Posts

Showing posts from 2000

ஆ. அணிந்துரை - கவிப்பேரரசு வைரமுத்து

Image
புலம்பெயர்ந்த தமிழ்ப் படைப்பாளிகள் மீது எனக்கு எப்போதும் ஒரு மரியாதை உண்டு. காரணம், என் கவனத்தில் கல்லெறியும் அவர்களது கனமான எழுத்துக்கள்தாம்.

அந்த வரிசையில் நெஞ்சைப் பிழியும் ஆழமான பதிவுகளையும், புகைப்படத்தின் நிழலுருவுக்கு நிஜம் கொடுக்கும் வார்த்தைகளையும் சுமந்து வந்திருக்கும் கவிஞர் புகாரியின் "வெளிச்ச அழைப்புகள்" வாசித்த போது மெல்லிய அதிர்வுகள் மனமெங்கும் பரவுவதை உனர்ந்தேன்.

குழந்தையின் புகைப்படத்தோடு தொடங்கும் இவரது கவிதைப் பிரசவம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எழுந்து - நடந்து - பேச முற்படும்போது முதிர்ந்த சிந்தனைகள் சிறகடிக்கின்றன.

"விழிகளில்
நம்பிக்கை ஒளியூட்டி
நடுங்கும் கரங்களைப்
பிடித்து நிறுத்தி
இயல்பு வாழ்க்கைக்குள்
இழுத்துச் செல்லும்
அன்புக்கரம்
கவிதை"


கவிதை குறித்த இந்தக் கவிதை ஓர் அழகான வெளிப்பாடு.

இளங்குழந்தை இளைஞனானதும் காதலியின் மௌனம் கலையும் நேரத்திற்காய் தவமிருக்கையில்

"அடியே
உன் மௌனமென்ன
என் உயிரைக் கிள்ளிவிடும்
பவள நகங்களா"
- என்கிறார்.நம்பிக்கை குறித்த 'உலகம்' எனும் கவிதை ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்திலும் பொறித்துக் கொள்ள வேண்டிய முத்திரைக் கவிதை.

"அப்…

அ. முன்னுரை - வெளிச்ச அழைப்புகள்

Image
கவிதைகளாக
இந்த மனசு
மனசாக
அந்தக்
கவிதைகள்

*

உயிர் முத்தங்கள்

என்னை
எழுதத்
தூண்டும்
உணர்வுகளுக்கும்
எழுத
வைக்கும்
தமிழுக்கும்

*

தமிழ் நெஞ்சங்களே

உச்ச உணர்வுகளின் தாக்கத்தில்
அடரும் மனவலியை ஓர் உன்னத ரசனையோடு
சிந்தனா முற்றத்தில்
கற்பனை ஆடைகட்டிப் பிரசவிப்பதே
எனக்குக் கவிதைகள்

என்னை எழுதத் தூண்டும் உணர்வுகளை
எனக்குப் பிடித்த வண்ணமாய்
என்னுடன் பேசும் உயிருள்ள புகைப்படங்களாய்
இங்கே பிடித்து வைத்திருக்கிறேன்

எனக்கு ஞாபகம் முளைத்த
அந்தப் பழைய நாள் முதலாய்
கவிதைகளை என் உயிரின் ஆழம் வரை முகர்ந்து
நான் சுவைத்து வருகிறேன்

என் தாய் மொழி தமிழ் என்பதில்
எனக்கு அளவில்லா ஆனந்தம்
தமிழகத்தில் பிறந்த நான்
இன்று கனடாவில் வாழ்கிறேன்.

இங்கே,
ஒரு தமிழனைச் சந்தித்து
தமிழில் உரையாடும்போது மட்டுமே
நான் பேரானந்தம் அடைகிறேன்.

தமிழ் வாழ்க

கவிதைகளுடன்,
புகாரி

186 Staines Road
Toronto, Ontario M1X 1V3
Canada

416-500-0972
anbudanbuhari@gmail.com

30 வெளிச்ச அழைப்புகள்

Image
எல்லோருக்கும் முதல்காதல் என்று ஒன்று வரும். பெரும்பாலும் அது தோல்வியாகவே முடிந்திருக்கும். அப்படித்தான் எனக்கும் ஆனது. பதின்ம வயதின் முதல் ஏக்கக் கனவுகள் சட்டென்று கீழே விழுந்து உடைந்ததும் மனம் கிடந்து துடிக்கும் பாருங்கள் அதைவிட கொடுமை வேறு ஒன்று இருக்க முடியாது.

சுமக்க முடியாதவனுக்குத்தான் சுமையின் வலி மிகுதி. நடக்க முடியாதவனுக்குத்தான் நடையின் முயற்சி கொடுமை. ஆயினும் காலம் தன் மழையைக் கருணையோடு அந்த இளைய இதயத்திலும் பொழியத்தான் செய்கிறது. வாழ்க்கை வந்து முன்னின்று வாவென்று அழைக்க கனவுகள் மெல்ல வழிவிட்டுவிடுகின்றன. நாம் நடக்கத் தொடங்கிவிடுகிறோம். அப்போது நமக்கு நாமே சொல்லிக்கொள்ளும் சமாதனம் நமக்கு நாமே அருளும் மகா வரம்.

மத்திய கிழக்குக்குப் புறப்பட்ட விழிகளின் முன்னால் சூரியன் தன் ஒளிக்கரங்களை நீட்டுகிறான். அந்த வெளிச்ச அழைப்புகள் வாழ்க்கையின் படிக்கட்டுகளை செம்மையாய் அமைத்து அடியெடுத்து வைக்கச் சொல்லி அன்பு காட்டுகிறது ஆதரவு தருகிறது. வேறென்ன வேண்டும்?



வெளிச்ச அழைப்புகள்

அதோ
நம் கதாநாயகன்
செழித்த தாடிக்குள்
வாடிக்கிடக்கிறானே
அவனேதான்

கண்களில் ஒரு
காதல்கொடி ஏற்றினான் நேற்று

பாவம்
இன்…

29 ஊசிகளாய் உறையும் கனடியக் குளிர்

Image
எங்கள் ஊரில், அதாவது கனடாவில் உள்ள டொராண்டோ நகரத்தில் (22 ஜனவரி 2013) இன்று குளிர் எவ்வளவு தெரியுமா? மைனஸ் 26 செல்சியஸ். 

உணவைக் கெடாமல் வைத்திருக்கும் ரெஃப்ரிஜிரேட்டர் அதாவது குளிர்ப் பெட்டியில் இரண்டிலிருந்து மூன்று டிகிரி செல்சியல் இருந்தால் போதும். ஆனால் எங்கள் ஊரில் மைனஸ் 26 செல்சியஸ்.

உணவை உறைநிலையில் வைத்திருக்கும் ஃப்ரீசர் அதாவது குளிர்ப்பதனப் பெட்டியில் மைனஸ் 18 லிருந்து மைனஸ் 23 வரை இருக்கும். ஆனால் எங்கள் ஊரில் இப்போது மைனஸ் 26. 

இது வெறும் மைனஸ் 26ஆக மட்டுமே இருக்காது மேலும் இறங்கி இறங்கி மைனஸ் நாற்பதுக்குக்கூடச் செல்லக்கூடும்.

குளிர்பதனப் பெட்டியில் இருக்கும் உணவு கெட்டுவிடாது, பாதுகாப்பாக இருக்கும். அதனால்தான் நாங்களும் கெட்டுப் போகாமல் அப்படியே பிறந்த குழந்தைகளாகவே இருக்கிறோம் ;-)

நான் முதன் முதலில் 1999ல் கனடாவில் குளிரைச் சந்தித்தபோது எழுதிய குளிர்க் கவிதை இப்போதும் என் நேசிப்புக்குரியதாகவே இருக்கிறது.

ஆடை துளைத்து
தோல் துளைத்து
தசைகள் துளைத்து
இரத்த நாளங்கள் துளைத்து
இருதயம் துளைத்து
உயிர் துளைத்து

இதோ
உள்ளே ஊசிகளாய்
உறைய வந்துவிட்டது
அந்தக் கனடியக் குளிர்

ஓ தீக் குழம்ப…

28 எங்கள் கலைக்கூடம் கலைந்தது

Image
ஜூலை 21, 2001

காற்று, ஓர் உன்னத தமிழனின் மூச்சுக்கு நிராகரிக்கப்பட்டு தன் புனிதம் கெட்டது. தமிழ் மொழிபோல் இனிதாவது வேறெங்கும் காணோம் என்று பாரதி சொன்னான். அதை நிரூபிக்கும் சான்றுகளாய், தன் உயிர் சொட்டும் உச்சரிப்பால், நம் செவிகளையெல்லாம் தலையாட்ட வைத்த நடிகர் திலகம் இன்று மறைந்தார்.

கட்டபொம்மனாகட்டும் அல்லது அந்தக் கடவுளாகட்டும் அவர் காட்டாமல் எந்தப் பாமரனுக்கும் தெரியாது. நகமும் முடியும்கூட நடிப்பை உருக்கி உணர்வுகளை வார்க்க, பொய்யான திரைக்குள், நிஜத்தைக் காட்டி தமிழ் சினிமாவுக்குக் கிரீடம் சூட்டிய பத்மஸ்ரீ இன்று மறைந்தார்.

எப்படி கர்ஜிப்பது என்று சிங்கங்களுக்கு வகுப்பெடுக்கும் குரல் சக்கரவர்த்தி. பாசமலர் பார்த்தால், நமெக்கெல்லாம் சகோதரனாவார். புதிய பறவை பார்த்தால், 'எங்கே நிம்மதி' என்று நம்மையும் அலையவைப்பார். பார்க்க வந்தவர்களையும் பாத்திரங்களாக்கி வென்ற செவாலியர் சிவாஜி இன்று மறைந்தார்.

நடிப்பின் அகராதி, மூன்றாம் தமிழின் ஒப்பற்ற கலைக் களஞ்சியம், இப்படி மறைந்துவிட்டார், மறைந்துவிட்டார் என்று கூறுவது சரியா கலைஞர்கள் மறைவதில்லை. கலைஞர்களையே உருவாக்கும் பிரம்மக் கலைஞருக்க…

26 உயிரைத் தேடாதே

Image
யாரங்கே
குட்டிச் சுவரோரம் நின்று
திருட்டுத் 'தம்' அடிப்பது

உன்
நுரையீரல் மாளிகையில்
ஒட்டிக் கொள்ளப் போகும்
பிசாசுகளை விரட்ட
மந்திரக்கோல்
வைத்திருக்கிறாயா

வளையம் வளையமாய்த்
துப்புகிறாயே புகை
அவை உன் ஆயுட் கைகளை
நீட்ட விடாமல் மாட்டப்படும்
விலங்குகளென்று தெரியுமா உனக்கு

உன்
சல்லடை உடலை
மெல்லப்போகும்
கல்லறைக் குழியை
அவசர அவசரமாய்த் தோண்டும்
மண்வெட்டிகளே சிகரெட்டுகள்
ஞாபகமிருக்கட்டும்

ஏன்
புகையைக் காதலித்துச்
சாம்பலை மணக்கிறாய்

உன்
தற்கொலை முயற்சிக்கு
சிகரெட்டு நார்களிலா
கயிறு திரிக்கிறாய்

ஒரு கொள்ளிக்குத்
தாங்காத நீ
இன்னும்
எத்தனைச் சிகரெட்டுகளுக்குக்
கொள்ளி வைப்பதாய்
உத்தேசம்

22 இந்தியனே நீ வெட்கப்படு

என் முதல் தொகுப்பான வெளிச்ச அழைபுகள் கவிதைத் தொகுப்பில் இருபத்தி இரண்டாவது கவிதையாக அச்சேறிய கவிதைதான் இது. இன்று மீண்டும் எடுத்து வாசித்து நேசித்தேன்.

சுமார் 25 வருடங்களுக்கு முன் என் இந்தியாவை நான் பார்த்து துக்கப்பட்டு சினந்து கொதித்து கொப்பளித்து எழுதிய இளவயதுக் கவிதைதான் இது.

”வெளிநாட்டுக்குப் போய் உக்காந்துகிட்டா என்ன வேணும்னா சொல்லலாமா?” என்று நான் என்னையே கேட்டுக்கொண்டேன். நிச்சயமாக இன்றும் சொல்லலாம் என்றுதான் தோன்றுகிறது. காரணம், நான் வெளிநாட்டில் குடியேறியவனாக வாழ்ந்தாலும் ஓர் இந்தியனாகவே வாழ்கிறேன். மண்ணின் வாசனையோடும் தமிழ்க் கலாச்சார வேர்களில் பலாவாய்ப் பழுத்தவனாகவும்தான் வாழ்கிறேன்.

அடுத்து இன்னொரு கேள்வி எனக்கு எழுந்தது. அன்று நான் உணர்ந்து எழுதிய இந்தியாவுக்கும் இன்று இருக்கும் இந்தியாவுக்கும் இந்த கவிதையின் வாயிலாகப் பார்த்தால் ஏதேனும் மாற்றம் உண்டா என்பதுதான் அது. மாற்றம் ஏதும் தெரியவில்லையே என்பதே இதை மீண்டும் வாசித்த எனக்குள் வந்த எண்னங்கள். நீங்கள் எப்படி?

வெட்கப்படு இந்தியனே
நீ வெட்கப்படு

நீ வெட்கப்படாததால்தான்
இந்தியா துக்கப்பட்டுக்
கொண்டிருக்கிறது

O

பசித்தால்-

21 இந்த மனசு

தேடித் தேடி
தினமும் வாடும்

வாடி வாடி
உயிரைச் சுடும்

விட்டுவிடு என்று
கட்டளை இட்டால்

முன்னைவிடத் தீவிரமாய்
தொட்டுக்கொண்டு
அழும்

தொடலாம் வா
என்றழைத்தாலோ

தூரமாய்ப் போய்
துவண்டு கிடக்கும்

அவ்வப்போது
உறக்கத்தைத்
திருடிக்கொண்டு
கெக்கரித்துச் சிரிக்கும்

ஆசைகளைச்
சேகரித்துக் கொண்டு
கனவுகளாய் முளைக்கும்

அவிழ்த்துவிட்டால்
விளையாடும்

அடைத்துப் போட்டால்
உடைத்துக் கொண்டு
வெளியேறும்

இந்த மனசு

20 முடிக்கக் கூடாத கவிதை

Image
எங்கிருந்து வந்தது
இந்த
வேதனை

முதலில்
இது
வேதனைதானா
அல்லது சுகமா

இல்லை
இது ஒரு
சுகமான வேதனை

நீ
என் நெஞ்சத்தில்
நடக்கிறாய் என்பதற்காகநான் மூச்சுவிடாமல்
தம்
கட்டிக்கொண்டிருக்கிறேனே
இதுவும் ஒரு
சுகமான வேதனைதானே

O

உன்
பெயரை உச்சரிக்கும்போதே
என் ரோமங்கள்
சிலிர்த்துக் கொள்கின்றனவே
உன்னையே உச்சரித்தால்

உன்
விழிச்சுடரைத் தொடும்போதே
சுற்றுப் புறங்கள்
இருண்டு விடுகின்றனவே
உன்னையே தொட்டால்

நீ என்
நெஞ்சவீணையில் வாசிக்கும்
ராகத்திற்குப் பெயர்தான்
காதலா

உன்னிடம் அப்படி
எதைக் கண்டுவிட்டு
இப்படி நான்
என்னை மறந்திருக்கிறேன்

உன்னிடம்
வெளிச்சம் போட்டுக் கிடக்கும்
அந்த அழகா

தூசு
தொடமுடியாத
அந்த உள்ளமா

ஏன்
என் நினைவுகளை இப்படி
மொத்தமாய் எடுத்துக்கொண்டாய்

O

அன்பே
எனக்குள் நீ எழுதுவது
தேவ கவிதைதானே

எழுது எழுது

ஆனால்
எல்லா கவிதைகளையும் போல
இதற்கும் ஒரு
முற்றுப்புள்ளி வேண்டும்
என்றுமட்டும் எண்ணிவிடாதே.

19 ஓ... பாரதத்தாயே

ஓ பாரதத்தாயே...

உன்
ஓட்டை வீட்டின் நடை பாதைகளில்
எலும்புக் குழந்தைகள்
விழிக் குருதியைக்
கன்னப் பாலைகளில் ஆவியாக்கி
மேகக் கன்னிகளைக்
கர்ப்பம் தரிக்கச் செய்ய வேண்டாம்

உன் பட்டினிக் காட்டினில்
பச்சிளங்கன்றுகள்
ஒட்டிய மார்களில்
இரத்தம் குடிக்க வேண்டாம்
உன்
இருண்ட வீதிகளில்
இராப்பிச்சைகள்
பகல் பிச்சைப் பாத்திரங்களில்
எச்சமிட வேண்டாம்

எச்சிலைத் தோப்புகளில்
வறண்ட நாக்குகளைத் தொங்கப் போட்ட
காய்ந்த நாய்கள்
உன் வாரிசுகளால்
பட்டினி போடப்பட வேண்டாம்.

உன் கண்ணகிகள்
வயிற்றடுப்புகளை அணைக்க
கற்புச் சிலம்புகளைக்
கோவலன்களிடமே
விற்பனைக்கு அனுப்ப வேண்டாம்

O

ஆம் தாயே.
இனியேனும்
உன்
செல்லக் குழந்தைகள்
இந்திய நரகத்தில்
வயிறின்றி பிறக்கட்டும்

இல்லையேல்
உன்
கர்ப்பக் கருவறைகள்
கால வரம்பின்றி
மூடிக் கிடக்கட்டும்.

18 செப்டம்பர் 11, 2001

அமெரிக்காவின் நியூயார்க் நகரத்தில் வானத்தை முத்தமிட்டுக்கொண்டு கம்பீரமாய் நின்றுகொண்டிருந்த இரட்டைக் கோபுரங்கள் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் பணியில் இருந்த ஒரு செவ்வாயின் காலையில் தீவிரவாதிகளால் கொடூரமாய் தகர்க்கப் பட்ட செய்தியை செவ்வாய் உயிரினங்கள் கூட அறிந்திருக்கும்.

சுமார் 5000 பேர் வரை இறந்திருக்கலாம் என்ற முதல் செய்தி நெஞ்சை நெருப்பு ரவைகளால் துளைத்தது. உயிர்களைச் சுமந்த உயிரற்ற விமானப் பறவைகளின் முதல் இடி நடந்ததுமே தொலைக்காட்சிகள் மூலம் முழு அவலத்தையும் காணநேர்ந்தது. அது ஏதோ ஒரு புதிய ஹாலிவுட் திரைப்படத்தின் விளம்பரக் காட்சிபோல் இருந்ததே தவிர உண்மையில் நிகழ்வதாய் நம்பமுடியவில்லை.

இன்றைய தொழில்நுட்பங்களும் ஊடகங்களும் ஒரு நாள் என்பது 48 மணிநேரம் என்று நம்பும்படியாய் செய்திகளை வாரி வழங்கிக் கொண்டிருந்தன. அவற்றையெல்லாம் உள்ளடக்கிக்கொண்டு என் இதயம் ஏற்படுத்திய துடிப்புகளை நான் வார்த்தைகளாய் மொழிபெயர்த்ததுதான் இந்தக் கவிதை.

இரட்டைக் குமரிகளாய்
வான் தொட்டு வளர்ந்து நின்ற
உலக வணிகக் கோபுரங்கள்
மூர்க்கர்களின் வெறியில்
இன்று சுடுகாட்டுச் சாம்பல்

அமெரிக்கப் பாதுகாப்பு அமைப்பை
நடு ரோட்டில்…

17 அம்மா

Image
அம்மா
இந்த உலகம் சிறியது
உன் பாசம் மட்டுமே
பெரியது

என்
நாவசையும் முன்பே
நீயொரு
பாஷை கற்றுத்தந்தாய்
அதுதான்
அன்பு என்னும்
இந்த உலக பாஷை

உன்
கைகளுக்குள் புதைந்து
இந்த உலகத்தை நான்
எட்டிப் பார்த்தபோது
எல்லாமே எனக்கு
இனிப்பாய்த்தான் இருந்தது

.

பொழுதெல்லாம்
உன் முத்த மழையில்
என் உயிரை நனைத்தப்
பாச அருவியே

நீ
என்றென்றும்
எனக்காகவே கறுத்துக் கிடக்கும்
மழைமேகம் என்று சொன்னாலும்
என் எண்ணம் குறுகியது

என் கண்களில்
வெளிச்சத்தை ஏற்றவே
உன் மேனியைத் தீயில் உருக்கும்
மெழுகுவர்த்திப் பிறவியே

நான் வசித்த முதல் வீடு
உன்
கருவறையல்லவா

நான் உண்ட முதல் உணவு
உன் இரத்தத்தில் ஊறிய
புனிதப் பாலல்லவா

நான் கேட்ட முதல் பாடல்
உன் ஆத்மா பாடிய
ஆராரோ ஆரிரரோ வல்லவா

நான் கண்ட முதல் முகம்
பாசத்தில் பூரித்த
உன் அழகு முகமல்லவா

நான் பேசிய முதல் வார்த்தை
என் ஜீவனில் கலந்த
'அம்மா' வல்லவா

நான் சுவாசித்த முதல் மூச்சு
நீ இட்ட
தேவ பிச்சையல்லவா

.

வாய்க்குள் உணவு வைத்து
நான்
வரும்வரைக் காத்திருக்கும்
பாச உள்ளமே

என் பாதங்கள்
பாதை மாறியபோதெல்லாம்
உன் கண்ணீர் மணிகள்தாமே
எனக்கு வழி சொல்லித்தந்தன

உனக்காக நான்
என் உயிர…

16 இன்னும் விடியாமல்

பலர்
பதவிப் பற்று மிஞ்சியே
அரசியலுக்கு வந்தனர்
நாட்டுப் பற்றே நோக்கமென
சப்தமாய் முழங்கினர்

சிலரோ
நாட்டுப் பற்று மிஞ்சியே
அரசியலுக்கு வந்தனர்

ஒரு
நாற்காலி வேண்டுமென
மெல்லவே மொழிந்தனர்

இருந்தும், இந்த
நாட்டுப் பற்றுக் காரர்களையே
நாற்காலியில் அமர்த்தியதும்
பதவிப் பற்றுக் காரர்களாய்
அழுக்காக்கி விடுகிறதே
நம்மின் பொல்லாத அரசியல்

பார்த்தீரா
அழுக்கைப் புழுக்களாய் மாற்றும்
ஒரு சாதாரண சாக்கடையல்ல
நம் அரசியல்
பயனுள்ள மனிதர்களையே
புழுக்களாய் மாற்றும் ஒரு
நரகலோகச் சாக்கடைக் கடல்

.

எத்தனையோ கற்பக விதைகள்
தங்களை
இதில் விதைத்துக் கொண்டு
கள்ளிகளாய் வளர்ந்துவிட்டன

எத்தனையோ புத்தர்கள்
இங்கு புண்ணியம் கற்பிக்க வந்து
சித்தார்த்தர்களாகி
தங்களின்
சில்லறை விளையாட்டுக்களில்
செலவழிந்து போயினர்

இந்த
வளைவுகளையெல்லாம்
நிமிர்த்திவிட்டுத் தான்
உயிர் விடுவேன் என்று
வரிந்து கட்டிக் கொண்டு
இதில் குதித்தவர்களில்

பலர்
வளைந்து போயினர்
சிலரோ
ஒடிந்தே போயினர்

.

என்ன ஒரு புதுமை பாருங்கள்

நம்
அரசியல் வயலில்
அழுகிய விதைகளுக்கே
அமோக விளைச்சல்

காரும் நிலமும்
கடிதில் வேண்டுமென்று
அரசியலுக்கு வந்த
பொல்லாதவாதிகள் தாமே
இன்று

15 பெருமூச்சு

இதயக் கடலுக்குள்
வேதனைச் சுழலால்
வீரிட்டெழுந்து
எண்ணச் சோலையில்
ருத்ர தாண்டவமாடி
இறுதியில்
ஆர்ப்பாட்டமின்றி
வெளியேறும்
மனப் புயல்

14 சொல்லிவிடவா

Image
காதலை தூரத்தில் வைத்து கற்பனையிலேயே வாழ்ந்தது ஒரு காலம். கண்ணில் பட்ட பெண்ணின் ஏதோ ஒன்று இழுத்ததில் முதன் முதலாய்த் தூக்கம் துவண்டுபோக தனக்குள் தானே சற்றும் ஓய்வெடுக்காமல் வெற்று நீச்சலடித்துக் கொண்டது ஒரு காலம்.

தூரநடக்கும்போதெல்லாம் ஓரக் கண் முள்ளால் இதய ரோஜாவை கிழித்துவிட்டு, சின்னதாய்ச் சிரித்து, அக்கறையாய் நலம் விசாரித்துப் போகும் கல்லூரித் தோழியை டேய் மச்சி அவள் என்னைக் கன்னாபின்னான்னு காதலிக்கிறாடா என்று நண்பர்களிடம் சொல்லி பெருமைப்பட்டுக் கொண்டது ஒரு காலம்.

இந்த உரசல்களும் தடுமாறல்களும் கொஞ்சம் அடங்கியபின், ஒரு திட நிலையை எட்டி சற்றே அமைதி கொண்டபின் நிசமே நிசமாக அந்தப் பூ வந்து பூத்துவிடுகிறது. ஆமாம்.. நமக்கே நமக்கென்று எல்லா நிலையிலும் உச்சத்தில் நின்று துடிக்குமே அந்த உயிர்க் காதல் பூத்து விடுகிற்து. வேரில் நீர் நிறைந்த ஜீவ செடியில்தான் ரோஜா பூ பூக்கும். பட்டமரத்திலும் மிகச் செழிப்பாய் ஒரு பூ பூக்கும் என்றால் அது வேறென்ன பூவாய் இருக்க முடியும்?

மன முதிர்ச்சி வந்தபின்னும், திட எண்ணங்கள் தலை முழுவதும் நிறைந்த பின்னும். எதைச் செய்யும் முன்னும் உலகின் பிற விசயங்கள் எல்லாம் கண்முன…

13 குபுக் குபுக் குற்றாலம்

Image
நான் கவிதை எழுதினால் என் நோட்டுப் புத்தகத்தைத் தாண்டி அது வேறு எங்கும் செல்லாத நாட்கள். நான் வெட்கப் படுவேன்தான், என் கவிதைகளை வேறு எவரிடமும் காட்டுவதற்கு. அது என் முதல் காதலை அது முளைத்தபோதே ஊர் கூட்டிச் சொல்லுவதைப்போல எனக்குச் சங்கடமாய் இருக்கும்.

ஏனெனில் கவிதை என்பது அப்போதெல்லாம் ஒரு வகையில் எனக்கு என் இதய ரகசியம்தான். பிறகுதான் புரிந்துகொண்டேன், என் இதய ரகசியங்கள்கூட என் வார்த்தை வசீகரத்துக்காக, பகிர்ந்து கொள்ளப்பட வேண்டியவைதான் என்று.

அதன்பின்னும் நண்பர்கள் என் கவிதைகளை வாசிக்கும்போது என்னை ஒரு மாதிரி பார்ப்பார்கள். இது உன் சொந்த அனுபவம்தானே என்ற கிண்டல் அதில் இருக்கும். என் அனுபவம்தான். துவக்கத்தில் அது முழுக்க முழுக்க என் அனுபவம்தான். பிறகெல்லாம், மற்ற நண்பர்களின் அனுபவங்களும் எனக்குக் கவிதைகளாயின.

பார்த்துப் பாதி உணர்ந்து பிறகு மீதியை கற்பனையால் நிரப்பிக் கொண்டவையும் கவிதைகளாயின.

இப்போதெல்லாம், எங்கோ ஓர் மூலையில் அழும் குழந்தையின் உணர்வுகள் தெளிவாகக் கேட்கிறது. நான் எழுதுகிறேன். ஆக, கவிதைகள் சொந்த அனுபவமாக இருக்கவேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனாலும், சொந்த உணர்வுகள்தாம் அவை. என்னால்…

11 பனி தூவும் பொழுதுகள்

Image
2- 2- 2015

டொராண்டோவின் பிப்ரவரி மாதம் பனிப்பொழிவுக்குப் பெயர் போன மாதம். அப்போதெல்லாம் மறக்கமல் இக்கவிதையை நான் பகிர்ந்துகொள்கிறேன். ஒவ்வொருமுறையும் அது நேசிக்கப்படுகிறது என்பது ஆச்சரியமானதுதான் எனக்கு

டிசம்பர் - ஜனவரி -  பிப்ரவரி 2014

2013ல் தான் பனி தன் பணியைத் தீவிரமாகச் செய்தது என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் 2014 வந்த பனியும் பலிங்கு நீர்ப் பனிப்பொழிவும் சரித்திரம் காணாதது. இங்கே 40 ஆண்டுகாலமாக வாழ்வோரும் கண்டதில்லையாம் இப்படி ஓர் பனிப்பொழிவை.

என்னாச்சு? ஏன் இந்தப் பனித்தாண்டவம்? இனி வரும் வருடங்களின் நிலை என்ன? அச்சம் ஊட்டுவதாகவே இருக்கிறது நண்பர்களே.


பிப்ரவரி 8, 2013 வெள்ளிக்கிழமை

பனி என்றால் உங்க வீடுப்பனி எங்க வீட்டுப்பனி இல்லை. அப்படி ஒரு பனி. டொராண்டோவில் பனிப்புயல் வீசுகிறது.

சாலைகளெல்லாம் புதைமணில் மூழ்கிய யானைகளைப்போல மூழ்கிக்கிடக்கின்றன.

வீடுகளெல்லாம் வெண்ணையில் விழுந்த திராட்சைகளாய் வழுக்கிக் கிடக்கின்றன.

பள்ளிக்கூடம், பேருந்து சேவை, விமான பயணம் எல்லாம் களேபரத்துடன் நிறுத்தப்பட்டுள்ளன.

வாகனத்தை எடுத்து ஓட்டினால் அது சாலையில் வழுக்கும் வழுக்கலில் வாழ்க்கை கிடந்து அல்லாடித் தவிக…

10 நினைத்துப் பார்க்கிறேன்

அவன் காசுதேடி வளைகுடா வந்தவன். காசு மட்டுமே வாழ்க்கை இல்லைதான். ஆனால் காசே இல்லாமல் வாழ்க்கை என்ற வார்த்தையைத் கூட எவராலும் உச்சரிக்க முடியாதே வளைகுடா கடலில் உப்பு அதிகம். இவன் போன்றவர்களின் கண்ணீரே காரணமாய் இருக்குமோ என்னவோ

ஒருமாத விடுமுறை என்பதுதான், ஒரு முழு வருடத்திற்கும் இவன் கொள்ளும் ஒரே நிஜமான உறக்கம். அந்த உறக்கத்தின் கனவுகளாய் வந்த எத்தனையோ இனிப்பான விஷயங்கள் பிறகெல்லாம் இவன் உயிரையே ஆக்கிரமிக்கும்.

தன் விடுமுறையை இரட்டிப்பாய் நீட்டித்து இம்முறை மணமுடித்த இவனுக்கு மோகம் முப்பது நாள் என்பது ஒரு தப்பான தகவல். பிரிவை நினைத்தே பிரியம் பீறிட்ட இவன், மோகம் முந்நூறு வருஷம் என்று சத்தியம் செய்கிறான்.

பிரிந்துவந்த அன்றே தன் புது மனைவிக்கு இவன் எழுதிய முதல் கடிதமாய் இக் கவிதை விரிகிறது


நெத்தியெங்கும் பூப்பூக்க
நெஞ்சமெங்கும் தேன்வடிய
முத்துமுத்துக் கண்மயங்க
முந்தானை தான்விலக

புத்தம்புதுச் சுகங்கோடி
பொங்கித்தினம் நீவடிக்க
அத்தனையும் என்னுயிரை
அதிசயமாய்த் தொட்டதடி


கொஞ்சல்மொழித் தேன்குடமே
கொத்துமல்லிப் பூச்சரமே
மிஞ்சியிட்ட முதல்நாளே
மிச்சமின்றித் தந்தவளே

கொஞ்சநஞ்சம் இருந்தாலும்
கொஞ…

09 தாமதம்

அவசரச் செய்தியுடன்
அதிகாலை வரும்
செய்தித்தாள் பொடியன்

ஏழுக்கே வரவேண்டிய
எங்களூர்ப் பேருந்து

இதோ வருகிறேனென்ற
சக தொழிலாளி

ஒரு நொடியில்
தயாரென்ற இல்லாள்

எட்டே முக்காலுக்குத்
தரையெட்டும் விமானம்
மாலை வரவேண்டிய
மாண்புமிகு மந்திரி

என்று எல்லோரும் இங்கே
தாமதிக்கிறார்கள்..

வார்த்தை தந்துவிட்டால்
நெஞ்சுக்குள்
மணிச்சத்தம் கேட்காதா

நேரம் தாண்டும்போது
உயிருக்குள்
புயலொன்று வீசாதா

அதெப்படி
ஆறுக்கே வருகிறேனென்றுவிட்டு
ஆறிப்போய் நிற்பது

எட்டுக்கு வருகிறேனென்றவர்
ஏழுக்கு வந்து நிற்பார்
காலைக்குப் பதிலாய்
மாலை

நேரம் தவறாமை
நம் உயிரல்லவா
எத்தனை முறைதான்
அதைத் தூக்கிலிட

இங்கே
நேரத்தே வருவது
வேதனை மட்டுந்தானோ

பசி தாமதித்தால் நோய்
இதயம் தாமதித்தால் மரணம்
மனிதன் தாமதித்தால்
மனநோய்தானே

தாமதமே கௌரவம் என்பவனை
என்னவென்றழைப்பது

தருணத்தில் வாரா ஞாபகமும்
காலத்தே வாரா அறிவும்
துயரக்கடலில்தானே
நம்மை மூழ்கடிக்கும்

பொங்கும்போதே
இறக்காத பால்
பாழ்தானே

நேரத்தே காணா புண்
புற்றுநோயல்லவா

ஏனய்யா தாமதமென்றால்
எலி செத்துவிட்டது
அதன் ஈமக்கடனில்
தாமதமாகிவிட்டது
என்பார் சிலர்

காருக்குக்

08 நிறுத்தி வைக்கப்பட்ட நதிகள்

Image
ஈயம் பித்தாளைக்கு பேரீச்சம் பழம் என்று கூவி விற்பதைக் கண்டிருக்கிறோம். ஒரு கவிதை எப்படி ஈயம் பித்தளையாய் மாறிப்போகக்கூடும் என்பதற்கு இந்தக் கவிதை ஒரு சான்று. இதை எழுதிய போது என் கண்முன் நின்ற விதவையின் கண்ணீருக்கு அடர்த்தி மிக மிக அதிகமாக இருந்தது. அந்த விதவையைப் பார்த்துப் பார்த்து மனதில் கொண்ட வலிகளைக் காகிதத்தில் இறக்கிவைத்தேன். பலராலும் வெகுவாகப்பாராட்டப்பட்ட கவிதை.

ஆனால் இன்று விதவைகளின் நிலை அப்படியே மாறிவிட்டது. பெண்கள் இன்றெல்லாம் பெரிதும் மதிக்கப்படுகிறார்கள். பெரியார் பாரதிதாசன் பாரதியார் போன்றேரெல்லாம் அவர்களின் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டார்கள். அதனால் இன்று இந்தக் கவிதையின் உயிர் பரிதாபத்துக்குரியதாய் ஆகிவிட்டது. விதவைகள் வாழவேண்டும் என்பதுதான் இந்தக் கவிதையை எழுதுவதற்கான நோக்கமாக இருந்தது. அதற்காக தன் உயிரையே இந்தக் கவிதை தந்திருக்கிறது என்று எண்ணும்போது, இந்தக் கவிதையைப் பாராட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை.

அந்தக் காலத்தில் இப்படி பெண்கள் விதவைகளாக துயரப்பட்டார்களாம் என்று கூற ஒரு சரித்திரச் சான்றாக இந்தக் கவிதை உயர்ந்திருக்கிறது என்றுதான் நான் சொல்வேன்.



நிறுத்தி வைக்கப்பட்ட நதிகள்

7 வௌவால்கள்

புதியவனே

காலங் காலமாய்
யுகம் யுகமாய்
பாழடைந்த மண்டபங்களின்
அழுக்கடைந்த சட்டங்களில்
தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்
வௌவால்கள்
எப்போதும்
ஏளனமாய்ச் சிரிக்கும்

நீ
தலை கீழாய்
நடக்கின்றாய் என்று

06 இலவசம் இலவசம்

இலவசம் இலவசம்

ஒன்று வாங்கினால்
ஒன்று இலவசம்
ஒருநாள் மட்டும்
மூக்குப்பொடி இலவசம்

பலகீனங்கள் இங்கே
பரீட்சிக்கப்படுகின்றன.

தாலி வாங்கினால்
பெண்டாட்டி இலவசம் என்று
கடை திறக்காததுதான் மிச்சம்

இலவசமாய்
ஓர் அற்பத்தை வழங்கிவிட்டு
உங்களையே
வேரோடு இழுத்துக்கொண்டுவிடும்
வணிக சிகாமணிகளின் சாதுர்யத்தை
என்னவென்று சொல்ல

படி அரிசியைப்
பரிசாய்க் கொடுத்துவிட்டு
பாராளுமன்றத்துக்கு ஓட்டுகுவிக்கும்
திருட்டு அரசியல்வாதிக்கு
சற்றும் இளைத்ததோ
இந்த வணிக நுணுக்கம்

முன்னேறிய நாடுகளிலும்
முக்கால்வாசிப்பேர்
முழு பலகீனர்களே என்பது
முக்காடுபோடும் வெட்கம்

ஒன்றுக்கு மூன்று
இலவசம் என்று அறிவித்துவிட்டாலோ
செத்த பிணங்களும்
விற்றுத்தீரும் அவலம்

சீரழியும் வணிகமுறையால்
பொருள் சிக்கனங்கள்
புரட்டி எடுக்கப்படுகின்றன

தேவைகளோ
தீண்டப்படாமல் திண்டாட
தேவையற்றவையே
தேடி வருகின்றன தினந்தோறும்

கௌரவ மனிதனுக்கும்
கையேந்த கற்றுத்தரும்
நாகரிகம் வளரலாமா

நாளுக்கு நாள்
ஆடை குறைத்து
அலையும் இதயங்களை
அடித்து விழுங்கும்
சில்லறைத் திரைப்படங்களைவிட

இலவசம் என்னும்
காந்தக் கணைகளால்
ஒட்டுமொத்த மக்களின்
தேவைகளைப் பெருக்கி
தில்லானா ஆ…

05 இன்றைய பொழுதும் தீயில் விழுந்தது

நேற்று தபால்காரன், இன்று இணையம், கடிதம் ஏந்திவரும் பூசாரிகள். ஆனால், கடவுள் வரம் தந்திருக்கவேண்டுமே. வரம் தராதபோது வந்து விழுந்த கவிதையே இது.


கண்களில் தவிப்பும்
தவிப்பாய்த் தவிக்க
கைகளைக் கைகளே
சிவக்கப் பிசைய

தென்றலும் என்னிடம்
நெருப்பாய் வீச
திசைகள் எங்கிலும்
வெறுமை நிலவ

கண்களில் ஏறியே
அலையும் மனதில்
கன்றினைத் தேடும்
பசுக்கள் கதற

இன்றய பொழுதும்
தீயில் விழுந்தது
ஏந்திழைக் கடிதம்
வரவே இல்லை

என்நிலை உணர
ஏனிவள் மறந்தாள்
இனிய மனத்தை
எங்கே புதைத்தாள்

பின்னல் அவிழ்த்து
என்முகம் நனைத்து
பேசிப் பேசியே
உயிரை அணைத்து

என்னில் கலந்தவள்
எங்கு மறைந்தாள்
எழுதி உயிர்தர
எப்படி மறந்தாள்

சென்றுவா மூச்சே
என்நிலை சொல்லிவா
சிந்தை சிதறுமுன்
அஞ்சலைக் கொண்டுவா

04 அந்நியம்

நண்பனே

நம் அறிமுகப் பூமரத்தின்
அடிநிழல் விரிப்பில்

நீ
என்னைத் தூரவைத்தே
மிக நெருக்க பாவனையில்
கலந்தாய்

ஏனெனில்
நம் நட்புமலர் பூக்க
சந்தர்ப்ப சுப நிமிஷங்களுக்காய்
நீ
தவமிருந்தவனல்லவாநான் உன்
மனப் புத்தகத்தைப்
புரட்டுகிறேன் என்பதற்காக
நீயதில்
சில பக்கங்களை
அவசர அவசரமாய் மறைத்துக் கொண்டு
இல்லாத பக்கங்களை
இருப்பதாய் காட்டிக்கொண்டாய்

என் எண்ணத்தராசில்
உன் கனம்
கூடியிருக்க வேண்டுமே
என்ற மனக்கவலை உனக்கு

இன்றோ
நான் நிஜமென்று நெருங்கிவந்த
உன் சிருஷ்டி நாயகன்
தன் அரிதாரத்தைக்
கலைத்துப் போட்டுவிட்டான்

ஏனெனில்
என் எதிர்பார்ப்புக் குருவிகள்
உன் பொய்ரூப நார்களிலேயே
கூடுகட்ட வந்தன

கானலில் வீசிய மீன் வலைக்கு
என்ன கிடைக்கும்

நண்பனே
இன்னமும் நீ எனக்கு
அந்நியப்பட்டே நிற்கிறாய்.

03 உன் மௌனம்

Image
மௌனம், அது விவரிக்கவே முடியாத ஒரு சொல்.

அது எதைச் சொல்லும் என்று சற்றே சிந்திக்கத் தொடங்கினால், அது காடுகொள்ளாப் பூக்களாய்க் பூத்தவண்ணம் இருக்கும், கண்டு முடியாத பேரண்டக் கோள்களாய்க் கூடிக்கொண்டே போகும், ஊற்றி முடியாத நயாகாராவாய்க் கொட்டிக்கொண்டே இருக்கும், எண்ணி முடியாத எண்ணங்களாய் பெருகிப் பெருகி நம்மை மூழ்கடித்துக்கொண்டே இருக்கும்.

என்றால், மௌனத்தின் நீள அகலம்தான் என்ன?

இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் நீள அகலம் எது வென்றுகூட ஓர் நாள் நாம் சொல்லிவிடலாம் ஆனால் மௌனம் சொல்லும் சேதிகளின்... உணர்வுகளின்... வாழ்க்கையின்... நீள அகலத்தை மட்டும் சொல்லிவிடவே முடியாது.

அதிலும் இந்தக் காதல் இருக்கிறதே காதல். அதில் நிலவும் மௌனத்தைவிடப் பெரியது அந்தக் காதலும் இல்லை, உயிர்க் காதலியும் இல்லை.

ஆமாம் மௌனம் சூழ்ந்திருக்கும்போது எழுந்து நிற்கும் காதல் இருக்கிறதே அது சொல்லிச் சிவந்த எத்தனை உயர்வான காதலையும்விட பன்மடங்கு உயர்வானது. கைகளின் வளைவுகளில் கனிந்து கிடக்கும் எத்தனை அற்புதமான காதலியையும்விட அற்புதமானது.

அப்படியான மௌனம் படுத்தும் பாடு இருக்கிறதே அதைத் தாங்கிக்கொள்ள ஆயிரம் பல்லாயிரம் தேவர்களால் நாம் ஆசீர்வதிக்க…

02 உலகம்

Image
நா. பார்த்தசாரதியின் தீபம் இதழில் வெளியான ஒரு பழைய கவிதை இது. மாநில அடையாளக் கவிதையாகத் தேர்வு செய்யப்பட்டு இந்திய மனிதவள மேம்பாட்டு அமைச்சரவையின் வார்சிகி மலருக்குத் தேர்வாகி இந்தியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. எனக்கு ஒரே ஆச்சரியம். அட நம்ம கவிதையைக்கூட கண்டுகொள்கிறார்களா என்று. இருந்தும் ஒரு கவிதை நூல் வெளியிடும் மனவீரம் அன்று எனக்கு வரவே இல்லை. கனடா வந்துதான் என் பழைய கவிதைகளைக் கோத்து முதல் நூல் மாலை செய்தேன்.


சிரியுங்கள்
இந்த உலகம்
உங்களுடன் சிரிக்கிறது

அழுங்கள்
நீங்கள் மட்டுமே
அழுகிறீர்கள்

பாடுங்கள்
அந்த
மலைகளும் உங்களுக்குப்
பதிலளிக்கின்றன

பெருமூச்செறியுங்கள்
அவை
காற்றினில்
காணாமல் போகின்றன

கொண்டாடுங்கள்
உங்கள் வீட்டில்
ஓராயிரம் நண்பர்கள்

கவலைப்படுங்கள்
உங்கள் வீட்டில்
தூண்கள்கூட இல்லை

வாழ்வின் அமுதங்களை
நாம்
எல்லோருடனும்
பங்கிட்டுக்கொள்ளலாம்

ஆனால்-
நம்மின் சோகத்தை
நாம் மட்டுமே விழுங்கவேண்டும்

விருந்தளியுங்கள்
உங்கள் அறை
அமர்க்களப்படுகிறது

கையேந்துங்கள்
எங்கும்
மனிதர்களே
தென்படமாட்டார்கள்

வாழ்வின் வெற்றி
உங்களை வாழச்செய்கிறது

ஆனால்-
அதன் தோல்வி
உங்களை சாகடிப்பதில்லை

ஆழப்பதியும்

01 வாழப் பரிந்துரைக்கும் வண்ணக் கவிதைகள்

Image
கவிதை

உச்சரிக்கும் ஒவ்வொருமுறையுமே
உள்ளக் கிளைகளிலிருந்து
ஆயிரமாயிரம் பட்டாம் பூச்சிகள்
சிறகடித்துப் பறக்கின்றன

உள்ளுக்குள் வாழும் கல்லுக்கும்
சிறகுகள் முளைத்து
உயரே உயரே
எழுந்து எழுந்து பறக்கின்றது

எந்தப் புண்ணியவான் சூட்டியது
இத்தனை அழகுப் பெயரை

கவிதை

உணர்வுகளை
மொழியாய் மொழி பெயர்க்கும்
ஓர் அழியாக் கலை

மொழியின் உயிர்
உயிரின் மொழி

உயிர்த் துடிப்புகளை
அப்படி அப்படியே காலன் தின்னாததாய்ச்
சேமித்து வைக்கும் உயிர்ப் பெட்டகம்

தன்னுள் கிளர்ந்த உணர்வுத் தீயை
துளியும் தணியாமல்
வெள்ளைத் தாள்களில்
பற்றியெரிய வைப்பதெப்படி
என்னும் கடுந்தவிப்பில்
கவிஞன் தன்னையே செதுக்கி
உயிர்ப்பித்த தவம்

சத்திய கவிதைகளில்
சித்தம் நனையும்போது
இளமை துளிர்க்கின்றது
அந்த உயிர் நீடிக்கின்றது

கவிதை

இயந்திரங்கள் மனிதனை இயக்க
பழுதாகும் இன்றைய வாழ்வை
கருணையோடு அள்ளியணைத்துச்
சரிசெய்யும் மருத்துவம்

கற்பனையிலும்
வந்துபோகாத மனித இயல்பைக்
கர்ப்பமாய்ச் சுமந்து
மனித குலத்தின்மீது
மழையாய்ப் பொழிவிக்கும் அக்கறை மேகம்

அதிநுட்ப அறிவியல் விருத்தி
தூரங்களையெல்லாம்
சுருக்கிச் சூறையாடியபோது
கூடவே சுருங்கிப்போன
நம் மனங்…