார்பசையும்
இசையமுதோவென
எட்டியெட்டிப் பார்த்துக்கொண்டே

நான்
காத்திருக்கிறேனடி

நிமிச விசங்களைச்
சீரணிக்கத் தவிக்கும்
என் பொறுமையுடன்

நான்
காத்திருக்கிறேனடி

மூடி மலரும் என் இமைகளே
உன்னை
நேரங்கழித்துக் காட்டிவிடும்
என்றெண்ணி அவற்றைக்
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்ப்
பிய்த்தெறிந்து கொண்டே.

நீ வரும் வாய்க்காலை
என் விழிகளால்
ஆழப் படுத்திக் கொண்டே

நான்
காத்திருக்கிறேனடி

அடீ
நீ வரமாட்டாயா

வந்துவிடு
இல்லையேல்
வரமாட்டேன் என்று
என் கல்லறையிலாவது
வந்து எழுதிவிடு

காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்

நான் எப்போது...

உன்னைச் சந்தித்துவிட்டு
சம்மதமற்ற
சமாதானத்தோடு
நான் சாலைவழியே
சலனமற்று
வந்துகொண்டிருக்கிறேன்

என்
சிந்தனையின்
சந்து பொந்துகளிலெல்லாம்
உன் சுகந்த வரம்
சுகமாய் அப்பிக்கிடக்கிறது

உதடுகள் அவ்வப்போது
ஓணம் பண்டிகை
கொண்டாடுகின்றன
ஒரு காரணமும் இன்றி

கீழே
நிலம் இருப்பதும்
நிலத்தின் மீது என்
பாதங்கள் பதிவதும்
எனக்குத் தெரியவில்லை

நான்
நடந்துகொண்டிருக்கிறேன்

என் விழிகள்
மூடிக்கிடக்கின்றனவா
அல்லது
திறந்திருக்கின்றனவா என்றும்
எனக்குத் தெரியவில்லை

நான்
பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

எதிரே
நீண்டு விரிந்து படர்ந்து
நாணப் புன்னகை
பூணிக்கிடக்கும் உன் முகத்தை

நானறியாமல்
உன்னிடமிருந்து
தொற்றிக்கொண்டுவந்த
உன் அடையாளங்கள் எல்லாம்
ஒரு கூட்டமாய்க் கூடி
என்னை எழுதச் சொல்லி
வாஞ்சையாய் வருடிவிடுகின்றன

நான்
எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்

ஒவ்வோர் அட்சரத்திலும்
உன் பருவ மூச்சு
பக்குவமாய்
ஒட்டிக்கிடக்கிறது

வழி நெடுகிலும்
நிற்கும் மரங்களெல்லாம்
வணக்கம் சொல்லி
என்னுடன் வாய்மொழிவது
இப்போதுதான்
எனக்குக் கேட்கிறது

நெடுஞ் சாலையின்
நிம்மதிக் கறுப்பு
என்னை
அணைத்துக்கொண்டே
என்னுடன்
பிரியமாய் நடக்கிறது

சுற்றுப்புறக் காற்ற…

வேடந்தாங்கல் மரக்கிளைகள்

அது ஓர்
இயற்கை உணர்வுகளின்
வசந்த காலம்

வேடந்தாங்கலில்
இரவை அவிழ்க்க
பகல் தன்
விரல்களை நீட்டும்
பவள மாலைப் பொழுது

வண்ண வண்ண
நினைவுகளோடும்
சின்னச் சின்னக்
கனவுகளோடும்
காற்றுக் கடலேறி
சிறகுத் துடுப்பசைத்து
அந்தப் பெருமரத் தீவில்
வந்து அமர்ந்தது ஓர்
போரழகுப் பறவை

அமர்ந்ததும்
மரத்தின் கிளைகளில்
வானவில்லின் வசீகரம்
வந்து
வனப்பாய்த்
தொற்றிக்கொண்டது

பச்சை உயிர் இலைகள்
பட்டமரக்
கிளைகளெங்கும்
படபடவெனத் துளிர்விட்டன

சிலிர்ப்புப் பூக்கள்
சிரித்துக்கொண்டே
பூத்துப் பூத்துக் குலுங்கின

அந்தப் பறவையும்
அத்தியாவசியங்களுக்காய் மட்டும்
அங்கும் இங்கும்
குட்டிக் குட்டியாய்ப் பறந்தாலும்
அந்த ஒற்றை மரக்கிளையையே
தன் உயிர்க் கூடாக்கிக்
கொண்டது

கூட்டோ டு கொஞ்சுவதும்
கொத்திக்கொத்தி
முத்தமிடுவதும்
பித்துப்பிடித்த எச்சிலின்
தித்திப்புப் பொழுதுகள்

வளர்வது தெரியாமல்
பொழுதுகள் வளர வளர
விரிவது தெரியாமல்
பொன்மஞ்சம் விரிய விரிய
அந்தத் தேனோடையில்
அறிவிப்பில்லாமல்
அவசரமாய் வந்து கலந்தது
அந்த நாள் என்னும்
கருநாக விசம்

பறவையின் சிறகுகள்
புயல் காற்றில் விழுந்து
புரட்டிப்போடும்
பொல்லாத காற்றோடு
அடித்துக்கொண்டன

உயரே உயரே எழுந்து
விடைசொல்லத் தெரியாமல்
விடைசொல்லிப் பறந்தது
அந்தப் பொன் வ…

தீயில் கரையத்தானே

அவன்:

புனிதமானதெனினும்
கற்பூரப் பிறப்பெடுத்தால்
ஒரு நாள் தீயில் கரையத்தானே

உன்மீது நான் வளர்த்த
என் காதலைப்போல

கனவுப் பாதங்களின்
பிரிய அசைவுகளால்
நிலாத் தளங்களில்
புல்லரிக்கப் புல்லரிக்க
சஞ்சரிப்பது மட்டுமே
போதுமானதாகிவிடுமா

கறுத்த மேகங்களை
விரட்டுகின்ற
அடர்ந்த மூச்சுக்களையும்
அடைந்திருக்க வேண்டாமா

என் கையெலும்புகளோ
கோடிச் சுக்கல்களாய்
நொறுக்கப் பட்டவை

என் பிஞ்சுப் பாதங்களோ
உதவாக் கரிக்கட்டைகளாய்
கருக்கப் பட்டவை

என் ஆசைவிழிப் பயணங்களோ
செக்கு மாட்டு எல்லைகளாய்
சுருக்கப்பட்டவை

நின்று நோக்கி
நானும் வரக் காத்திருக்காமல்
ஒடுவதொன்றே குறிக்கோளாய்
ஒடும் கால வெள்ளத்தின்
உடன் செல்லுவதே
மூச்சுத் திணறலில் இருக்க
எதிர்த்து நீந்த
எனக்கேது உர உயிர்

அன்பே
மறந்துவிடு என்னை

நான் உன்னை மறக்காமல்
அமைதி புதைந்த
மயான மேடைகளில்
அழுது கொண்டிருந்தாலும்
என்னை நீ தொடரத் துடிக்காமல்
வெகு தூரமாய்ச் சென்று
மறந்துவிடு என்னை


அவள்:

என்னருமைக் காதலா
உன்னை எடுத்து நிறுத்தும்
தன்னம்பிக்கையாய்
நானென் சத்தான முத்தங்களைச்
சரம் சரமாய் அனுப்புகிறேன்

அவற்றை
இறுக்கமாய்க் பிடித்துக்கொண்டு
ஏறிவர முயல்வாயா?

ஒரு குங்குமப் பொட்டு அளவிற்கே…

அழகு

முகம் அல்லடி அழகு
முகத்தின் நாணம்தானடி
அழகு

விழி அல்லடி அழகு
விழியின் மொழிகள்தானடி
அழகு

புருவம் அல்லடி அழகு
புருவக் கேள்விகள்தானடி
அழகு

நெற்றி அல்லடி அழகு
நெற்றியின் நினைவுகள்தானடி
அழகு

இதழ் அல்லடி அழகு
இதழின் முத்தம்தானடி
அழகு

சொல் அல்லடி அழகு
சொல்லின் பாவம்தானடி
அழகு

கழுத்து அல்லடி அழகு
கழுத்தின் குழைவுதானடி
அழகு

மூக்கு அல்லடி அழகு
மூக்கின் முனகல்தானடி
அழகு

கைகள் அல்லடி அழகு
கைகள் வளைவதுதானடி
அழகு

கால் அல்லடி அழகு
கால்களின் பூமடிதானடி
அழகு

விரல் அல்லடி அழகு
விரலின் தீண்டல்தானடி
அழகு

இடை அல்லடி அழகு
இடையின் இணக்கம்தானடி
அழகு

கூந்தல் அல்லடி அழகு
கூந்தல் பொழிவுகள்தானடி
அழகு

மார்பு அல்லடி அழகு
மங்கை உள்ளம்தானடி
அழகு

காதல் சிறகு

சின்னஞ்சிறு கன்னி வாழை
தங்கப் பேழை
புதுத் தாழை
எந்தன் அந்தப்புரம்
வரும் நாளை

அந்தத்
தேனூறிடுந் திருநாளினுள்
தினந்தோறுமென் மனந்தாவிட

ஏங்கும் கண்ணில் தினம் சோகம்
உருவாகும்
அதிவேகம்
இன்னும் எத்துணைக் காலம்
இத்தாகம்

செல்லக்
கிளியேயுன் இடைதாவிடத்
தடையானயென் நிலைகூறிட

வருவேன் என் சிறகினை விரித்து
தேதி குறித்து
பூக்கள் பறித்து
உந்தன் கண்களின்
அருவியை நிறுத்து

காதல் தலைசாய்வதோ

கோடுகள் வாழ்க்கையில் ஏராளம் - அந்தக்
கோட்டுக்குள் நாடகம் அன்றாடம்
தாவிடும் ஆசைகள் கூத்தாடும் - இன்பத்
தவிப்புக்குள் சிக்கியே நாளோடும்

ஏந்திய கரங்களில் தேனமுதாய் - உள்ளம்
எடுத்துக் கொடுத்தபின் ஏன் தயக்கம்
தூரிகை எடுத்துவா கண்ணோரம் - என்னைத்
தொட்டு வரையலாம் சிந்தூரம்

ஆவிக்குள் பொன்னூஞ்சல் ஆடுகின்றாய் - அன்பே
ஆசையைச் சொன்னாலோ ஓடுகின்றாய்
தேனிதழ் பாடிவா தேவதையே - என்னைத்
தேற்றிட நீயல்லால் வழியில்லையே

பூமுகப் புன்னகை மொட்டாவதோ - பொழுதும்
புரியாத மௌனங்கள் நமை உண்பதோ
சூரியன் கண்ணீரில் கரியாவதோ - அந்தச்
சூத்திரம் சொல்வதுன் விழியாவதோ

காதலன் பொன்மனம் புண்ணாவதோ - அந்தக்
கொடுமையின் காரணம் நீயாவதோ
தாமதம் காதலின் பயிர்மேய்வதோ - பெண்ணே
தாகத்தால் உனதெந்தன் உயிர் சாய்வதோ

மானிடம் பூத்தது காதலுக்காய் - அந்த
மன்மத ராகங்கள் வாழ்வதற்காய்
தீந்தமிழ்ச் சொல்லென என்நாவினில் - என்றும்
தித்திக்கத் தித்திக்க உன் வாசமே

சாவதும் வாழ்வதும் நமதல்லவா - பழைய
சாத்திரம் சொல்வதும் சதியல்லவா
போவதும் புதைவதும் உயிரல்லவா - உறவில்
பொய்மை நம் கழுத்துக்குக் கயிறல்லவா

மானோடு மலராடும் பூஞ்சோலையில் - உந்தன்
மடியோடு மடியாக நானாகணும்
தேனூறும் ஒ…

கடலும் காற்றும்

கடலெனக்
கிடப்பவள் பெண்

காற்றென
அலைபவன் ஆண்

கடலின் ஆழம்
புதிர் போடும்

காற்றின் வேகம்
விடை தேடும்

காதல் நிகழ்வுகள்

உன்
பவள விரல்கள்
என் பிடறி முடிக்குள் புகுந்து
காதல் தேடும்போது

காம்பில் தவமிருக்கும்
அத்தனைப் பூக்களும்
மொட்டுடைந்து போகின்றன

பச்சைப் போர்வைக்குள்
படுத்துறங்கும்
காய்களெல்லாம்
பழங்களாய்ப்
பழுத்துவிடுகின்றன

ஐம்பூதங்களும்
நரம்புகளுக்குள்
புகுந்து
ஆட்சி செய்கின்றன

வருவாளா

ஆயிரம் பெண்ணின்
காதலைச் சுமந்து
ஒரு பெண் வருவாளா
என் உயிருடன் துடிப்பாளா

என் தாகம் கோத்த
ராகம் கேட்டு
பாடல் புனைவாளா
அதில் பரவசம் கொள்வாளா

தவிப்பின் தவங்கள்
வரமாய் மலர
உணர்வைத் திறப்பாளா
அதில் உயிரைக் கரைப்பாளா

இருளின் அணைப்பில்
ஏக்கக் கொதிப்பில்
உருகும் உயிரை
இறுக்கிப் பிடிப்பாளா
இடர் கருக்கிச் சிதைப்பாளா

எச்சில் நெய்யால்
துயரம் எரிக்கும்
ஈர முத்தங்கள்
வாரித் தருவாளா
அதில் ஊறித் திளைப்பாளா

மொத்தச் செல்களின்
நித்திரைத் தவிப்பின்
சத்தம் நிறுத்தப்
பாலூட்ட வருவாளா
காதல் பசியாற்ற வருவாளா

வண்ணவிழிகளோ வலைத்தளங்கள்

Image
இந்தக் கவிதையைப் பற்றி மாலன் :

உலகில் உள்ள எல்லா மொழிகளிலும் காதல்தான் கவிதைக்கு வித்தாக இருந்திருக்கிறது. கவிதைதான் காதலின் மணமாக இருந்திருக்கிறது. இன்று நேற்று அல்ல, அநாதி காலம் தொட்டு இதுதான் கதை. காதல் கவிதை எழுதப்படாத மொழியே உலகில் இல்லை. கவிதையைப் பரிமாறிக் கொள்ளாத காதலர்களும் அபூர்வம்.

தமிழ் இதற்கு விதி விலக்கு அல்ல. முன்னோடி. உலகில் உள்ள பல மொழிகள் தோன்றுவதற்கு முன்பே தமிழில் காதல் கவிதைகள் தோன்றிவிட்டன. மொழிக்கும் மட்டுமல்ல, வாழ்க்கைக்கும் இலக்கணம் வகுத்த தொல்காப்பியன், கவிதைகளை அகம் புறம் எனத் திணைகள் வகுத்தான்.

எனவே தமிழில் காதல் கவிதைகள் எழுதுபவர்கள் முன் ஒரு சவால் இருக்கிறது. இங்கு காதலும் பழசு. கவிதையும் பழசு. ஆனால் எழுதப்படுகிற காதல் கவிதை மட்டும் புதுசாக இருக்க வேண்டும்!

ஆனால் இது சந்திக்க முடியாத சவால் அல்ல. பழைய மரம் தினம் புதிதாய்ப் பூப்பதைப் போல இங்கு காதல் கவிதை பூக்க வேண்டும். காதல் கவிதையை 'செய்ய' முயன்றால். பழைய வாசனை, பழைய சாயல், பழைய பாணி வந்து விடும்.

புகாரியிடம் கவிதைகள் பூக்கின்றன. அவை செய்யப்படுவதில்லை. அதற்கு சான்று இந்தத் தொகுதியில் உள்ள கவிதைகள்.

ந…

ஈ. விமரிசனம் - ஆல்பர்ட் - வெளிச்ச அழைப்புகள்

Image
நம்மவர்களால் உருவாகும் கவிதைகளில் பெரும்பாலும் எல்லாம் இருக்கிறது; கவிஞர்கள் இருப்பதில்லை. கவிதை என்கிற கூட்டுக்குள் கவிஞன் என்ற காலப் பறவை குறுகுறுத்தே ஆக வேண்டும். இல்லாவிட்டால் அது கவிதை அல்ல; வெறும் உளறல். தனது பட்டறிவை தானும் தனது குமுகாயமும் எதிர்கொள்ளும் சவால்களை எதிர்கொள்ளுவதில் தனது பங்களிப்பைப் பற்றிக் கவலையே படாத பலரும் கவிஞர்கள், கவியரசர்கள் என்ற வெற்றி உலாப் போகிற பூமிப் பந்தில் கவிஞர் புகாரி சற்று வித்தியாசமாக வெளிச்சமிடுகிறவர்.

தங்களின் காலணாப் பெறாத கவிதைக் குப்பைகளை புத்தகமாகப் போட்டு மகிழ்ந்து போகிறவர்கள் மலிந்து போன உலகமிது! தன் ஒவ்வொரு எண்ண அதிர்வுகளையும் உன்னத உணர்வோடு,குமுகாயப் பொறுப்புணர்வோடு மக்கள் மதித்துப் படிக்கின்ற பத்திரிக்கைகளில் முத்திரைக் கவிதையாக வெளி வந்த ஒவ்வொரு கவிதை முத்தையும் சிந்தாமல் சிதறாமல் திரட்டி ஒரே புத்தகத்தில் நம்மைப் படிக்க வைத்த கவிஞர் புகாரிக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

வெளிநாடுகளில் வாழும் தமிழர்கள், தன்னைத் தமிழன் என்று சொல்லிக் கொள்ளவும், தமிழில் பேசினால் தன் சுயமரியாதைக்கு இழுக்கு என்று எண்ணி வலம்வருகின்ற பலருக்கு மத்தியில்

"என் …