Posts

Showing posts from December, 2012

2013 புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்

Image
Image
இருபத்திநாலு மணி நேரத்தில்
இருநூற்றி நாற்பது வினோதங்கள்

எதையும்
தப்பாமல் செய்யும் நானேதான்
தம்பிக்குத் தபால் எழுதி
தாசில்தாருக்கு அனுப்பிவைத்தேன்

அலுவலகத்தில் சுறுசுறுப்பாய்
ஏதேதோ செய்தேன்
அது எதுவுமே என் நிறுவனத்திற்குத்
தேவையே இல்லை

கணினியின் சாளரங்களில்
காட்டுப் பூனைகள் பல
பதுங்கிக் கிடப்பதுபோல்
என் விரல்களுக்குள் சிக்காமல்
மின்னெலி
துள்ளிக்கொண்டே இருந்தது

நலமா என்று கேட்டு
என் மின்னஞ்சல் பெட்டிவிழுந்த
அத்தனை நட்பு மடல்களையும்
கன்னாபின்னாவென்று வைதுவைத்து
பதில் பொத்தானை அழுத்திவைத்தேன்

மதிய உணவிற்கு 'ஹாட் டாக்' வாங்கி
இரண்டாவது கடியாக
என் கட்டை விரலைக்
கடித்து முடித்தேன்
கூடவே ’ஹாட் டாக்’ என்றால்
சுடுநாய் என்று
தூய தமிழில்
மொழிபெயர்த்து மகிழ்ந்தேன்

ஐந்தாவது தளத்தில் ஏறவேண்டிய
கோ-ட்ரான்சிட் ரயிலுக்காக
மூன்றாவது தளதில்
மூன்று மணி நேரமாய்
நின்றுகொண்டிருந்தேன்

கவிதை நூல் ஒன்றைப் பிரித்து
முதல் வரியை மட்டும்
முந்நூறுதரம் வாசித்தேன்

என் சீறுந்தில் அமர்ந்து
(அதாங்க ’என் காரில் அமர்ந்து’)
சாவியிடாமலேயே உந்து விசையை
(உந்துவிசை புரிந்திருக்குமே)
அழுத்திக்கொண்டிருந்தேன்

என்…

சிறகுகள் இருந்தும் பறக்காத பறவை

Image
சிறகுகள் இருந்தும் பறக்காத பறவை
தனக்கே தனக்கான சிறை

கனவுகள் இருந்தும் கனியாத கண்கள்
சந்தோசம் விலக்கிடும் திரை

இயல்புகள் மறுத்து ஏங்கும் உள்ளம்
வளர்ந்தும் வளராத குறை

உணர்வுகள் இருந்தும் வாழாத உயிர்கள்
மயான நெருப்புக்கே இரை

அடடா... அதுவே நிகழும் வாழ்க்கையாக

தெய்வம் கல்லாகும்
கல் தெய்வமாகும்
ஒரு கால வெள்ளத்தில்

மறந்தது துளிர்க்கும்
துளிர்த்தது மறக்கும்
ஒரு கால வெள்ளத்தில்

தர்மம் அதர்மமாகும்
அதர்மம் தர்மமாகும்
ஒரு கால வெள்ளத்தில்

மரணச் சங்கடங்கள்
உயிரோடு நிரந்தரம் ஆனபின்
நியாய தர்மங்கள் குப்பை மேடுகள்

சட்டதிட்டங்கள்
சாம்பல் பொட்டலங்கள்

யாரிடம் இருக்கின்றன
நளிந்த இதயம் வருடும்
தோகை விரல்கள்

மாற்று நினைவு பொருத்த
எந்த விஞ்ஞானத்துக்கு
வக்கு இருக்கிறது

மன உயிர் பிரிந்தபின்
உடல் உயிர்
ஒட்டி இருப்பதல்லவா
நரகம்

அன்றாடம்
உறவுகள் பொய்களாக
தேவைகளே நிஜங்களாக
அடடா... அதுவே
நிகழும் வாழ்க்கையாக

மரணத்தைத் தேடிய ஒரு தெரு முனையில்

மரணத்துக்கு
அவனிடம் பசியில்லை
மரணம் மீதோ
அடங்காப் பசி அவனுக்கு

ருசியில்லாப் பண்டம்
அவனை மரணம் மறுதலிக்கிறது

தெருத் தெருவாய் அலைந்தாலும்
தரிப்பிடமில்லா வாகனம் ஆனான்

உயர உயரப் பறந்தாலும்
உறையும் கூடில்லாப் பறவை
ஆனான்

அவனை
மென்று மென்று பார்த்து
இடம்பாதி வலம்பாதியாய்த்
துப்பிவிட்டுப்
பறந்துபோயிற்று அவனது
மரணம்

மிச்ச எலும்புகளைப்
பொறுக்கி எடுத்துப் புதைத்துப் பார்த்தான்

கிழிந்த தசைத் தொங்கல்களை
நெருப்புக் கூட்டி எரித்துப் பார்த்தான்

விடைதரா விருந்தாளியாய்
வேதனை மட்டுமே
அவனிடம் தங்கிக் கொண்டது

வேறொரு புண்ணிய உடல்தேடி
எங்கோ அலைந்துகொண்டிருக்குமோ
அவனுக்கே அவனுக்கான
மரணமும் கூட என்று அவன்
அலைந்து திரிந்தான்

திரிந்த தெருக்களின்
வசந்த முனை ஒன்றில்
அவன் எதைச் சந்தித்தான்
என்று எவராவது சொல்லுங்கள்

ஏனேனில்
மரணம் தேடிக் கிடந்தவன்
பலம் கொண்டமட்டும்
தன் சகல சாட்டைகளாலும்
விரட்டியடித்துக் கொண்டிருக்கிறான்
அவனது மரணத்தை இன்று

நெஞ்சுக்குள்ள இசைமான்

நெஞ்சுக்குள்ள ஒம்ம முடிஞ்சிருக்கேன்
இங்கு எத்திசையில் எம்பொழப்பு விடிஞ்சிருக்கோ
வெள்ளப்பார்வை வீசிவிட்டீர் முன்னாடி
இந்த தாங்காத மனசு தண்ணி பட்ட கண்ணாடி
வண்ண மணியாரம் வலதுகைக் கெடியாரம்
ஆன புலியெல்லாம் அடுக்கும் அதிகாரம்

நீர் போன பின்னும் நிழல் மட்டும் போகலயே போகலயே
நெஞ்சுக்குழியில் நிழல் வந்து விழுந்துருச்சே
அப்ப நிமிந்தவ தான் அப்பறமாக் குனியலையே குனியலையே
கொடக்கம்பி போல மனம் குத்தி நிக்குதே... யே
நெஞ்சுக்குள்ள ஒம்ம முடிஞ்சிருக்கேன்
நெஞ்சுக்குள்ள ஒம்ம முடிஞ்சிருக்கேன்
இங்கு எத்திசையில் எம்பொழப்பு விடிஞ்சிருக்கோ

பச்சி ஒறங்கிருச்சு பால்தயிராத் தூங்கிருச்சு
இச்சி மரத்து மேல எல கூடத் தூங்கிருச்சு... யே... யே
காச நோய்க்காரிகளும் கண்ணுறங்கும் வேளையில
ஆசநோய் வந்த மக அரை நிமிசம் தூங்கலையே... யே... யே
நெஞ்சுக்குள்ள ஒம்ம முடிஞ்சிருக்கேன்
இங்கு எத்திசையில் எம்பொழப்பு விடிஞ்சிருக்கோ

ஓ... ஒரு வாய் எறங்கலையே உள்நாக்கு நனையலையே
ஏழெட்டு நாளா எச்சில் முழுங்கலையே... யே
ஏழை இளஞ்சிறுக்கி ஏதும் சொல்ல முடியலையே
ரப்பர் வளவிக்கெல்லாம் சத்தமிட வாயில்லையே... ஹோய்
ஓ... நெஞ்சுக்குள்ள ஒம்ம முடிஞ்சிருக்கேன்
இங்கு எத்திசைய…

கவிதைகளும் நானும்

கவிதைகளுக்காக வாழ்க்கையா
அல்லது
வாழ்க்கைக்கு
வணக்கம் செலுத்துவதாய்க்
கவிதைகளா?

ஆயுளெனும் பெரும்பாலையில்
அவ்வப்போது வாழ்க்கை
கவிதைகளாய்த் துளிர்க்கவே செய்கிறது

அதன் தித்திப்பு முத்தங்களும்
திரும்பியோட ஏங்கும் நினைவுகளும்
விழிகளெங்கும் கவிதைகளாய்ப்
பொழுதுக்கும் வேர் விரிக்கின்றன

உணர்வுகளின் உயிர்ச் சிறகுகளை
ஈரம் உலராமல் எடுத்துப் பதித்துக்கொண்ட
இதயக் கணங்களாய்க் கவிதைகள்

மனதைத் தோண்டத் தோண்ட
சின்னச் சின்னதாய்
ஞான முட்டைகள் உடைந்து
கவிதைக் குஞ்சுகள் கீச்சிட்டிருக்கின்றன

கவிதைகளைத் தோண்டத் தோண்ட
சின்னச் சின்னதாய்
எண்ணப் பொறிகள் சிதறி
மன முடிச்சுகள் அவிழ்ந்திருக்கின்றன

தீபத்தைத் தொட்டால்கூட
சுடாமல் போகலாம்
தீபம் பற்றிய கவிதையோ
சத்தியமாய்ச் சுடும்

புயலைப் புரிகின்ற மொழியில்
மொழிபெயர்க்கவும் செய்யும்
அதை வளைத்துப்
பெட்டிக்குள் இடும் சாமர்த்தியத்தைப்
பூந்தென்றல் வரிகளில்
பதுக்கிவைக்கவும் செய்யும்

கவிஞனின்
பிரம்மாண்ட எழுச்சி
கவிதை
கவிதைகளின் பித்தன்
கவிஞன்

கவிதைக்கும் மனத்திற்கும்
இடைவெளி இல்லை
ஏனெனில்
அது என்னுடைய இயல்பு

கவிதைக்கும் வாழ்க்கைக்கும்
ஏராளமான இடைவெளி
ஏனெனில்
அது வாழ்க்கையின் இயல்பு

வாழ்க்கையை வளைத்து
கவிதை ரதம் ஏற்றும்
தவ …
கவிதைகள் நிரம்பிய நிலவுக்குள்
வீசும் அலைகளின் மீது
இமைத் துடுப்புகள் அசைத்து
விழிப்படகுகள் நீந்த
தனித்த தீவுகளுக்குள் ஒதுங்கி
சிலிர்ப்புச் சிறகசைத்து
இளைப்பாறுகின்றன
நெஞ்சக் குஞ்சுகள்
உன் கண்ணீரை
என் கைகளில் ஏந்திக்கொள்கிறேன்

உன் கனவுகள்
நிறைவேறும் வழி சொல்கிறேன்

உன் துயரங்கள்
கரைந்துபோகும் உறவுதருகிறேன்

உன் இதயத்தில்
இருந்துகொண்டு நீயாகிறேன்

உன் தோல்விகளைச்
சுமக்கின்ற தோளாகிறேன்

உன் வெற்றிகளைக்
கொண்டாடும் பூக்களாகிறேன்

உன் குழந்தை மனச்
செயல்களை ரசித்துக்கொள்கிறேன்

உன் திறமை தேடிப்
பாராட்டி உன் வானமாகிறேன்

உன் உணர்வோடு
உணர்வாகும் நிலையாகிறேன்

உன் உயிரோடு
உயிர் கோக்கும் உயிராகிறேன்

ஆகையினால் என் அன்பே...

காதலிக்கிறேன் உன்னை எப்போதும்

சந்தனப் பேழைகள் சிந்தினவோ

திருமணம் முடிந்ததும் காடம்பாறை மலைக்காட்டில் சில வாரங்கள் வாழும் வரம் எனக்குக் கிடைத்தது. அந்த இயற்கையின் அழகை ரசிக்க ரசிக்க எனக்குள் வளர்ந்த கவிதை இது


சந்தனப் பேழைகள் சிந்தினவோ
           சாயங்காலமாய்ப் பூத்ததுவோ
சிந்தையில் மணக்கும் அவ்வேளைதனில்
           சீட்டியடித்து நான் புறப்பட்டேன்

தந்தங்கள் இல்லா யானைகளாய்
           தரிசனம் தந்தன மாமலைகள்
சிந்துகள் பாடியே அருவிமகள்
           சித்திரம்போல் மண் மடிவீழ்ந்தாள்

வந்தனம் பாடிய வண்டுகளோ
           வந்த என் வரவை ஆதரிக்க
எந்தவோர்ப் பூவினில் ராசவண்டு
           எத்துணை சுகங்கள் அள்ளிடுமோ

அந்த நற்பூவின் மனதினைப்போல்
           ஆனந்தமாய் நான் நன்றியென்றேன்
வந்ததும் கண்களைத் தேனமுதாய்
           வருடியப் பசுமைகள் வாழ்கவென்றேன்

துள்ளித் துள்ளியோர் மான்கன்று
            தூரத்தில் ஓடிய அழகு சொர்க்கம்
அள்ளித் தெளித்தச் சந்தனமாய்
            அங்கோர் அழகுப் பூந்தோட்டம்

சொல்லிச் சிரித்திடக் குரங்குகளோ
            சொடுக்கிடும் பொழுதில் என் பழந்திருடி
தள்ளி நின்றவோர் நெடுமரத்தின்
            தனிந்த கிளையினிற் தாவினவே

சில்லென வீசியக் குளிர்வாடை
            சிலிர்த்திட வை…

உயிரே உயிரே

உயிரே
சப்த கூட்டங்களிடமிருந்து
அமைதியை நோக்கித்
தவழ்ந்துவிடு

சப்தங்கள்
சத்தான உள்ளத்துக்கும்
கடும் விசங்கள்

இந்த பூமி மடி நிறைய
மனித மொட்டுக்கள்

அவை மலர்களாய்ப் பூக்கும்
உன் பிரிய விரல்களால்
வருடும் பொழுதுகளில்
அன்பு மழையள்ளிப்
பொழியும் பொழுதுகளில்

இருந்தும்
நீ எந்தப் பூவினுள்ளும்
வீழ்ந்துவிடாதே

ஒருசில பூக்களிலோ
முட்களிருக்கலாம்

ஆயினும் உன் சுடுசொற்களால்
மெல்லிய இதழ்களையே
முட்களாய் மாற்றிக் கொள்ளும்
பூக்களும் உண்டு இங்கே

உன் நெஞ்சம்
உண்மையின் ஊற்றாகட்டும்
உன் செவியரும்புகள்
பிறருக்காய் பிரியமுடன் மலரட்டும்

மெலிந்தவனோ அறிவிலியோ
நீ விட்டு விலகும் அந்த
ஒன்றுமறியாதவனிடமும்
ஓர் கதை இருக்கிறது

பிறர் பிணிக்குச் செவி மடுத்தால்
உன் பிணி தூசல்லவா

ஆயினும்
கடும் விசத்தை அமுதெனக் கலந்து
நுனி நாக்கில் பரிமாறும்
கரு நாகங்களையும்
விரலுக்கு மோதிரமிட்டு
கைகளையே கழற்றிக் கொள்ளும்
பிறவித் திருடர்களையும்
விட்டு விலகிவிடு
அவர்களோ உன் ஆன்மாவுக்கு
விரக்தி சேர்க்கும் விச ஜந்துக்கள்

இம் மண்ணில்
உன்னிலும் உயர்ந்தோரும் உளர்
தாழ்ந்தோரும் உளர்
வீணே ஒப்பிட்டு
உன் நெஞ்ச நீரோடையில்
நஞ்சினைக் கலக்காதே

உனக்கென்று ஓர் உள்ளம்
என்றும் நீ வரமாட்டாய்...

எல்லாமும் ஆனதுபோல்
          இம்மண்ணில் பூத்த பின்னர்
முள்ளில் கால் நோகுதென்றே
          முனகித்தான் பயனேது

சொல்லில் தினம் புண்ணாகிச்
          சுரக்கும் விழி ஏனெதற்கு
உள்ளத்தில் உருக்கொள்ளும்
         ஒப்பாரி தந்ததெது

ஒன்றுபோல வயிறுமனசு
         உடலென்ற பெருந்தொடரோ
என்றென்றும் இயம்புகின்ற
         ஒற்றைச்சொல் பசியன்றோ

வன்மையாக வாட்டுமிந்த
         வளர்பசிக்கு நசிந்துபோக
மண்ணில் நீ மலர்ந்ததென்ன
         எவரிடத்தோ யாசித்தா

கல்தாண்டி கடல்தாண்டி
         காற்றெனவே பறந்தாலும்
எல்லைக்கு அப்பாலும்
        இருளன்றி வேறேது

இல்லையொளி எங்குமென
         எண்ணிமட்டும் ஓயாதே
உள்ளத்தில் தேடிப்பார்
        உள்ளேதான் ஒளியுண்டு

பெண்ணுக்குள் உதயமாகும்
        பிறப்புக்கள் விபத்துக்கள்
மண்ணுக்குள் அமைதிதரும்
        மரணங்கள் பாக்கியங்கள்

இன்னும்கேள் இவையிரண்டின்
        இடைவந்த வாழ்க்கையோ
உண்மையல்ல உண்மையல்ல
        உடைதரித்தப் பொய்வனப்பே

உண்மையெங்கே என்றுநீயும்
        ஓயாமல் தேடித்தினம்
உன்நாட்கள் செலவழிய
        உண்டாகும் மாற்றமோ

என்றைக்கோ தேடிநின்ற  
         எவரெவரின் சுவடு…

அஞ்சோன் அஞ்சு

ஒரு குழுமத்தில் ஆளுக்கு ஒரு எண் கொடுத்து கவிதை எழுதச் சொன்னார்கள். எனக்கு வந்தது அஞ்சு. நானும் எழுதினேன். அது ஒரு காலம். இதையும் கவிதைக் கணக்கில் சேர்த்துக்கங்க, தப்பில்லை!

அஞ்சோன் அஞ்சு (மார்ச் 2002)

அஞ்சாத சிங்கம்போல்
அஞ்சுபத்திப் பாடவந்தேன்
அய்யாவும் அம்மாவும்
அக்கறையாக் கேப்பியலா
கொஞ்சம் அக்கறையாக் கேப்பியலா

நஞ்சோடு நாகந்தான்
அஞ்சுதலை விரிச்சாக்கா
நடுநடுங்கிப் போவியலா
குலைநடுங்கி சாவியலா
சும்மா குலைநடுங்கி சாவியலா

பஞ்சநதிப் பாஞ்சோடும்
பஞ்சாப்ப பாத்தியலா
பஞ்சாப்பு வரப்புக்கும்
பக்கத்துல நிப்பியலா
அய்யா பக்கத்துல நிப்பியலா

அஞ்சுவிரல் இல்லாம
கையுமொரு கைதானா
அஞ்சுபுலன் இல்லாம
உசுருமொரு உசுர்தானா
அய்யா உசுருமொரு உசுர்தானா

சொகமுன்னா என்னான்னு
அளந்துத்தான் பாத்தியலா
சொர்க்கத்தை அளப்பதுக்கும்
அஞ்சேதான் வேணுமுங்க
அய்யா அஞ்சேதான் வேணுமுங்க

மகராசந் தங்கிவர
மாளிகையா விடுதிங்க
மாளிகையின் சொகத்துக்கு
நச்சத்திரம் அஞ்சுங்க
அய்யா நச்சத்திரம் அஞ்சுங்க

அஞ்சுமணிக் காலையிலும்
அஞ்சுமணி மாலையிலும்
ஆகாயத் திரையெல்லாம்
அழகுன்னா அழகுங்க
அய்யா அழகுன்னா அழகுங்க

அஞ்சருவி பாத்தியலா
அம்புட்டுந் தேனுங்க
அழுக்கோடு நெஞ்சத்தை
அலசித்தான் போகுங்க
சும்மா அலச…