Posts

Showing posts from July, 2014

இணையப் படைப்பாளிகளுக்கு ஓர் வேண்டுகோள்

இணையத்தில் ஒரு நல்ல கட்டுரையை வாசிக்கத் தொடங்கினேன், நேரமில்லாமல் துரிதமாக வாசிக்க வேண்டிய கட்டாயம் வந்தது.

இது காலைப்பொழுது. அலுவலகம் ஓடுகிறேன். ஆகையால் பிறகு வந்து மீண்டும் வாசிக்கலாம் என்றுதான் கட்டுரையை விட்டுவிட்டுச் செல்ல வேண்டியதாகிறது.

மீண்டும் வாசிக்க வரும்போது ஏதேனும் புதியவை இருக்கும். அதைத் தொடுவேன். பிறகு இது வாசிக்கப்படாமலே போய்விடும். ஏனெனில் எல்லாம் வாசிக்க ஆசை இருந்தும் நேரமே இல்லையே இந்த வட அமெரிக்காவில்?

இந்தக் கட்டுரையின் சாரத்தை தோட்டாக் கருத்துக்களாய் (புல்லட் பாயிண்ட்ஸ்) துவக்கத்திலேயே கொடுத்து இணையத்தில் எழுதுகின்ற வழக்கம் உருவாக வேண்டும்.

ஒரு கட்டுரை சுருக்கமாகவும் முன்பகுதியில் வேண்டும், அதன் பின் மிக விரிவாகவும் வேண்டும்.

இணையத்தில் வந்து கொட்டும் எல்லாவற்றையும் வாசிக்க முடியாது. வாசிக்க வேண்டியவற்றைத் தீர்மாணிப்பதற்கு இந்தத் தோட்டாக் கருத்துக்கள் நிச்சயம் பயன்படும்.
கண்ணதாசன் ஒரு சுவாரசியமான காதல் பாடல் எழுதினார்.

அதில் காதலி அதீத காதலோடு கதாநாயகனிடம் கொஞ்சுகிறாள். அவனோ விரக்தியின் உச்சத்தில் இருக்கிறான்.

எல்லாம் துறந்த துறவும் இன்றே பூத்த பூவும் காதல் கொண்டால் அந்தப் பாடல் எப்படி இருக்கும்?

இது மாலை நேரத்து மயக்கம்
பூமாலை போல் உடல் மணக்கும்
இதழ் மேலே இதழ் மோதும்
அந்த இன்பம் தோன்றுது எனக்கும்

என்கிறாள் காதலில் கனிந்து மயங்கி சொக்கி நிற்கும் அவள்.

இது காலதேவனின் கலக்கம்
இதை காதல் என்பது பழக்கம்
ஒரு ஆணும் ஒரு பெண்னும்
பெறப் போகும் துன்பத்தின் துவக்கம்

என்கிறான் அவன்.

எத்தனை சுவாரசியம் பாருங்கள். இரண்டு முரண்கள் ஒரு புள்ளியில் சந்தித்து உரையாடுவதை எத்தனை எளிமையாகக் கண்ணதாசன் தருகிறார்.

பனியும் நிலவும் பொழியும் நேரம்
மடியில் சாய்ந்தாலென்ன பசும் பாலை போல
மேனி எங்கும் பழகிப் பார்த்தாலென்ன

என்கிறாள் அவள் விடாப்பிடியாக. தன் கற்பனைகளையும் பருவத்தின் குறுகுறுப்புகளையும் தொலைக்க அவளால் துளியும் இயலவில்லை.

உடலும் உடலும் சேரும் வாழ்வை
உலகம் மறந்தாலென்ன
தினம் ஒடியாடி ஒயுமுன்னே
உன்மை உணர்ந்தாலென்ன

என்கிறான் அவன் விட்டுக்கொடுக்காதவனாக

உறவுக்கு மேலே சுகம் கிடையாது
அணைக்கவெ தயக்…
மனிதக் குருதியின்
நிறமும்
மறந்துபோகும்
புனித நாள் நோக்கி
ஊர்ந்து... நகர்ந்து.... செல்கிறது
அகிம்சை

எஞ்சிய
இரண்டே உயிர்களில்
ஒன்றையேனும்
கொன்றழிக்க
விரைந்து... ஓடிச்... செல்கிறது
வன்முறை

ஆமையா
முயலா
?
?
வன்முறை துறப்போம் - நாம்
வன்முறை வெறுப்போம் - நம் குடும்பம்
வன்முறை மறுப்போம் - நம் ஊர்
வன்முறை அறுப்போம் - நம் உலகம்

உலகையே வாசிக்கலாம் - இரண்டு

ஓர்
இரவின் கருமை
வழிய வழியக்
கொட்டிக் கொண்டிருக்கின்றது
ஏராளமான கவிதைகளை

ஒரு பகல்
எத்தனை முயன்றாலும்
இரவின் மடிகளில்
மெத்தெனத் தலைசாய்த்து
அதன்
நிம்மதி விரல்கள்
நெற்றிமுடி கிழித்துப் பாய
நிசப்தங்களின் சப்தங்கள்
குளிர்ச்சியாய்ப் பாடும்
ரகசியப் பாடல்களைக்
கேட்க முடிவதே இல்லை

உன்னால் முடியுமே
நீ கேட்பதில்லையா

நீ காண்கின்ற
ஒவ்வொரு விழிக்குள்ளும்
பலநூறு நூலகங்கள்
பதுங்கிக் கிடக்கின்றனவே
பார்வையாவது இட்டாயா
மொழிகள் எழுதியவற்றைத்
தாள்களில் வாசித்தால்
அவை சாதாரண விழிகள்
ஆனால்
விழிகள் எழுதியவற்றை
மொழியாக்கி வாசித்தால்
அவையே சாதுர்ய விழிகள்

உன்
சாதாரண விழிகளை
எப்போது
சாதுர்ய விழிகளாகுவாய்

*

கவிழ்ந்த விழிகளும் குனிந்த தலையுமாய்
வெகுநேரம் கிடந்தால்
நிறையவே வாசிக்கலாம் - ஆனால்
சற்றே உன் தலை நிமிர்ந்தாலே போதும்
இந்த உலகையே வாசிக்கலாம் 



பின்நவீனத்துவக் கவிதைகள்

விரைவில் நான் எழுதிய பின் நவீனத்துவக் கவிதைகளை எல்லாம் முகநூலில் இடப் போகிறேன் * நான் எழுதிய பின் நவீனத் துவக் கவிதைகளை முகநூலில் இடப்போகிறேன் என்று சொன்னதும் எல்லோரும் பிடிச்சிருக்கு, பிடிச்சிருக்கு என்று சரசரவென்று சொடிக்கிவிட்டீர்கள், நன்றி.

ஆனால் நான் இடும் கவிதை பின் நவீனத்துவக் கவிதைதானா என்று எப்படித் தெரிந்துகொள்வீர்கள்?

பின் நவீனத்துவக் கவிதை என்றால் இப்படித்தான் இருக்கும் என்று தெரிந்தவர்கள் கொஞ்சம் முன்னுரை தாருங்களேன் என் பின் நவீனத் துவக் கவிதைகளுக்கு.

தருவீர்களா? * பின்நவீனத்துவம் என்றால் என்ன என்று தெரிந்துகொண்டால்தானே நாம் பின் நவீனத்துவக் கவிதையை ரசிக்க முடியும்?

பின் நவீனத்துவம் என்பது....

----ஒரு தத்துவ சிந்தனை அல்ல.
----ஒரு வலுவான தரப்பு அல்ல.
----ஒரு எழுத்துமுறை அல்ல.
----ஒரு பொதுப்போக்கு (Trend) மட்டுமே.

என்று ஜெய மோகன் கூறுகிறார்.

யாருக்காவது சந்தேகம்? * பின்னவீனத் துவம் என்பது ஒரு தத்துவச் சிந்தனை அல்ல - ஜெயமோகன்.

பிறகென்ன, இதுவரை என்ன தத்துவம் கொண்டு எதை எழுதிக்கொண்டிருந்தீர்களோ அவையெல்லாம் பின்னவீனத் துவப் படைப்புகள் அல்ல.

அவை அத்தனையும் பின் நவீனத்துவப் படைப்புகள் அல்ல என…

மலேசியாவிலிருந்து மற்றோர் உலகுக்கு...

பறந்தபோது
பறந்துவிட்டன
பறந்து
இறங்கப்
பறந்த
பாழும் உயிர்கள்

ஏவியவர்களின்
ஏவல்களை
ஏகமனதோடு
ஏற்றுக்கொள்கின்றன
ஏதுமறியா
ஏவுகணைகள்

ரத்தம்பட்டுச்
சொட்டும்போது
கத்திக்குக்கூட
கருணை வரலாம்
அடுத்த வெட்டுக்குப்
பாயும்முன்
அரைநொடியேனும்
அச்சங் கொள்ளலாம்

ஆட்களிடம் இல்லையே
என்ற பதைப்பில்
ஆயுதங்களிடமாவது
எதிர்பார்க்கலாம்
உள்ளங்களில் கருணை
உயிர்களிடத்து அன்பு
என்ற
செத்தொழிந்த
பழஞ்சொற்ப் பிரயோகங்களை

வாடிய பயிரைக் கண்டு
வாடிய நெஞ்சு கொண்ட
ஈரத்தின் சாரத்தில்
ஒற்றை விழுக்காடேனும்
ஒட்டிக்கிடக்குமா
உடைந்தொழுகிக் கிடக்கும்
உலகக் குடுவையில்

*
கண்விழிக்கும்முன்பே
காலடி நிலம்
காணாதொழிவதை
காக்கத் துடித்து
கதறியெழும்போது
ரத்தமும்
ரத்தத்தில் மிதக்கும்
சிதறுண்ட துண்டுகளுமாய்
நீளும்
தொடரோட்டப் பாவக்
காட்சிகள்

எங்கள் வாழ்வும் எங்கள் வளமும்
மங்காத தமிழ் என்ற
சங்கினை முழங்கி
சம உரிமை பெறும்
சக்தியென எழுந்ததால்
சதிச் சாவுகளில் விழுந்து
சவக் குழியும் பெறாமல்
காய்ந்து கரைந்து
காற்றேறிப்போன உயிர்களின்
கண்ணீரும் கனவுகளும்
குருதியும் சதைக் குளங்களுமான
கொடுந்துயர்க் காட்சிகள்

இன்னும் இன்னும்
இங்கும் அங்கும்
ஓயாச் சுடுகாட்டுக் கழுகுகள்
கொத்துக் கொத்தாய் உயிர்களைக்
கொத…

மெல்லத் தமிழினிச் சாகும்

மெல்லத் தமிழினிச் சாகும்

இந்த வரியை பாரதிதான் சொன்னான். பொய்யில்லை. ஆனால் அவன் என்ன சொன்னானோ அதை விட்டுவிட்டு அதற்கு மாற்றமாக வேறு எதையோ புரிந்துகொண்ட தமிழர்கள்தாம் அதிகம் அதிகம் மிக அதிகம். இதோ பாரதி எழுதிய முழுக் கவிதையும் உங்களுக்காக.


கன்னிப் பருவத்திலே அந்நாள் - என்றன்
காதில் விழுந்த திசைமொழி எல்லாம்
என்னென்னவோ பெயருண்டு - பின்னர்
யாவும் அழிவுற்று இறந்தன கண்டீர்!

தந்தை அருள் வலியாலும் - முன்பு
சான்ற புலவர் தவ வலியாலும்
இந்தக் கணமட்டும் காலன் - என்னை
ஏறிட்டுப் பார்க்கவும் அஞ்சி இருந்தான்

இன்றொரு சொல்லினைக் கேட்டேன் - இனி
ஏது செய்வேன்? எனதாருயிர் மக்காள்!
கொன்றிடல் போலொரு வார்த்தை - இங்கு
கூறத் தகாதவன் கூறினான் கண்டீர்!

"புத்தம் புதிய கலைகள் - பஞ்ச
பூதச் செயல்களின் நுட்பங்கள் கூறும்
மெத்த வளருது மேற்கே - அந்த
மேன்மைக் கலைகள் தமிழினில் இல்லை

சொல்லவும் கூடுவதில்லை - அவை
சொல்லுந் திறமை தமிழ்மொழிக் கில்லை
மெல்லத் தமிழினிச் சாகும் - அந்த
மேற்கு மொழிகள் புவிமிசை யோங்கும்"

என்றந்தப் பேதை யுரைத்தான் - ஆ!
இந்த வசை எனக்கெய்திடலாமோ?
சென்றிடுவீர் எட்டுத் திக்கும் - கலைச்
செல்வங்கள் யாவ…

உலகையே வாசிக்கலாம் - ஒன்று

சன்னலோர இருக்கைகள்
பேருந்தின்
சாலையோரப் புத்தங்கள்

மொட்டைமாடிப் படுக்கைகள்
ஆகாயத்தோடு
அலுக்காத பேச்சு வார்த்தைகள்

மரங்களின் மந்திரக் குரல்களை
இலைகளின் வண்ண வண்ண நாக்குகள்
வனமேடைகளில்
சலசலப்பாய் அரங்கேற்றுவதை
என்றேனும்
சிலுசிலுப்பாய் ரசித்தோமா

நதியில் இறங்குகையில்
நம் கால்களின் காதுகளில்
கிசுகிசுக்கும் கவிதைகளை
வேறு எங்கேனும் சுகிக்க ஒல்லுமா

கடலின் கரைகளில்
நிலைமாறும் வாழ்க்கையின்
நித்தியத் தத்துவங்கள் அத்தனையும்
ஈரமணல் எழுத்துக்களால்
பொழுதுக்கும் எழுதப்படுகின்றனவே
பார்த்தோமா படித்தோமா

*

கவிழ்ந்த விழிகளும் குனிந்த தலையுமாய்
வெகுநேரம் கிடந்தால்
நிறையவே வாசிக்கலாம் - ஆனால்
சற்றே உன் தலை நிமிர்ந்தாலே போதும்
இந்த உலகையே வாசிக்கலாம்

இன்று காலை 2014 07 17

இன்று காலை என்னை ஒரு கவிதை முட்டியது. விடுவதாய் இல்லை என்று முடிவெடுத்தேன்.

வாகனத்தில் அலுவலகம் செல்லும்போது எழுதத் தொடங்கினேன். கண்கள் சாலையைப் பார்க்க விரல்கள் காகிதத்தைப் பார்த்தன.

கோ ரயிலில் ஏறியதும் வசதி பெற்றேன் எழுதுவதற்கு. அப்போதும் கவிதை தீரவில்லை.

அதன்பின் நடந்தேன் கோ-ரத நிறுத்தத்திலிருந்து அலுவலக வளாகம்வரை.

நடக்கும்போதெல்லாம் கிறுக்கியதால், 15 நிமிடத்தில் முடியவேண்டிய நடை முப்பது நி...மிடங்கள் எடுத்தன.

ஒருவழியாய்ப் போதும் என்று நிறுத்திக்கொண்டேன் அலுவலக வாயிலி படிகளில்.

இப்போது அசைபோட்டவண்ணம் எழுதியதை செதுக்கிக்கொண்டிருக்கிறேன் உங்கள் எல்லோருக்கும் படைப்பதற்காக.

காத்திருங்கள் அன்பர்களே, கட்டாயம் வருவேன். இன்றே செதுக்குதல் முடியவேண்டும் என்றில்லை. செதுக்கியவரை சிலை என்று முகநூலில் இடுவதாய் இருக்கிறேன்.

என் கவிதைகளை நேசிக்கும் அனைவருக்கும் என் கோடிப்பொன் நன்றி.
Image
பூமியின்
கண்ணீர்தானே
கடல்

அந்த மாபெரும்
கண்ணீர்முன் நின்று
நீ
ஒரு சொட்டுக்
கண்ணீருக்கு
எத்தனிப்பது சரியா?
கவிதை 
ஒரு நீண்ட நாவல் எழுதும் நேரத்தைக் கூட 
எடுத்துக்கொள்ளக்கூடும்

நாவலில் அதிக நேரம் 
எழுதிக்கொண்டே இருப்பார்கள்

ஆனால் 
கவிதையில் அதிக நேரம் 
மௌனமாகவே இருப்பார்கள்

சட சடவென்று 
ஒரே நிமிடத்தில் 
கவிதை கொட்டிவிடலாம்

ஆனால் 
அந்தக் கவிதை 
உள்ளுக்குள் 
கவிஞனே அறியாது
நிறைய வளர்ச்சியைப் பெற்றிருக்கும்

பல நாவல்களை வென்றெடுக்கும்
வல்லமையைக் கொண்டிருக்கும்
எத்தனை பேர் நேசிக்கப் போகிறார்களோ
தெரியாது - ஆனால்
எல்லோரும் வாசிக்கப் போகிறார்கள்

கவிதையும் அல்லாமல் கட்டுரையும் அல்லாமல்
கண்சிமிட்டும் இதை - அது
தோன்றியதுபோலவே
எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன் - மடித்து மடித்து...

ஏன் மடித்து மடித்து?

அப்படி எழுதும்போது
தோட்டாக்களிட்டுச் சொல்வதுபோல்
வீண் சொற்களின்றி விசயச் சொற்களால்
எழுதிப் போகும் நிம்மதி வளர்வதால்

*
கவிதை வாசிப்புகள்
பல்கிப் பெருகிவிட்டனவா
அல்லது
அருகிக் கருகிவிட்டனவா

அதுபற்றி
யாதொரு அக்கறையுமின்றி
தன் போக்கில் - படுவேகத்தில்
சால உரு தவ நனி கூர் கழியாய்ப்
பொங்கிப் பெருகும் வீச்சத்தில்தான்
கவிதை எழுதுதல் எனும் தவக்கலை
நிகழ்கிறது
கணினித் தாழ்வாரங்களில்

ஆயினும்
ஊதிப் பெருத்து
உடைந்தழியுமோ பலூன் என்று
கவலைகொள்ளத் தேவையில்லை

உடைந்தழிந்தால்
வெற்று வாயுக்களே வெளியேறுமென்று
நித்திரை கொள்ளலாம் தாராளமாக

*
யோனிகளும் முலைகளும்

ஓர்
அருமையான தலைப்பின்கீழ்
என்னதான் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறாய்
ஒன்றும் விளங்கவில்லையே
என்று
உள்ளுடைமனம் கேட்கிறது

ஆயினும் நான்
எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்
எட்டிவிடலாம்
அந்த ஏற்றத்தை என்று

*
உடுக்கை என்றான்
பின்னல் தொடவியலாப்
பெண்ணி…

ஜூலைச் சூரியன் கனடா

இரவு தரும் அந்தரங்கத்தில்
நிர்வாணமாய்ச் சுழலும்
பூமியின் பொன்னழகை
வெளிர் மஞ்சள்
விழி விரித்து விழுங்க
அதிகாலை
ஐந்தரைக்கே
வந்துவிடுகிறாய்

போதாதென்று
இரவு ஒன்பதானாலும்
அப்படி ஏன்தான்
விரட்டித் திரிகிறாயோ
விடலைப் பொடியன்கள்
துப்பட்டா விரட்டும்
வீரியத்தோடு


விழிகள் மலர்வதற்காய்
ஒத்திகை பார்க்கும்
ஒவ்வோர் அதிகாலைப் பொழுதிலும்

அமைதிக்குள்
அழகாய் உறங்கும்
உங்கள் படுக்கைக்குப் பக்கத்தில்
புத்தம் புதுப் பறவைகள் இரண்டு
காத்திருக்கின்றன
உங்களுக்கே உங்களுக்காக

ஒன்று
உங்களை அப்படியே
அலாக்காகத் தூக்கிக்கொண்டு
மிதந்து மிதந்து
விழிகளைப் பொற்திரைகளாக்கும்
மாயக் கனவுகளுக்குள்
உங்களைக்
கசங்காமல் ஏற்றிச் செல்லக்
காத்திருக்கும்
பூஞ் சிறகுப் பறவை

மற்றது
உங்களின் அற்புதக் கனவுகளை
நனவாக்கும் மெய்வெளிப் பரப்பில்
உங்களைக் கம்பீரமாய் ஏந்திக்கொண்டு
உயரே உயரே எழுந்து
சக்தி தெறிக்கப் பறக்கக் காத்திருக்கும்
வைரச் சிறகுப் பறவை

சட்டெனச் சொல்லுங்கள்
எந்தப் பறவையில்
உங்கள் பயணம்?
உங்களின் சொற்களையும்
குடும்பத்தின் சுகங்களையும்
சுண்டுவிரலால் புறந்தள்ளிவிட்டு
மதமென்ற பெயரில்
கண்டவனும் சொல்வதைக் கேட்டு
ஆடுகின்ற பெண்களை
அன்போடு அழைக்க
என்ன வார்த்தை
வைத்திருக்கிறீர்கள்
தமிழில்

புலம்பெயர் வாழ்க்கை

இந்த வாரம்
மூன்று கவிதைகள் என்னிடம்
வந்து முட்டின

 நேரமில்லாப் பணிச்சுமையில்
பிறகு எழுதலாம் என்று
என் உணர்வுகளின் தாக்கத்தை
ஒத்திப் போட்டு
அவற்றை
வார்த்தைகளாக்காமலேயே
விட்டுவிட்டேன்

இது
கருக்கலைப்புக்குச்
சமம் என்பதை
நான் உணர்ந்திருந்தாலும்
அதுதான்
காலத்தின் கட்டாயம் என்பதை
புரிந்து

மௌனமாய்
அந்த
ஊர்வலத்தில்
நானும்
நகர்ந்துகொண்டே
இருக்கிறேன்
படைப்புலகில், இலக்கியம்தான் முதலில் தோன்றியது.
அந்த இலக்கியத்திற்காகத்தான் பின் இலக்கணம் உருவாக்கப்பட்டது.

அதாவது,
இலக்கியம் இயல்பாய் வந்தது.
இலக்கணம் செய்யப்பட்டது.

ஆகவே இன்றும் இலக்கியங்கள் தானே இயல்பாய்த் தோன்றவேண்டும். இலக்கணத்திற்கு அவை கட்டுப்படத் தேவையில்லை.

இலக்கணத்தைப் பரிந்துரையாக எடுத்துக் கொண்டால் மொழியின் கட்டமைப்பை வலுப்பெறச் செய்யலாம்.

இலக்கியத்தைச் சுதந்திரமானதாக ஆக்கிக்கொண்டால் மொழியின் உயிர் துடிப்பதைப் புலன்களெல்லாம் உணரக்கூடியதாய் இருக்கும்.

அழிந்துபோகும் தமிழும் தமிழ் இனமும்

புலம்பெயர்ந்து வாழும்போதும் சொந்த மண்ணிலேயே உயர் கல்வி பயிலும்போதும் பிறமொழிச் சொற்களுள் சில, நம் மொழிக்குள் ஊடுறுவதை தவிர்க்க முடியாதுதான். அதில் பிழை ஏதும் பெரிதாய் இல்லை.

உலகின் ஒவ்வொரு மொழிக்குள்ளும் ஏற்புடைய பிறமொழிச் சொற்கள் நாகரிகமாகப் புகுந்திருக்கின்றன. அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளும் இலக்கணக் குறிப்புகளைத் தொல்காப்பியரும் தந்திருக்கிறார்.

அவை அந்த மொழிக்கு வரவுதானே தவிர கேடில்லை.

Catamaran என்ற ஆங்கிலச் சொல் கட்டுமரம் என்ற தமிழ்ச்சொல். அதுபோல பல சொற்கள் தமிழிலிருந்து பிற மொழிக்குச் சென்றிருக்கின்றன.

அதுபோலவே பிறமொழிகளிலிருந்து தமிழுக்குள் வந்திருக்கின்றன.

ஆனால் தன் மூல வேரையே துண்டித்துக்கொண்டு, வேற்று மரத்தின் மீதேறிக்கொண்டு அந்த மரத்தின் வேர்களையே தன் வேராய்க் ஆக்கிக் கொள்ளும் நிலைதான் மிகவும் பிழையானது.

அது தமிழ் இனத்தையே அழித்து முடித்துவிடும்.

ஆயிரம் போர் வந்தாலும் தமிழனை அழிக்கவே முடியாது. ஆனால் தமிழனின் மொழிப்பற்று மட்டும் திசைமாறினால் போதும் அப்போதே அழிந்துபோகும் தமிழும் தமிழ் இனமும்.
ஒரு மொழிக்குள் இன்னொரு மொழி நுழைந்து ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கும்போது அழிவது வெறும் சொற்கள் அல்ல, அம்மொழியைத் தாய்மொழியாய்க் கொண்ட மக்களின் அடையாளங்கள், கலாச்சார பண்பாடுகள், ஆணி வேர்கள் போன்ற ஓர் தொன்மை இனத்தின் ஆதார அடிப்படைப் பண்புகள் அத்தனையும் என்பதை என்று நாம் உணரப் போகிறோம்?
Image
தொடர் கவலையாய் இருக்கிறது
கனடாவில்
இப்பொழுதுதான் தொடங்கியதென்றாலும்
பனிகொய்யாப் பொழுதுகள்
காலக் குழிக்குள்...
விழுந்தழிகின்றனவே
என்கிற தேம்பலோடு

என்று மடியும் எங்கள் அடிமையின் மோகம்?

தமிழ் எந்த மொழிக்குள்ளும் கள்ளம் புகாதிருக்க, ஏன் பிற மொழிகள் தமிழுக்குள் கள்ளம் புகுகின்றன?

இது பிறமொழிகளின் குற்றமா
அல்லது தமிழர்களின் குற்றமா?

தமிழர்களின் குற்றமென்றே தோன்றுகிறது.

தமிழனுக்கு அந்நிய மோகம் அதிகம்.

ஒரு தமிழனால் அவனுடைய பாரம்பரியத்தையும், செழுமையான மொழி அழகையும், அதன் இலக்கிய வேர்ச் சுவையையும் சுவைக்கத் தெரிவதில்லை.

தன் சொந்த இலக்கியத்தின்மீது துளியும் காதல் இல்லாமல் அயல் இலக்கியத்துக்குள் குப்புற விழுந்து கிடக்கிறான்.

அடுத்தவர் தட்டைப் பார்த்தே எச்சில் வழிகிறான்

பேரவலமல்லவா இது?

இதிலும்கூட நான் பாரதியைப் போற்றுகிறேன். அவன் எத்தனை மொழி கற்ற முடியுமோ அத்தனையும் கற்றான். எங்கிருந்தெல்லாம் கொண்டுவந்து தமிழின் வேர்களுக்கு நீர் வார்க்க முடியுமோ  வார்த்தான். ஆனால் கம்பனைப் போல் இளங்கோவைப் போல் என்று தன் பாரம்பரியக் கவிஞர்களையே கண்டு பெரிதும் வியந்தான்.

ஆனால் சில மேதாவித் தமிழர்களோ இன்று அயல் இலக்கியத்தைக் கண்டல்லவா வியக்கிறார்கள். தமிழ் ஒரு குப்பை என்றெல்லவா நினைக்கிறார்கள்!

இவர்கள் தமிழர்களா?

என்று மடியும் எங்கள் அடிமையின் மோகம்?

இயல் விருது விழா 2013

28 ஜூன் 2014ல் நிகழ்ந்த இயல்விருது விழாவிற்கு மிக ஆர்வமாகச் சென்றிருந்தேன். இயல்விருது பெறுபவரின் பேச்சைக் கேட்க என் செவிகள் காத்துக்கிடந்தன.

ஆனால் பெருத்த ஏமாற்றம்.

இயல்விருதினைப் பெற்ற தியடோர் பாஸ்கரன் நாலு வரியை மேடையில் பேச எட்டுமுறை மூச்சுமுட்டினார்.

முழுவதுமே எழுதிக்கொண்டுவந்து மேடையில் வாசித்தும்கூட தங்குதடையற்று அவரால் பேச இயலவில்லை.
...
கணிஞர் மணி மணிவண்ணன் ஒண்ணேமுக்கால் நிமிடங்களே பேசினாலும் தங்குதடையின்றி சிறப்பாகப் பேசினார். அவரையே இயல்விருது பெற்றவரின் சார்பாகப் பேச வைத்திருக்கலாமோ என்று தோன்றியது

தொகுத்து வழங்கிய பெண் முழுவதும் ஆங்கிலத்திலேயே தொகுத்து வழங்கினார் (அவர் ஒரு தமிழ்ப் பெண் தான் - சந்தேகம் வேண்டாம் தமிழர்களே).

என்ன ஒரு சரளமான ஆங்கில நடை அந்தப் பெண்ணுக்கு? ஆனால் ஒரு தமிழரின் பெயரைக்கூட அவரால் உச்சரிக்கவே முடியவில்லை.

ஒரே ஒரு தமிழ்ச் சொல்லும் சொல்லத்தெரியாத தமிழ்ப்பெண்கள் புலம்பெயர்ந்த கனடாவில் எதை நோக்கித்தான் செல்கிறார்கள் என்று என்னால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை.

அவர் தொகுத்து வழங்கியதைக் கேட்டு வெள்ளைக்காரர்கள் எல்லாம் அப்படியே பூரித்துப் போயிருப்பார்கள். ஆனால…

எங்கே செல்கிறது இயல்விருது?

எங்கே செல்கிறது
கனடா தமிழ் இலக்கியத் தோட்டத்தின்
பொன்னான இயல்விருது?

வானுயர்ந்து
தாய்த்தமிழ் வாசம் சுமந்து

புலம்பெயர்ந்தும் ...
தமிழ்த்தேன் வேர் பெயரா
கர்வத்தோடு

உயர்ந்து உயர்ந்து
பறக்கப் பிடிக்கப்பட்ட பட்டம்

ஓரிரு வாசல்களின் முன் மட்டும்
மண்டியிட்டுத் தாழ்ந்து
பின்னெலும்பு மடிந்து

அந்நிய மோகத் தனலில்
தானே வலிந்து விழுந்து
கருகிக் கருகி

சிதையும் சிறகுகளோடு
கீழ்நோக்கிப் பறக்கும்
அவலம் ஏன்?

நெஞ்சு
பொறுக்குதில்லையே!