Posts

Showing posts from March, 2006

மீட்கப்படுவார் கடவுள்

Image
சுடர்விட்டு
எரிகிறது கொள்ளி
அணையப் போகும்முன்
ஆரவாரமாய் வெகுண்டெழுந்து

இந்த நூற்றாண்டின்
பாதி நடையிலேயே
மிதிபட்டு மரணிக்கும்
அத்தனை மதங்களும்

இதற்கிடையில்
நவீன மதமென்று
எந்த நாசூக்கு நஞ்சையும்
பிஞ்சுகளின் நெஞ்சில்
நட்டுவிடக்கூடாதே
என்ற கவலையையும்

மூளையைச் செப்பனிட
முப்பத்து முக்கோடி பணிகள்
புத்தம் புதிதாய்ப் பூத்திருக்கின்றன
என்ற ஆறுதலும்
பரிசோதனைக்காக மட்டுமே
இனி மலம் நோண்டுவார்கள்
என்ற உறுதியும்
ஊதித் தள்ளுகிறது

மின்சாரம் நசுக்கிய பேய்கள்
சிரிப்புத்தொடரில் மட்டுமே
சிக்கிக்கொண்டதைப்போல
சித்ரவதைபடப்போகும் மதங்களுக்கு
இப்போதே மத்தாப்பு கொளுத்தி
அனுதாபம் கொண்டாடலாம்

மனித இருட்சிறையிலிருந்து
மீட்கப்படுவார் கடவுள்

வேலையில்லாப் பட்டதாரிகள்

Image
வெறுந்தரையில் விரயமாகும்
விளைநில நீரூற்றுகள்

கல்லூரிச் சந்தைகளில்
வியாபாரக் கலைஞர்களால்
அஞ்சலில் சேர்க்கப்பட்ட
முகவரி இல்லாத
சிபாரிசுக் கடிதங்கள்

பெட்ரோலில் கையலம்பும்
அராபியச் சோம்பேறிகளிடம்
ரியாலுக்கு விக்கலெடுக்கும்
ஒட்டகக் கூட்டங்கள்

இளமை மலர்காய
வீடுநிலம் கைமாற
கல்லூரிக் கட்டிடங்களில்
தூண்களாகவே உருமாறி

மலடான பட்டங்கள் பெற்று
'வேலை காலியில்லை'
அறிவிப்புகளை அவமதித்து
அலுவலகப் படிக்கட்டுகளில்
இரத்தப் பாதங்களைப்
பதித்துப் பதித்து ஓய்ந்து

போதிமர நிழலிலே
படுக்கையை விரித்துவிட்ட
இவர்கள்

இன்று
விழிகளில் விரக்தி வழியத்தான்
அலைகிறார்கள்
எனினும் நெஞ்சில்
கனலைச் சேகரிக்கிறார்கள்

புரட்சிக் கரங்களை உயர்த்தி
நிச்சயம் ஒருநாள் இவர்கள்
எரிமலைக் குழம்புகளாய் எழுவார்கள்

அன்றே நம்
சுரண்டல் மந்திரிகள் எழுதும்
இந்தியாவின் தலையெழுத்துகள்
பொசுக்கப் பட்டு
புதிய அட்சரங்கள் பொறிக்கப்படும்

என்ன கவிஞன் நான்

Image
என்ன கவிஞன் நான்

இங்குதான் எனச்சொல்லி
என் சுட்டுவிரல் தொட்டுவிடாமல்
எங்கெங்கிலுமே
காட்டாறாய்ப் பிரவாகமெடுக்கும்
என் ஆத்மத் துடிப்புகளுக்குச்
சரியான வார்த்தை வடிகால்
தேடத் தெரியாமல்

என்ன கவிஞன் நான்

அறிவே
உள்ளே கனலும் என்
நெஞ்ச எரிமலை
மிகச் சத்தமாய் வெடிக்க
நித்தம் முடிவு வெல்லாத
ஆவேசச் சொற் குழம்புகளை
என்னுள் கொப்பளிக்கச் செய்

இல்லையேல்
வெறித்தனமாய் என்னுள்
எழுந்து எரியும்
அந்த ராட்சசத் துடிப்புகளையேனும்
அணுவளவும் மிச்சமின்றி
தீயச் செய்
என்ன விலை தந்து இந்த இருட்டை
எனக்கே தெரியாமல் நான்
இங்கே அழைத்து வந்தேனோ

இதய இழைகளால் நெய்த
தலையணை தருகிறேன் நான்
படுத்துறங்கும் சுகமில்லை உனக்கு

ஏங்கி நிற்கும் உன் இதயக் கூட்டுக்குள்
நான் எங்கோ சிதைவுற்று
முகமின்றித் திரிகிறேன்

வெற்றுச் சதைப் பிண்டமாய்
வீழ்ந்து கிடக்கிறேன்
இனி நானுன் அடுப்புக்கேனும்
ஆவேனோ அறியேன்

யார் யாரோ அணிவிக்கும்
போலிக் கண்ணாடிகளைக்
கழற்றியெறிந்துவிட்டு என் உள்ளே பார்
உனக்கான உயிரின் நடுக்கம் தெரியும்

அடிமனதில் நேசிப்பே நிறைந்திருந்தும்
அலையோரங்களில் துயரங்களல்லவா
நுரை உமிழ்கின்றன

உன் கனவு மெய்ப்பட நானும்
என் கனவு மெய்ப்பட நீயும்
ரத்தம் கொட்டவும்
தயாராய்த்தான் எழுந்தோம்

பறக்க முடியாத வண்ணத்துப் பூச்சிகளாய்
நம்மைப் படுக்கவைத்துச்
சிரிக்கிறதே பொல்லாத சூழ்ச்சி

உடைந்து ஒட்டவைக்கப்பட்ட
என் கைகளை
தளர்ந்த கால்களோடு குவித்து
நிரந்தர மடி ஏந்துகிறேன்
புதைந்து கொள்ளும் சுகம்
என்றுதான் வருமோ உனக்கு

வாழ்க்கை இனிமையானது

Image
வாழ்க்கை என்ற அரிய பயிர்
கருகியபின் ஓடிவரும்
அழகு நீரோடைதான்
அனுபவமாம்
விரக்தியோடு சொன்னார்கள்
கண்டுணர்ந்தவர்கள்

ஆயினும் என்னைப்
புதுப்பிக்கும் மனத்தோடு
பொறுமையாய்க் காத்திருந்தேன்

கடந்த கணங்களின்
அழுக்குச் சுவடுகளைக்
கழுவிக்கொண்டே நடந்தேன்

முடிந்த துயரத்தின்
இருட்டுப் பிடியிலிருந்து
உயிர்த்தெழும் உர உயிராய்ப்
பூத்தெழுந்தேன்

உச்ச இறுக்கத்தில்
சிக்கிக் கிடந்ததால்
அது வைரம்

தப்புகளும் தவறுகளும்
வாழ்வின் தடங்கள்

அந்த
ஓடுகளை உடைத்துக்கொண்டு
புதிய பிறப்புகள்
மீண்டும் மீண்டும் பூக்கும்

வாழ்க்கை எப்போதும்
வசந்த வரங்களைப்போல
வந்துகொண்டே இருக்கும்

உடல் ஒன்றுதான்
உயிர் பிரியுமுன் வரும்
ஜென்மங்களோ ஆயிரம்

வாசலைத்
திறந்துவைப்போம்
நம்பிக்கை கொண்ட
வாழ்க்கை இனிமையானது

கவிதை கிடைத்துவிட்டது

Image
ஒரேயொரு கவிதையேனும்
எழுதிவிடவேண்டுமென்று
ஒரு கதாசிரியனுக்கு
உயிருறங்காத தாகம்

பிடித்தச் சிறுகதையொன்றை
பிடித்துக் கட்டுகிறான்
கொம்பில்

வாக்கியம் வாக்கியமாய்
உரித்தெடுக்கிறான்
நடுப்புள்ளிவிட்டு
நழுவிய குற்றவாளிகளென்று

வார்த்தை வார்த்தையாய்க்
கத்தரிக்கிறான்
அனாவசியத் தொந்தியென்ற
அவசியத் தீர்மானத்தோடு

எழுத்து எழுத்தாய்க்
கிள்ளியெறிகிறான்
சொல்லிலும் வேண்டுமே
சுருக்கமென்று

வாசித்து வாசித்துத்
துள்ளித்துள்ளி குதிக்கிறான்
கவிதை வந்துவிட்டதென்று

நெடிதாய்க்
காய்ந்துகிடந்த சுடுகாடு
நொடிப்பொழுதில் ஈரமாகிறது

கண்ணீர்

Image
சில நேரங்களில்
சில ராட்சச சோகக் கணைகள்
நம் நெஞ்ச அமைதியை
மிகக் கொடூரமாய்த் தகர்க்கும்

அவை
அநீதி மேலெழும்பும்
மரணக் கணங்கள்

அது பொழுதில்
ஒரே ஓர் அழுகை
நெருப்பில் வீசிய
உப்புக் கல்லைப் போல
மிகச் சப்தமாய் வெடிக்க

நம் விழிகள்
ஒரு சுடு மழையைச்
சுத்தமாய்ப் பொழியுமானால்
ஆறுதல் என்னும் அருமருந்து
பிறர் தயவின்றியே
அதனினும் பூரணமாய்
நம் நெஞ்ச நிலங்களை
அருவி நீரென நனைக்கும்.