Posts

Showing posts from 2007

தேன் முகில்

Image
பஞ்சுமன தேன்முகில்
எங்கள் வீட்டுச் செல்லம்

முகில்... முகில்.. என்றழைத்தால்
முன்னங்காலும் பின்னங்காலும்
ஊஞ்சலாட ஓடிவந்து
மடிவிழும் மதுரம்

பெத்தெடுக்கவில்லை
தத்தெடுத்தாலும்
தாய்களாய் இருக்கிறோம்
நாங்கள் நால்வரும்

தாலாட்டை மட்டும்
இந்தத் தேன்முகில்
தத்தித்தத்தி வந்து
முத்தம் முத்தமாய் இட்டு
எங்கள் கன்னத்தில்
பாடும்

நாங்கள்
எங்கள் முகிலை
கொஞ்சிக் கொஞ்சியே
துயில்வோம்

வீட்டுச் செல்லம்
என்பதோர் ஆனந்தம்
இப்படிச்
செல்லம் பெற்ற எவரும்
உள்ளம் சிதைந்து போவதில்லை

இறுக்கம் இன்னல்
நடுக்கம் துன்பம் என்று
எதுவந்தாலும் அதையெரித்து
ஆனந்தம் தரும் அழகு தீபம்
எங்கள் தேன்முகில் செல்லம்

உன்னோடுதான்
நான் உரசிப் படுத்து
துயில்வேன் என்று
ஓடிவந்து ஒட்டிக்கொண்டு
தலையணைக்கு வயிறுமுட்டும்

தேன்முகிலின் அழகு செய்கை
ஓர் ஆனந்தக் கவிதை

அப்படியே
எங்களை ஆழ்ந்து பார்த்து
அசைந்து நிற்பது
இன்னொரு பிரியக் கவிதை

வெளியில் சென்றுவிட்டு
வீடுவந்ததும்
எங்களைக் கண்டமாத்திரம்
தரைபுரண்டு அபிநயிப்பது
மற்றுமொரு பாசக் கவிதை

இப்படி
பல கவிதைகளால்
கண்களிலும் இதயங்களிலும்
தேனருவி கொட்டும் தேன்முகில்
எங்கள் உயிர்!

நெஞ்சக் குகையில் மரணக் கழுகு

Image
நெஞ்சக் குகையில்
மரணக் கழுகு
நெருப்புச் சிறகை
விரிக்கிறது

கொஞ்சல் வழிந்த
பொந்துகள் எல்லாம்
கொத்திக் கொத்தித்
தின்கிறது

வஞ்சம் அறியா
நெஞ்சின் குமுறல்
வானம் கிழித்துப்
பறக்கிறது

மிஞ்சும் வரமாய்ச்
செத்தச் சவமும்
மீண்டும் மீண்டும்
இறக்கிறது

அறியார் அறியார்

Image
ஊரார் அறியார்
உறவார் அறியார்
நண்பர் அறியார்
நலங்காப்பார் அறியார்
பெற்றோர் அறியார்
பிறந்தோர் அறியார்
பிரிந்தே மறைந்த
உயிருறவும் உம்போல்
உணர்ந்துணர்ந்து
அறியார் அறியாரே

நெருப்பூட்டும் ஈர
நினைவுகளோடும்
நொறுங்கிக் கதறும்
வெறுமை மனத்தோடும்
இழந்தோரே இழப்பை
அறிவதைப்போல்
மேதினியில் வேறெவரும்
இறைவனும்
அறியார் அறியார்
அறியாரே உயிரே

சின்ன இதழ் விரித்தாள்

Image
சின்ன இதழ் விரித்தாள்
சிரித்தாள் செவ்வந்திப்
பூவானாள்

தினமும்
வண்ண விழி அசைத்தாள்
மொழிந்தாள் வளமிக்கக்
கவியானாள்

மனதில்
பின்னல் ஆட நடந்தாள்
மயிலாள் பேரின்பச்
சுவையானாள்

பருவக்
கன்ன வனம் சிவந்தாள்
வளைந்தாள் கற்கண்டு
நிலமானாள்

எழிலாள்
தந்த உடல் நெளிந்தாள்
மிளிர்ந்தாள் தரைவந்த
நிலவானாள்

விழிக்குள்
வந்து வந்து நுழைந்தாள்
விரிந்தாள் வாவென்று
எனையழைத்தாள்

நினைவால்
வெந்து வெந்து மடிந்தேன்
மலைத்தேன் நினைவுக்கு
விருந்தானேன்

எனக்குள்
சிந்தை சிதையக் கண்டேன்
சிலிர்த்தேன் இவளன்றி
உயிர்வாழேன்

புகையின் நடுவில் பூக்காதே

Image
இளமை மலரை எரிக்காதே
ஈரல் குடிலைக் கருக்காதே
புகையின் நடுவில் பூக்காதே
புதையும் வாழ்வைத் தேடாதே

அன்புடன் புகாரி

Image
என்னைப்பற்றி...

வானூறி மழை பொழியும்
வயலூறி கதிர் வளையும்
தேனூறி பூவசையும்
தினம்பாடி வண்டாடும்
காலூறி அழகுநதி
கவிபாடிக் கரையேறும்
பாலூறி நிலங்கூட
பசியாறும் உரந்தையில்...

நான் பிறந்தேன்.

தஞ்சாவூரையும் பட்டுக்கோட்டையையும் இணைத்து ஒரு கோலம் போட்டால், சிரிக்கும் பூசனிப்பூவை, நீங்கள் ஒரத்தநாட்டின் கொண்டையில்தான் செருகவேண்டும். தென்னங்கீற்றைப் போல வாரி வகிடெடுத்த தெருக்கள் ஒரத்தநாட்டிற்கு ஓர் பேரழகு. உரந்தை என்று சுருக்கமாக அதன் பெயர் அழைக்கப்படும்.

ஏழெட்டு வயதிலேயே என் செவிகளில் விழுந்த பாடல்களும் பள்ளியில் பயின்ற சின்னச் சின்னக் கவிதைகளும் என்னை இழுத்து மடியில் வைத்துக் கொண்டு 'எழுது செல்லம்' என்று வார்த்தைகளை ஊட்டிவிட்டன. இசையில் மயங்கினேன், அதன் உயிரோடு இழைக்கப்பட்ட வார்த்தைகளில் கிறங்கினேன். அதனால் எழுதத் தொடங்கினேன். பள்ளியில் கற்றறிந்த மரபுக்கும், மனதிலிருந்து மட்டற்று நழுவிவிழும் உரைவீச்சுக்கும் இடையில் ஓர் ஆசனமிட்டு என் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தினேன்.

உச்ச உணர்வுகளின் தாக்கத்தில், அடரும் மனவலியை ஓர் உன்னத ரசனையோடு, சிந்தனா முற்றத்தில் கற்பனை ஆடைகட்டிப் பிரசவிப்பதே எனக்குக் கவ…
Image
சில வருடங்களுக்கு முன் விபத்திலிருந்து உயிர்தப்பி வந்த நண்பருக்கு எழுதிய மடல்
மயிரிழையில் உயிர்தப்பியவருக்கு

எல்லோரும்
எல்லாவற்றையும்
சந்தித்துவிடுவதில்லை

நீங்கள் சந்தித்ததை
எவரும் நாள் குறித்துச்
சந்திக்கப் போவதும் இல்லை

சந்தித்த எல்லாவற்றையும்
வந்து சொல்வதற்கு
எல்லோருக்கும் வாய்ப்பதில்லை

வாய்த்த உங்களுக்கு
வாழ்த்துச் சொல்ல
வார்த்தைகளில்லை

வாழ்க்கையில்
எல்லாமே விபத்துதான்
இந்தக் கவிதையெழுத
நேர்ந்ததும்
Image
**
நிலா முட்டை


வெகுநாட்களாய்
அடைகாக்கிறது
சூரியன்

நிலா
முட்டையிலிருந்து
எப்போது
குஞ்சு வரும்

வானத்தைப்பார்

Image
அஃறிணைதான்
உயர்திணை
வானத்தைப்பார்

அஃறிணைதானா
அந்த உயர்திணை
வானத்தைப்பார்

மிகப்பெரியதென்று
வேறொன்றில்லை
வானத்தைப்பார்

ஐம்பூதங்களின்
மூலம்
வானத்தைப்பார்

தீர்க்கதரிசிகள்
சொல்லாதது இல்லை
வானம் தாண்டி மட்டும்
சொன்னதே இல்லை

சொர்க்கம் நரகம் கண்ட
ஆன்மீக தரிசனங்கள்
வானம் துளைத்துக்
கண்டதே இல்லை

வானத்தை உடைத்த
அறிவியலும் இல்லை

வான ஓட்டினைத்
துளைத்துச் சென்றதாய்
ஒரு நட்சத்திரமும் இல்லை

சகலத்துக்கும் தொடக்கம்
யாவும் அதில் அடக்கம்
வானத்தைப்பார்

போறியேடி போறியேடி பொண்டாட்டி

Image
ஒருநாள் மாலைப்பொழுது. நண்பர் ஒருவரோடு உரையாடிக்கொண்டிருக்கிறேன். கவிதையெல்லாம் எழுதறீங்களே கானப்பாட்டு எழுத முடியுமா உங்களால் என்று கேட்டார். நான் கவிதையின் அனைத்து வகைகளையும் முயன்றுபார்க்கும் ஆர்வம் கொண்டவன். ஆனால் கானா என்று கூறிக்கொண்டு எதையும் எழுதியதில்லை. எனவே இதுவரை முயன்றதில்லை, இப்போது முயல்கிறேன் என்றேன். ஆனாலும் என் கானாவில் ஆங்கிலக் கலப்பை எதிர்பார்க்காதீர்கள் என்றேன். அது சென்னைத் தெருவுக்கு ஒத்துவராதே என்றார். சென்னைத் தெருவில் தமிழ் தெரிந்தவனே இருக்கக்கூடாதா என்றேன் சற்றே கோபமாக. சரி.. சரி... என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்.

இனி காட்சி வர்ணனை வேண்டுமே, அதை நீங்கள்தான் சொல்லவேண்டும் என்று கேட்டேன். கானாவுக்குப் பின்னணியாய் ஒரு சோகம் இருந்தால் நல்லது என்றார். சரி என்றேன். காட்சியைச் சொல்லத் தொடங்கிவிட்டார்.

ஒரு கணவன் வேதனையோடு அழுதபடி தண்ணியடித்துக்கொண்டே பாடுகிறான். மனைவி அவனை விட்டுப் பிரிந்து கோபமாகச் செல்கிறாள். ஆத்திரத்தில் கிளம்பியதால், பிள்ளைகளைக் கூட கூட்டிக்கொண்டு போகவில்லை. பெரிதாய்த் துணிமணிகளும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. தன் வெறுப்பின் உச்சத்தில் அவனை உதறித் தள்ள…

சுற்றுப்புற எக்ஸ்ரே

Image
கதவுகள் சாத்தப்படும் சத்தம்
வேகவேகமாய்க் கேட்கிறது

வெளிச்சம் குறைந்து குறைந்து
கும்மிருட்டு சூழ்கிறது

காற்றில்லா மூச்சு
ஒளியில்லாப் பார்வை
உயிர் கிழியும் நாற்றம்
விசம் விழுங்கிய சுவை
நம்பிக்கை வற்றிய விக்கல்

அத்துமீறும் அவலத்தை
வெளியேற்றும்
வழிதேடி
தொடர்ப் பெருமூச்சுகள்

அவசரத்தின் நிறம்
சிவப்பு
அதன்முன் யாவும்
வெளுப்பு

உயிரின்
தொண்ணூற்றொன்பதாவது
பகுதியையும் விற்றாவது
கரிக்குள் நுழைந்தும்
சாக்கடை சுவாசித்தும்
துளிர்க்க வேண்டும்

ஆம்
துளிர்க்க வேண்டும்

உயிரின் ஓர்
உடைந்தபகுதி எஞ்சினாலும்
உயிர் உயிர்தான்

மூச்சு மீண்டதும்
சுற்றுப்புறம் தெரியவரலாம்
ஆனால் எத்தருணத்திலும்
மறுஜென்ம உயிர் தந்த
உயிர்தான் உயிர்

உயிர்மட்டுமல்ல
சுற்றுப்புறத்தின் எக்ஸ்ரேயை
அறியும் விழிகளும்
வரவு

செலவென்னவோ
வாழ்வின் ஒரேயொரு
அழுகல் பகுதிதானே

நிரந்தர மௌனம்

Image
அன்பு
கருணை
மன்னிக்கும்
பண்பு என்று
மனிதன்
மனிதனிடம்
எதிர்பார்த்து
கிடைக்காததால்
இறைவனிடம்
கேட்கிறான்

இறைவனோ
நிரந்தர
மௌனத்தில்

வசீகரம் வாய்க்கரிசி

Image
இந்தக் காலையே
தெளிந்ததாய் இருக்கட்டும்
கெட்ட கனவுகள்
தொலைந்ததாய் நொறுங்கட்டும்

எரியும் காயத்தைக்
காலமும் விழுங்கட்டும்
புத்திக் கவசங்கள்
நெஞ்சோடு நிலைக்கட்டும்

கிளைகளில் காற்றுக்கு
ஊஞ்சல் வேண்டும்
இலைகளில் மழைக்கு
முத்தம் வேண்டும்

யாருக்கு நீ வாழும்
வேர் வேண்டும்
வேர்காக்கும் சேற்றையே
மரம் வேண்டும்

மாயைகள் எப்போதும்
கண் சிமிட்டும்
மரணத்தின் கரமதில்
மறைந்திருக்கும்

வசீகரம் வேறென்ன
வாய்க்கரிசி
துணைக்கரம் ஒன்றுதான்
தாய்க்குருவி

வளைகாப்பு

Image
நெற்றி நிறைய குங்குமம்
நெஞ்சு நிறைய ஆனந்தம்
தலை நிறைய மல்லிப்பூ
இடை நிறைய பட்டுச்சேலை
கை நிறைய வளையல்கள்
வயிறு நிறைய பிள்ளை

தள்ளாடும் தேன்குடம்
தந்தவனின் மடிதேடும்
உள்ளாடும் பூரிப்பில்
உலகமே மறந்துவிடும்

பணமே பரமாத்மாவே

Image
பணமே
பரமாத்மாவே

உன்னைப் படைத்த
எங்களையே
நீ படைக்கிறாயடா

பூங்கொடி
என்று உன் கைகளில்
இரும்புச் சங்கிலியைக்
கொடுத்து விட்டோம்

அவை
எங்களுக்கே
விலங்குகளாகிவிட்டன

உன்னில்
தஞ்சமடைந்த
அடிமை நாய்கள்
குரைக்காத
நிமிடங்களே இல்லை

நீயறிவாயா
உன்
அதர்மங்களால்
எங்கள் உடலும் உள்ளமும்
பிய்ந்துபோய்
இரத்த வடுக்களைச்
சுமக்கின்றன

உன்
கொடுங்கோலில்
கற்பரசிகள்
விற்பனைக்கு நிற்கின்றனர்

எங்கள் குரல்கள்
நேர்மை நாண்களை இழந்து
நாட்கள் நகர்ந்துவிட்டன

தன்மானத்தை உன்னிடம்
நிரந்தரமாய்
அடகுவைத்துவிட்டு
வயிறு நனைக்கும்
கூட்டங்கள்
பெருகிவிட்டன

அன்பும் பாசமும்
மூச்சுவிடமாட்டாமல்
புதைக்கப்பட்டுவிட்டன

உறவுகள்
உன்னையே
பாலமாக்கிக்கொண்டு
பவனி வருகின்றன

எங்களின்
ஆசை அடிக்கற்களில்
உன் வானம் தொடும்
கோபுரங்களை
எங்கள் முதுகிலேயே
எழுப்பிவிட்ட

பணமே
பரமாத்மாவே
உன்னைப் படைத்த
எங்களையே
நீ படைக்கிறாயடா

ஆகாதா

வழிந்தோடும் கண்ணீரில் ஒதுச்செய்து
அடர்ந்த இருளில் தவித்துக்கிடக்கும்
சூரியனோடு இணைந்து நிய்யத்துச்செய்து
நடு நடுங்கும் பத்து விரல்களையும் உயர்த்தி
புறாவின் சிறகுகளாய் விரித்து
நோண்பும் தொழுகையும்
துவாக்களுமாய் அழுததற்கு
அழுதழுது கரைந்ததற்கு
அளவற்ற அருளாளன்
அருள்பவனாகவே இருக்கிறான்
ஆனால்
அனைத்தும் அறிந்த அவன் அருளும்
அந்த உயர் அருளை அவமதித்து
மீண்டும் அழுதுகிடப்பது
அறிவின்மை மட்டுமல்ல
அவன் அருளை நிராகரிக்கும்
அவலச் செயலும் ஆகாதா!