Posts

Showing posts from February, 2010

வாழ்க்கையின் ஓர் துளி

Image
பூமியின்
கண்ணீர்தானே
கடல்

அந்த மாபெரும்
கண்ணீர்முன் நின்று
நீ
ஒரு சொட்டுக்
கண்ணீருக்கு
எத்தனிப்பது சரியா?

ஒரு புலம்பெயர் தமிழனின் கனடிய வாழ்வு

ஒரு புலம்பெயர் தமிழனின் கனடிய வாழ்வு - அன்புடன் புகாரி கனடா
20

உன்
விழிவானப் பந்தலில்
மினுக்கும் நட்சத்திரங்களின்
கனவுக் கோலங்கள்தான் நீ

உன்
இதய மயிலின்
இயல்பான தோகை விரிப்புகளால்
சிலிர்க்கும் உணர்வுகள்தான் நீ

ஊருக்கும் உறவுக்கும்
உன் நிறம் கரைத்து வெளிர்வது
நாடகம்

வேர் மறைத்த அபிநயங்கள்
ஒருபோதும் வாழ்க்கையாவதில்லை
சுயத்தின் தலை நசுக்கித்தான்
அரிதாரக் கூத்துகளின் அரங்கேற்றம்

வாழும்போது மரணித்தால்
சாகுப்போதா வாழப்போகிறோம்

காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்

30 மனிதன் படைத்தது சிதைவுகளை

Image
இறைவன் படைத்தது இயல்புகளை
மனிதன் படைத்தது சிதைவுகளை

இயல்பாய் வாழென
அவன் அனுப்பிவைத்தான்

இவனோ
இஷ்டம்போல சட்டமிட்டான்

கோடுகள் கொடுத்ததுவா வாழ்க்கை
கோட்டுக்குள்
நாளும் கிழிகின்றன உயிர்கள்

எது சரி எது தவறு
எவருக்கும் தெரியவில்லை
தவறு சரியென்றும்
சரி தவறென்றும்
தோன்றுவதைத் தடுக்க
எவருக்கும் முடியவில்லை

வட்டம் சிறிதானால் அதனுள்
எப்படி ஓடினாலும்
முட்டத்தான் செய்யும்

வாழ்க்கை ஒருமுறைதான்
ஆனால்
அதனுள் மரண சோதனைகளோ
பலமுறை பலமுறை

வாழ்க்கை கிடைக்கிறது
ஆனால்
வாழ்வதுதான்
பலருக்கும் கிடைப்பதில்ல்லை
தேங்காய் மூடியை
நாய் உருட்டும்
நாட்களாகிப் போகின்றன

அறிவற்று உலவுவதும்
அழகான வாழ்க்கையாகலாம்

எதையும் நம்பி நம்பி வாழ்வதும்
நிரந்தர நிம்மதி தரலாம்

அங்கே
துன்பமென்று
ஏதுமில்லாமல் போகலாம்

துயருக்கும்
வழியில்லை என்றாகலாம்
19

கண்கள் உயிரெழுத்து
பொட்டுநிலா மொட்டுவிட்ட
நெற்றி மெய்யெழுத்து

இதயம் மெல்லெழுத்து
இளங்காலைப் பனிப்பந்தல்
இதழ்கள் இடையெழுத்து

அடியே அழுத்தக்காரி
உந்தன் ஆசைகள்தானடி
வல்லெழுத்து

குரலில் தெறிக்குதடீ
குயிலெழுதும் பொன்னெழுத்து
உன் குற்றாலச் சிரிப்புத்தான்
உயிர் விரிக்கும் பூவெழுத்து

மௌனம் ஆய்த எழுத்து
மனமத்தியில் புதுவாசப்
புயல் அவிழ்க்கும் மல்லிகை மாநாடே
என் அகங்காரி உனைச் சேராமல்
மாறாதடீ என் தலையெழுத்து

காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்

29 செல்கிறேன்

Image
பிரயாணங்கள்
பிரிவுகள் மட்டுமல்ல
பிறவிகளும்

18

உயிர் மரத்தின்
உணர்வுப் பட்டைகளை
கொத்திக் கொத்தி
உனக்கான இரையைக் கிளறி
எனக்குப் பெருமூச்சுகளை
அடுக்கடுக்காய்ப் பரிமாறி
விருந்து வைக்கும்
உன் அலகுகளில் வழிகிறது
என் வாழ்க்கை

காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்

28 பின்னொருநாள் பிரித்தெடுத்துக்கொண்டுபோன

குங்குமப்பொட்டிட்டு மல்லிகைப்பூச்சூடி
பொழுதுக்கும் நர்த்தன மணியவிழும்
சிந்தாமணிச் சிரிப்புதிர்த்து
பள்ளிவிட்டு வரும்வழியில் பல்லாங்குழியாடி
சாயுங்காலமும் சாயும்பொழுதில்
தாய்மடி தலைசாய்த்து வளர்பிறைக் கனவுகாணும்
பத்துவயதுப் பருவமகளைத்
தூக்கவும் முடியாப் பெருந்துப்பாக்கி ஏந்திப்
போராடக் கொடுத்தவள்
வானுயர்ந்த ரத்த மேடாகக் குவிந்துகிடக்கும்
பிணங்களடியில் எப்பிணம்
மகள் பிணமோவென்று
தேடிச் சாய்கிறாள்

மணத்தேரேற மனத்தேரேறி
விழித்தேர் செலுத்திய நிலவழகு மூத்தமகளின்
கற்பு சூறையாடப்படுவதைத் தன்னிரு கண்களால்
கொடுநெருப்பாய்க் கண்டவள்
அவள் தொங்கிய கயிற்றை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு
நிலைகுத்திய பார்வையில் வெறித்துக் கிடக்கிறாள்

பத்துமாதம் முன்புதான்
ஓர் பகல்பொழுதின் யுத்த இருட்டில்
செல்லடித்துத் தாலியறுபட்டாள்
பின்னொருநாள் பிரித்தெடுத்துக்கொண்டுபோன
நாலுவயது பிஞ்சு மகளை
கம்பிவளைகளுக்குப்பின் காணத் துடிக்கிறாள்

வீடுநிலம்விட்டு பொட்டல் வந்தாள்
அனாதை முகாம்களாகிப்போன அகதி முகாம்களில்
பிச்சைவரும் திசை நோக்கி
தண்ணீர்வரும் கிழமை நோக்கி
நோயில் வாடும் ஊன் சுமந்து
நொந்து தொங்கும் மனம் சுமந்து
பொல்ல…

17

கடல்
தேவையில்லை
உன் விழியின்
ஒரு துளி போதும்
நான்
மூழ்கிப்போவதற்கு

காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்

27 எது என் ஊர்

Image
கருவாய்ப் பிறப்பு தந்து
உருவாய் வளர்த்தெடுத்த
தாயின் கர்ப்பப்பையோ எனது ஊர்

பிறந்த பொழுது முதல் இறந்து புதைந்தும்கூட
மீண்டும் புக முடியா ஓர் ஊர்
எப்படி என் ஊராகும்

பிறந்ததும் விழுந்தேனே
பிரிதொரு வாசமுள்ள பெரும்பை
அதுவோ என் ஊர்

எனில்
அவ்வூரெனக்குச் சந்தோசச்
சங்கதியாகவல்லவா இருக்க வேண்டும்
காண்பதற்கே அழுதேனே
என்னிரு கண்ணிறுக்கிக் கதறி
எப்படி அது என் ஊராகும்

தாலாட்டிய மடி
பாலூட்டிய முலை
தவழ்ந்த தரை
சுற்றிய வெளி
பணிசெய்த இருக்கை
படுத்துறங்கிய மெத்தை
நட்பு நெஞ்சங்கள்
வெப்ப இதழ்கள்
பரிதவித்த பருவம்
பண்படுத்திய பெண்மை
விழிதட்டும் கனவு
உயிர்நிறைக்கும் நினைவு

எது
எது
எது என் ஊர்?

திட்டுத் திட்டாய் அங்கெங்கும்
துளித் துளியாய் இங்கெங்கும்
பரவிக் கிடந்திருக்கிறேன்
உருண்டு புரண்டு நான் வாழ்ந்து வந்திருக்கிறேன்

ஒவ்வோர் துகளையும்
என் சொந்தமென்றே கொண்ட
இவை யாவும்தான் என் ஊரெனில்
என் ஊரென்று தனியே ஏதுமில்லை
என்பதல்லவா நிஜம்

என் ஊரை என்னைத் தவிர வேறு
யாரறிவார் என்று கர்வம் கொள்ளச் செய்யும்
அந்த என் ஊர் எது

நீண்டு விரிந்து படர்ந்து கிடந்தாலும்
என்னைப் பெற்றவளும் அறியா
என் பிரத்தியேக ரகசியங்களின்

27 இலையுதிர் காலம்

Image
செப்டம்பர் 29, 2014 கனடாவில் இலையுதிர் காலம் தொடங்கி இரண்டு வாரங்கள் ஆகப்போகின்றன. இந்த முறை குளிர் வருவதுபோல் வந்து விலகிவிட்டதில் மகிழ்ச்சி. கனடாவில் இலையுதிர் கால மரங்களைக் காண்பது எத்தனை அழகென்று நான் ஒருநாள் கவிதை எழுதினேன். அக்கவிதையை எழுதும்போது சாலையில் வாகனம் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தேன். இதோ அந்தக் கவிதை


பச்சைத் தாவர
இலைகளின் நரம்புகளில்
பஞ்சவர்ணக் கிளியின்
இரத்தம் பாய்ச்சிப்
பரவசம் பொங்கப்
படபடக்க வைப்பதாரோ
நானறியேன்

மஞ்சளும் சிகப்பும்
முதற்காம மஞ்சத்தில்
ஒன்றுக்குள் ஒன்று
குதித்தெழுந்தால் வரும்
கிளுகிளுப்பு நிறங்களில்
எழிலாய்ச் சிரிக்கும்
இலைகளே இலைகளே!

நீங்கள்
இதயத்துக்குள்
இறக்குமதி செய்யும்
இனிப்பெல்லாம் - என்
இமைக்கூட்டுப் பறவைகள் - ஒரு
கனவாய்க் காணவும் முடியாத
சொர்க்க வெளிக்கல்லவா
இதயத்தை
ஏற்றுமதி செய்கின்றன

அடடா....
இலையுதிர் காலம் என்பது
ஒரு தரமான வரமென்பதில்
சந்தேகமில்லை

மரங்களுக்குக் கிடைத்த
இந்தப் பேறு
மனிதர்களுக்கும் வேண்டும்!

காலம்
கறுப்புச் சுமையேற்றும்
கொடிய கணங்களிலெல்லாம்
கவலைக்குள் கசங்கும்
கண்ணீர் இலைகளை
ஒவ்வொன்றாய்
நிறச் சீர்வரிசைகளோடு
நிலம்மீது உதிர்த்துவிட்டு

16

காலைக்கும் கனிவுக்கும் இடையில்
எச்சில் புரை ஏறியது
என் உயிரையே வெளியேற்றி

அதன் வள்ளுவ நாயகி
நீயாய் இருக்கமாட்டாயா என்ற பேராசையில்
செருமிச் செருமிச்
செருமிக்கொண்டே இருக்கிறேன்

புல்நுனி நீர்ப்பொட்டே
எத்தனைமுறை நினைத்திருப்பாய்
நீ என்னை
மறந்தாவது ஒருமுறை
என்னிடம் சொல்லக்கூடாதா

உன் ஆசை மின்னலைகள்
அலையும் வெளிப்பரப்பை
அறியாதவனா நான்
ஏனிப்படி நாடக இமைகளுக்குள்
சுடர்மணி ஒளித்து
உன்னையே வதைக்கிறாய்

வா...
வருவதுதான் வாழ்க்கை
வேறெதற்கும் வாழ்க்கை
என்ற பொருளில்லை

காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்

26 நட்பு விமோசனம்

Image
சாபம்தான் வாழ்வு
என்றாகிப்போனாலும்
அதில்
சாயம் போகாத
நட்பு
விமோசனம்

15

மௌனத்தின் இதழ்களில்
ஓயாத பேச்சுகளாய்
நீயும் நானும்

சந்திக்கும்போது
நம் இதழ்கள் பொழியும் பேச்சு மழையோ
மையப்புள்ளியை நனைத்துவிடாமல்
ஓரடியேனும் தள்ளிப் பொழிவதிலேயே
கவனமாய் இருக்கின்றது

தூரத்தில்தான் மழையென்றாலும்
சாரலும் தவறிவிழும் சிறு தூறலும்
இதயம் நனைக்காமலா போகும்

நனைந்தும்
நனையாததுபோன்ற கள்ளத்தனத்தில்
ஆடுமிந்த கண்ணாமூச்சி
உயிர்ப்புடையதாய்ச் சிலிர்த்துச் செல்கிறது
நகரும் நாட்களைத்
தேன்வழியும் புதுப்பூந் தேரோட்டமாக்கி

காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்

14

காதல் இல்லாமல்
சிலிர்ப்பதற்கு
உலகில்
எத்தனையோ விசயங்கள்
இருக்கின்றன
காதலைத் தாண்டித்தான்
ஒரு விசயமும்
இல்லை

காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்

24 எனக்குக் கவிதையெழுத வேண்டாம்

எனக்குக்
கவிதை எழுதவேண்டாம்
பற்றியெரிந்து நெற்றி வெடித்துப்போன
ஈழக்கொடுந்துயர் பற்றி எனக்கு
ஒரு கவிதையும் எழுதவேண்டாம்

அரை நூற்றாண்டு மூச்சுத் தவமாய்
இதோ ஈழம் என்று
நடு உயிரில் கனவுகண்டு
ஏக்க உணர்வில் வாழ்ந்துவந்த
அப்பாவி உயிர்களின்
அடிப்படை உரிமைகளும்
துரோகத் தீயினில் பொசுங்கிப்போன
யுகதுக்கத்தை எனக்கு
கவிதையாய் எழுதவேண்டாம்

கள்ள நரியொருபக்கம்
மூர்க்க நாயொருபக்கம்
வானங்கொள்ளா வெறி பிடித்த
ஓநாயொருபக்கமென்று
குதறிக்குதறி வேட்டையாட

சோறு வேண்டாம் எங்களுக்கு
தாய்மண் தின்றால் போதுமென்று
பெற்றெடுத்த மண்மீது
அடங்கா காதல் கொண்ட
மானினம் மடிந்த அவலத்தை
எனக்குக் கவிதையாய் எழுதவேண்டாம்

பௌத்தத்தின் பொருள்
அன்பென்று சொன்னார்கள்
உயிர்களின் மீதா
உயிர்களைத் தின்னவா
என்று சொல்லாமல் மறைத்துவிட்டார்கள்

புத்தகங்களும் மக்கள்தாம்
உணர்வுகளோடு வாழும்
பல நூற்றாண்டுகளின் உயிர்க் கொத்துக்கள்
அன்றே அவற்றைத் தீக்குள் சமாதிவைத்த
சுடுகாட்டுக் கரங்கள்
வேறெதைத்தான் இன்று செய்துவிடும்

தீவிரவாதம் அழிப்பதாயொரு
பௌத்தப் படுதா கட்டிக்கொண்டு
எந்த யுகமும் காணா
உச்சத் தீவிரவாதம் காட்டிய
தந்திரமா வெற்றி

நச்சுக் கத்தி…

13

எதையும் இழக்கலாம்
இவளுக்காக என்று
உயிரைச்
செதுக்கிக் கொள்ளும்போது
காதலனைச்
சுவாசிக்கிறது காதல்
காதலைத்
தொழுகிறான் காதலன்

காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்

23 ஈரச் செங்கறை அப்பிய பலகோடிக் கரங்களோடு

Image
சின்னஞ்சிறு கால்கள் சிரித்து விளையாட
மண்வாசம் எழுந்து நெஞ்சு நிரப்ப
வசந்த புழுதி பறந்த தெருக்களில்
சிதைந்த பிணக் குவியல்கள் சிதறிச்சிதறிப் பறக்க
பாழும் பூமியிலிருந்து பரிசுத்த வானம் நோக்கி
சுடுரத்தப் பெருமழை

பிசுபிசுக்கும் ஈர வெப்பம் தாளாமல்
கருங்குழி தேடி ஓடுகிறான் சூரியன்
விடைபெறுகிறது வெளிச்சம்
நிரந்தரமாய் வாழ்வீதிகளில்

தீராத பிணச்சதையுண்டு
முறிந்து தொங்கும் எலும்பு மென்று
செரிக்கத் திணறும் வயிற்றுக்கு
கடலளவு குருதி குடித்துக்
களைத்துப்போகிறது அடர் இருட்டு

ஓல ஒப்பாரிகள் மேல் மரண அச்சு பதித்து
இரும்புக் கால்களில் தரைப்படை
கட்டற்ற கண்ணீர் உப்பாறுகளில்
கொடுந்துடுப்பசைத்து கடற்படை
உடலெறிந்த அனாதை உயிர்கள்
எந்த உடலிலிருந்து எறியப்பட்டோம்
என்பதும் அறியாமல் ஹோவென்று
இடைவெளியற்று காற்றில்
நெறுக்கியடித்துப் பறந்துசெல்லும்
பாதைகளில் வான்படை

பல்லொன்றில் பலநூறு புதுப்பிணங்கள்
பல்லாயிரம் பற்களோடு அரக்கன்
இதோ நிற்கிறான்

கற்புதின்று கலாச்சாரம் குடித்து
மரபு அடையாளங்கள் தொலைத்து நிற்கும்
நாளைய பேரவலத்தை இன்றே வெளித்தள்ளும்
காட்டுமிராண்டிக் காலத்தவன்
இதோ நிற்கிறான்

இதோ நிற்கிறான்
முன்னிலும் கொடூரம…

12

உயிர்ப் பந்தை
உருட்டி விளையாடுகிறது
காதல்
உதைத்து விளையாடுகிறாள்
காதலி

காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்

11

நான் அதிக நேரம் வாசிக்கும்
ஒரே கவிதை
உன் புகைப்படம்

புரிகிறது புரியவில்லை
புரிகிறது புரியவில்லை
உன் பார்வையை வாசித்துக்கொண்டே
ஒரு பைத்தியம்

பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறேன் நான்
சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறாய் நீ
புகைப்படமா இலக்கிய மேடையா

எப்போது நிறுத்துவாய் என்று
உன்னிடம் நீ கேட்டுச் சொல்
நீ சொல்லப்போகும் சொல்லுக்குக்
கட்டுப்படுமா என் கண்கள் என்று என்னிடம்
நான் கேட்கத் தேவையில்லை

கொஞ்சம் திரும்பு
இப்படி
என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தால்
என் உயிர் திரி கொளுத்தப் பட்ட
பட்டாசுபோல் பதறுகிறது

இன்றும் அலுவலகத்துக்குத் தாமதம்
காலை உணவுக்கு விடுப்பு
காலுறை இல்லாமல் காலணி
நிலைத்த விழிகளோடு நீ
நிலைதப்பிய விழிகளோடு நான்
நேரம்போவதெங்கே தெரிகிறது
உயிர் போவதைத்தான் உணரமுடிகிறது

*
காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்