Showing posts with label Santham. Show all posts
Showing posts with label Santham. Show all posts
*அழுகையும் சிரிப்பும் தூரமில்லை*

இந்த வாழ்க்கை வினோதமானது. ஆனந்தத்தில் ஆடும்போது காலம் என்ற ஒன்று இருப்பதே தெரியாது. ஆனந்தம் வடிந்து, கொடுந்துக்கம் பற்றிப் புறட்டிப் போடும்போது, ஆழமான தத்துவ வரிகள் நெஞ்சில் ஊற்றெடுக்கத் தொடங்கிவிடும். அவை பெரும்பாலும் விரக்தி வரிகளாகவும் நம்பிக்கையைச் சிதைக்கும் முட வரிகளாகவும் இருப்பதால், அவற்றை நான் பொதுவெளிகளில் பகிர்வதில்லை. ஆனால் இந்தக் கவிதையின் முதல் நான்கு வரிகள் என் வாழ்வின் ஒரு மிக முக்கிய காலகட்டத்தை அழுத்தமான என் நினைவில் கொண்டுவந்து நிறுத்துவதால், அவசியம்தான் என்று எண்ணிப் பகிர்கிறேன். மடியும் வரைக்கும் துயரம் என்பதெல்லாம் சுத்தப் பொய். அந்த நேரக் காயத்தின் வேதனைச் சொற்கள் அவை. அதன் பின் நான் ஏராளமான இன்பங்களைத் தாராளமாகச் சுகித்துதுவிட்டேன் சுகித்துக்கொண்டும் இருக்கிறேன் என்பதே நான் இங்கே வாழ்க்கையின்மீது முன்வைக்கும் மேலான நம்பிக்கை. சத்தியம், வாழ்க்கை இனிமையானது, அதில் வந்துபோகும்ம் துயரங்கள் அந்த இனிமையை நமக்கு எடுத்துச் சொல்லும் தத்துவப் பாடப் புத்தகங்கள்.

என்னை மீறும் எண்ணங்களே
என் இதயம் எங்கும் காயங்களே
மண்ணில் வாழ்க்கை மாயங்களே
மடியும் வரைக்கும் துயரங்களே

0

நீளும் விரல்களில் ஏக்கங்கள்
நெருப்பைத் தொட்டே அழுகைகள்
வாழும் வாழ்வில் தேடல்கள்
வரண்டு போனால் சடலங்கள்

0

கண்ணில் அலையும் நினைவுகள்
கலைந்து சிதையும் கனவுகள்
மின்னல் போன்ற உறவுகள்
உயிர் மிதித்துப் போகும் பறவைகள்

0

நம்பிக்கை எழுந்து நாலடி நடந்தால்
ஏமாற்றம் எகிறி எட்டடி தாண்டும்
கண்கள் பழுத்து கண்ணீர் உடைந்து
கனவுச் சித்திரச் சாயம் போகும்

0

நம்பிக்கை எழுந்து நாலடி நடந்தால்
ஏமாற்றம் எகிறி எட்டடி தாண்டும்
கண்கள் பழுத்து கண்ணீர் உடைந்து
கனவுச் சித்திரச் சாயம் போகும்

0

அழுபவன் சிரிப்பான் ஒருபொழுது
சிரித்தவன் அழுவான் மறுபொழுது
அழுகையும் சிரிப்பும் தூரமில்லை
அறிந்தவர் வாழ்வில் துயரமில்லை

அன்புடன் புகாரி

நன்றியுரை

என் புத்தக வெளியீட்டிற்கு வந்து சிறப்பித்த டொராண்டோ வாழ் தமிழர்களுக்கு நான் சொன்ன நன்றியுரையின் துவக்கமாக இப்பாடலை வாசித்தேன். இது சிந்துவகைப் பாடல். இசைகூட்டிப் பாடிப்பார்க்கலாம்.

*


இந்தியா இன்பத்திரு நாடு - இங்கே
  இருப்போரில் பலருக்கும்
  அதுதானே கூடு

சிந்தாத முத்தாரப் பேழை - தெற்கில்
  சிரிக்கின்ற தமிழ்நாடோ
  வைரப்பொன் மாலை

வந்தோரை வாழவைக்கும் அருமை - அந்த
  வளமான மண்ணுக்குப்
  பொருள்தந்த பெருமை

செந்தாழம் பூவாகத் தஞ்சை - எங்கும்
  செழித்தோங்க நெல்வார்க்கும்
  எழிலான நஞ்சை

நானந்த மண்பெற்ற பிள்ளை - நெஞ்சில்
  நாளெல்லாம் அணைக்கின்றேன்
  நல்லதமிழ்ச் சொல்லை

மானந்தான் தமிழர்தம் எல்லை - உண்ட
  மண்தாண்டி வந்தும்மண்
  மறந்ததே இல்லை

வானத்தின் வண்ணங்கள் கூடி - எந்தன்
 வார்த்தைக்குள் உயிராக
 வரவேண்டும் ஓடி

தேனொத்த வாழ்த்துக்கள் பாடி - வந்த
   டொராண்டோ தமிழர்க்கென்
   நன்றிகளோ கோடி

பவள ஒளி தெறிக்கும் புன்னகையோடு

பூரண நம்பிக்கைப்
பொற் தேர் வீதியில்
புதுநிலவாய் உலாவரும்
பூரிப்புப் பொழுதுகளில்

உன் எதிர்பார்ப்பு
நெரிசல்களாலேயே
நொறுங்கிப்போய்விடாதே

காலத்தால் மூடிக்கிடக்கும்
வெற்றியை மறந்துவிடு

முயற்சிகளில் முழுதாய்
மூச்சைப் பிணைத்துவிடு

கதவுகள் தட்டப்படும்
களியூற்று லயத்தோடு

வாசலில் வந்து
காத்திருக்கும்
வெற்றி
தன்
பவளவொளி தெறிக்கும்
புன்னகையோடு

சந்தனப் பேழைகள் சிந்தினவோ

சவுதியின் வரண்ட பாலையிலிருந்து விடுப்பில் ஊர்வந்தேன். வந்தவன் காடம்பாறையின் மலைக்காடுகளில் முதன் முறையாக வாசம் செய்தேன். அந்த ஈர நாட்களில் எழுதியதே இந்தச் சந்தக்கவிதை


சந்தனப் பேழைகள் சிந்தினவோ
           சாயங்காலமாய்ப் பூத்ததுவோ
சிந்தையில் மணக்கும் அவ்வேளைதனில்
           சீட்டியடித்து நான் புறப்பட்டேன்

தந்தங்கள் இல்லா யானைகளாய்
           தரிசனம் தந்தன மாமலைகள்
சிந்துகள் பாடியே அருவிமகள்
           சித்திரம்போல் மண் மடிவீழ்ந்தாள்

வந்தனம் பாடிய வண்டுகளோ
           வந்த என் வரவை ஆதரிக்க
எந்தவோர்ப் பூவினில் ராசவண்டு
           எத்துணை சுகங்கள் அள்ளிடுமோ

அந்த நற்பூவின் மனதினைப்போல்
           ஆனந்தமாய் நான் நன்றியென்றேன்
வந்ததும் கண்களைத் தேனமுதாய்
           வருடியப் பசுமைகள் வாழ்கவென்றேன்

துள்ளித் துள்ளியோர் மான்கன்று
            தூரத்தில் ஓடிய அழகு சொர்க்கம்
அள்ளித் தெளித்தச் சந்தனமாய்
            அங்கோர் அழகுப் பூந்தோட்டம்

சொல்லிச் சிரித்திடக் குரங்குகளோ
            சொடுக்கிடும் பொழுதில் என் பழந்திருடி
தள்ளி நின்றவோர் நெடுமரத்தின்
            தனிந்த கிளையினிற் தாவினவே

சில்லென வீசியக் குளிர்வாடை
            சிலிர்த்திட வைத்தது என்னுயிரை
நில்லெனக் கூவிட வேண்டும் வண்ணம்
            நிலைத்துப் பொழிந்தது பனித்தூரல்

உள்ளமோ மகிழ்வின் உச்சியிலே
            உடலோ ஆடிட வாடையிலே
இல்லை இச்சுகத்துக்கு ஈடுயிணை
            இடிபடும் பட்டிணத் தெருக்களிலே

மன்மத அம்புகள் எய்தவண்ணம்
            மாலையும் இரவாய் மாறிவர
வண்ண நிலவோ மலைமுகட்டில்
            வந்து வனப்பாய் நின்றிருந்தாள்

இன்று ஏன் புதிதாய் அம்புலிக்கு
            இல்லாப் பொலிவு வந்ததென்றே
கண்ணிமை அசைக்க நான்மறந்து
            கண்ணுக்குள் ஏந்திக் களிப்படைந்தேன்

கண்களை மூடிட கிடைத்ததங்கே
            கனவினில் வருகிற தனியில்லம்
எண்ணும் போதே மனம் சிலிர்க்கும்
            இரவின் தனிமையில் என் வீட்டின்

முன்னும் பின்னும் ஏதேதோ
            முரட்டுக் காலடிச் சத்தங்கள்
கண்களைச் சுருக்கி சன்னல்வழி
            கண்டேன் ஓரிரு கரடிகளை

மெல்லப் புலர்ந்ததும் அதிகாலை
            மேனியிற் புதியதோர் மினுமினுப்பு
வெள்ளை வெள்ளையாய்ப் புகைபோலே
            முல்லையில் நெய்த குடில்வனப்பில்

பள்ளியறை என முகிலினங்கள்
            படுத்து உறங்கின மலைமுகட்டில்
அள்ள அள்ள அவ்வழகெல்லாம்
            அடிமனம் வரைக்கும் பாய்ந்தனவே

மெள்ளத் துள்ளிநான் ஆடியோடி
            மிதந்தேன் அருவியின் மடியினிலே
சொல்லி முடியாச் சுகங்கோடி
            சொர்க்க வெளியில் எனைத்தள்ளி

இல்லை இல்லை நான் திரும்பவில்லை
            எனக்கிம் மலையே யாவுமென
சொல்லி விடடா ஊருக்கென
            சொல்லின சுகங்கள் சுகங்களெங்கும்
என்றும் நீ வரமாட்டாய்...

எல்லாமும் ஆனதுபோல்
          இம்மண்ணில் பூத்த பின்னர்
முள்ளில் கால் நோகுதென்றே
          முனகித்தான் பயனேது

சொல்லில் தினம் புண்ணாகிச்
          சுரக்கும் விழி ஏனெதற்கு
உள்ளத்தில் உருக்கொள்ளும்
         ஒப்பாரி தந்ததெது

ஒன்றுபோல வயிறுமனசு
         உடலென்ற பெருந்தொடரோ
என்றென்றும் இயம்புகின்ற
         ஒற்றைச்சொல் பசியன்றோ

வன்மையாக வாட்டுமிந்த
         வளர்பசிக்கு நசிந்துபோக
மண்ணில் நீ மலர்ந்ததென்ன
         எவரிடத்தோ யாசித்தா

கல்தாண்டி கடல்தாண்டி
         காற்றெனவே பறந்தாலும்
எல்லைக்கு அப்பாலும்
        இருளன்றி வேறேது

இல்லையொளி எங்குமென
         எண்ணிமட்டும் ஓயாதே
உள்ளத்தில் தேடிப்பார்
        உள்ளேதான் ஒளியுண்டு

பெண்ணுக்குள் உதயமாகும்
        பிறப்புக்கள் விபத்துக்கள்
மண்ணுக்குள் அமைதிதரும்
        மரணங்கள் பாக்கியங்கள்

இன்னும்கேள் இவையிரண்டின்
        இடைவந்த வாழ்க்கையோ
உண்மையல்ல உண்மையல்ல
        உடைதரித்தப் பொய்வனப்பே

உண்மையெங்கே என்றுநீயும்
        ஓயாமல் தேடித்தினம்
உன்நாட்கள் செலவழிய
        உண்டாகும் மாற்றமோ

என்றைக்கோ தேடிநின்ற  
         எவரெவரின் சுவடுகளில்
இன்றைக்கும் உன்பாதம்
         உருவாக்கும் புதுச்சுவடே

உண்மைதான் புத்துயிரே
          உன்பாதம் மட்டுமல்ல
பெண்ணுக்குள் புதையுண்டு
         பிறந்தபெருங் கூட்டத்தின்

வன்மையான பாதங்கள்
         வான்தொட்டுத் தேடிநின்று
மண்தந்த அழைப்பேற்று
         மரணத்தில் நிறுத்தினதாம்

என்மனதிற் பட்டதைநான்
         என்றென்றும் சொல்லிவைப்பேன்
இன்றும்நான் சொல்லுகின்றேன்
         இசைவாயோ மாட்டாய் நீ

உன்நாட்கள் முடியும்வரை
         உலகலாவித் தேடிநிற்பாய்
உன்னைமட்டும் விட்டொழித்து
         உறங்கிடுமோ பசியின் விசை

என்சொல்லும் கேளாமல்
         எங்கெங்கோ தேடிநிற்பாய்
உண்மைதனைக் கண்டறிந்தால்
         உடன்வந்து கூறிவிடு

உன்னைநான் எதிர்பார்த்து 
         உயிர்பிரியும் வரையிருப்பேன்
என்னறிவு உரைப்பதுவோ
         என்றும் நீ வரமாட்டாய்
அஞ்சோன் அஞ்சு 

அஞ்சாத சிங்கம்போல்
அஞ்சுபத்திப் பாடவந்தேன்
அய்யாவும் அம்மாவும்
அக்கறையாக் கேப்பியளா
கொஞ்சம் அக்கறையாக் கேப்பியளா

நஞ்சோடு நாகந்தான்
அஞ்சுதலை விரிச்சாக்கா
நடுநடுங்கிப் போவியளா
குலைநடுங்கிச் சாவியளா
சும்மா குலைநடுங்கிச் சாவியளா

பஞ்சநதிப் பாஞ்சோடும்
பஞ்சாப்ப பாத்தியளா
பஞ்சாப்பு வரப்புக்கும்
பக்கத்துல நிப்பியளா
அய்யா பக்கத்துல நிப்பியளா

அஞ்சுவிரல் இல்லாம
கையுமொரு கைதானா
அஞ்சுபுலன் இல்லாம
உசுருமொரு உசுர்தானா
அய்யா உசுருமொரு உசுர்தானா

சொகமுன்னா என்னான்னு
அளந்துத்தான் பாத்தியளா
சொர்க்கத்தை அளப்பதுக்கும்
அஞ்சேதான் வேணுமுங்க
அய்யா அஞ்சேதான் வேணுமுங்க

மகராசந் தங்கிவர
மாளிகையா விடுதிங்க
மாளிகையின் சொகத்துக்கு
நச்சத்திரம் அஞ்சுங்க
அய்யா நச்சத்திரம் அஞ்சுங்க

அஞ்சுமணிக் காலையிலும்
அஞ்சுமணி மாலையிலும்
ஆகாயத் திரையெல்லாம்
அழகுன்னா அழகுங்க
அய்யா அழகுன்னா அழகுங்க

அஞ்சருவி பாத்தியளா
அம்புட்டுந் தேனுங்க
அழுக்கோடு நெஞ்சத்தை
அலசித்தான் போகுங்க
சும்மா அலசித்தான் போகுங்க

அஞ்சுக்கே எந்திரிச்சா
ஆயுளுக்கே தெம்புங்க
அஞ்சுமணிக் காத்துக்கு
அம்புட்டும் பூக்குங்க
அய்யா அம்புட்டும் பூக்குங்க

அஞ்சுமணி ஆனாக்கா
அலுவலகம் விட்டாச்சு
அஞ்சுநாளு போனாக்கா
அந்தவாரம் முடிச்சாச்சு
சோரா அந்தவாரம் முடிச்சாச்சு

அஞ்சேதான் பருவமுங்க
அவனியிலே பெண்ணுக்கு
ஆரம்பம் கொழந்தைபின்
சிறுமியாயாகி சிறகடிப்பாள்
சின்னச் சிறுமியாய்ச் சிறகடிப்பாள்

நெஞ்சத்தைப் பஞ்சாக்கும்
கன்னியவள் மனைவியாகி
நெறமாசங் கொண்டாடி
தாயாகி நெறஞ்சிடுவாள்
அருமைத் தாயாகி நெறஞ்சிடுவாள்

அஞ்சு அறைப் பெட்டித்தான்
அடுக்களைக்கு பொக்கிசங்க
அஞ்சில்லாச் சாப்பாட்டில்
அடுப்புக்கும் வெறுப்புங்க
அய்யா அடுப்புக்கும் வெறுப்புங்க

அஞ்சுப்பொன் சிறப்புங்க
அஞ்சுப்பால் அறிவீங்க
அஞ்சுபெரும் காவியங்கள்
அழகுதமிழ் சொல்லுங்க
அய்யா அழகுதமிழ் சொல்லுங்க

அஞ்சுக்கே வளையாட்டி
அம்பதுக்கும் வளையாது
அஞ்சோடு சேராட்டி
பாடந்தான் ஏறாது
பள்ளிப் பாடந்தான் ஏறாது

அய்யெட்டு ஆனாத்தான்
அமைதிக்கே வருவீங்க
அதுவரைக்கும் ஆடாத
ஆளுந்தான் ஏதுங்க
அய்யா ஆளுந்தான் ஏதுங்க

அஞ்சேதான் பூதங்கள்
அந்நாளில் சொன்னாங்க
அஞ்சுக்குள் அடங்கித்தான்
அத்தனையும் சுத்துதுங்க
அய்யா அத்தனையும் சுத்துதுங்க

அஞ்சாம மேடையில
ஆனவரைச் சொல்லிப்புட்டேன்
அய்யாவே அம்மாவே
அசரடிங்க கையத்தட்டி
சும்மா அசரடிங்க கையத்தட்டி

(மார்ச் 2002)
சந்தவசந்த கவிதைக் குழுமத்தில் ஆளுக்கு ஓர் எண் கொடுத்து கவிதை எழுதச் சொன்னார்கள். எனக்கு வந்தது ஐந்து. நானும் எழுதினேன். அது ஒரு காலம். இதையும் கவிதைக் கணக்கில் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள், தப்பில்லை!

நிகரற்று ஒளிதெறிப்பாய்



ஏதும் மீதமின்றி
எக்கதவும் திறப்பின்றி
யாவும் இழந்தே
இருட்சிறை வீழ்ந்தனையோ

மனமே....
நீ ஏதும் இழக்கவில்லை
எத்துயருளும் மூழ்கவில்லை

இழந்தது ஏதாகிலும்
எள்ளளவும் தேடா இதயம் பெறு

ஜென்ம விடுதலையின்
பூரணப் பொருள்
உன் உயிரில் பொரிக்கப்படும்

நெருப்பெனும் பூதமாவாய் நீ
நிகரற்று ஒளிதெறிப்பாய்

உனைத் தொடவும் அஞ்சும்
உலகுமேலேறி
என்றுமழியா பிரபஞ்சம் நிறைவாய்
எனக்கொன்றும் பிடிக்கவில்லை

எனக்கொன்றும் பிடிக்கவில்லை
ஐயகோ இது எனக்கொன்றும்
பிடிக்கவில்லை

தொட்டதெலாம் தட்டிவிடும்
அறிவின்
இந்தத் தொல்லையொன்றும்
பிடிக்கவில்லை

தடுப்பதெல்லாம் தப்புமில்லை
அறிவு நிதம்
சொல்பவற்றுள் உப்புமில்லை

எனக்கொன்றும் பிடிக்கவில்லை
ஐயகோ இது எனக்கொன்றும்
பிடிக்கவில்லை

நெஞ்சில் ஏக்கம் ஓங்கிடாமல்
ஈர நாவில் காவியங்கள்
விளைவதுண்டோ

படிப்பறிவை மறந்திடாமல்
புதுமை பொங்கும்
ஊற்றுகளும் எழுவதுண்டோ

பட்டறிவை உணர்வென்போம்
அதனுள் உண்மைதான்
மிளிர்கிறது

குட்டிவைக்கும் பிள்ளைகளின்
புத்தி நாளும்
கோணலாகிச் சிறுக்கிறது

அறிவு வெயில் கொளுத்தாத
சொந்த நிமிடம்
ஐந்தெனக்குக் கிடைத்தாலும்
வாழ்வென்னும் இயற்கைக்குள்
முடக்கமின்றி
பொய்களற்று வாழ்ந்திருப்பேன்

யாராரோ வீழ்ந்த காயம்
கூட்டி வைத்து
எனக்குள்ளே திணிக்கும்
இந்த
அறிவெனக்குப் பிடிக்கவில்லை
அடிமை போல மண்டியிட
விருப்பமில்லை

வேண்டாத சிந்தனைகள்
வாழ்வில்
தொட்டதெலாம் தவறென்றே
கூத்தாட
பிறந்தபோது எழுந்து நின்ற
இதயம் இன்று
புண்ணாவது பிடிக்கவில்லை

தினந்தோறும் நெய்யூற்றி
பாழும் இந்த
மூளைமரம் வளர்த்துவிட்ட
சிலிர்ப்புசெத்த அறிஞர்களே
நாளும் உம்மை மனதார
சபிக்கின்றேன்

நீ தடுத்தாலும் உனையள்ளித் தாலாட்டுப் பாடிவிடும்

உள்ளத்தில் புரண்டோடும்
ஓரு கோடிக் கவி நதிகள்
அவை உயிரை எழுத்தாக்கி
உணர்வேந்தும் நவமணிகள்

சொல்லுக்குப் பொருளென்று
சில நூறு விளக்கங்கள்
அது சொல்லவந்த சேதிமட்டும்
சொன்னவனின் நெஞ்சுக்குள்

பள்ளத்தின் நிலையென்றும்
பரிதவிக்கும் தாகங்கள்
அதன் பசியுள்ளம் கேட்பதெலாம்
பிரசவிக்கும் மேகங்கள்

வல்லோனும் வாழ்வதில்லை
வசைமொழியே இல்லாமல்
தினம் வந்தவற்றுள் விசம்நீக்கி
வாழ்வதுதான் பெருவாழ்வு

கொண்டோடும் நதியோடு
கொடியாகச் சென்றாலும்
உன் கரைதேடும் கண்ணுக்குள்
கொள்வாய் ஓர் நம்பிக்கை

தண்டோடு தாழம்பூ
தனிவாசம் வீசிவரும்
நீ தடுத்தாலும் உனையள்ளித்
தாலாட்டுப் பாடிவிடும்

வள்ளல் தமிழ்த்தாயே

கணினித் திரை நிறைத்து
கற்கண்டாய்க் குவிந்தாயே
இணைய வலை கிழித்துப்
பொற்பாதம் சுழன்றாயே

அழியும் மொழிகளுக்குள்
தமிழிருக்கும் என்றாரே
ஒளியாய் ஒளிப்பிழப்பாய்
உச்சத்தை வென்றாயே

துள்ளும் நடைபோட்டுத்
தொழில் நுட்பம் தாண்டுகின்றாய்
மெல்லச் சாவதினிச்
சொன்னவனின் மொழியென்றாய்

உள்ளம் உருகியோட
உனதுமடி தலைவைத்தேன்
வள்ளல் தமிழ்த்தாயே
வளரமுதம் ஊட்டுமம்மா
இறைவா நீ இறந்துவிட்டால்?

நீ என்பதும் வேறோ இறைவா
நான் உனக்குள் இருப்பு
நான் என்பதும் வேறோ இறைவா
நீ எனக்குள் இருப்பு

உனக்கு என்னைத் தருவதென்பது
உனக்கு உன்னைத் தருவது
எனக்கு நீயும் அருள்வதென்பதும்
உனக்கு நீயே அருள்வது

நானே காணும் சுகங்கள்
அது நீ காணும் சுகங்கள்
நானே எண்ணும் எண்ணம்
அது நீ எண்ணும் எண்ணம்

நான் இறந்தேன் என்றால்
அது யார் இறந்தார் இறைவா
நான் இறந்தேன் என்றால்
அது நீ இறந்தாய் அன்றோ

நான் இறந்தேன் என்றால்
அது நீ இறந்தாய் இல்லை
ஏன் என்கிறேன் வியந்து
ஓ... நீ பிளந்தாய் உண்மை

உன்னைத் தந்தாய் எனக்கு
ஒரு செல்லைக் கிள்ளி உயிராய்
உன்றன் பூரண இருப்பில்
சிறு துகளின் மாற்றம் மரணம்

மரணம் என்னை அழித்தும்
ஒரு துளியும் அழிந்தாய் இல்லை
உருவில் புதினம் கண்டாய்
என் உயிரைப் பிரிதாய்க் கொண்டாய்

உனக்கு அழிவே இல்லை
எனில் எனக்கும் அழிவே இல்லை
மரணம் என்பது மாற்றம்
அட மாற்றம் என்பதே இறைவன்

என் தங்கத்துக்குத் தாலாட்டு



பொன்மாலை வேளையில்
தவழ்கின்ற வெண்ணிலா
கண்ணான கண்மணி
உன்போலத் தவழுமா

பனிதூவும் காலையில்
பூக்கின்ற பூக்களும்
கனிவான உன்னெழில்
முகம் போல பூக்குமா

ஆரீராரீ.. ஆரீராரோ


முற்றாத மாலையில்
முகம்வீசும் தென்றலும்
நான்பெற்ற கண்மணி
உன் போல வீசுமா

வற்றாத கங்கையில்
செழித்தோடும் வெள்ளமும்
ஒப்பில்லாக் கண்மணி
உன்போல ஓடுமா

ஆரீராரீ.. ஆரீராரோ


கிளிபேசும் பேச்சிலும்
குயில்பாடும் பாட்டிலும்
தளிரான கண்மணி
உன் பாஷை கேட்குமா

மயில்தோகை விரிப்பிலும்
மான்தேக வனப்பிலும்
ஒயிலான கண்மணி
உன் வண்ணம் விளங்குமா

ஆரீராரீ.. ஆரீராரோ


உலகங்கள் யாவுமே
என் சொந்தம் ஆயினும்
உயிரான உயிரென்றும்
நீதானே கண்மணி

உயிர் நீங்கும் வேளையும்
உறங்காத கண்களில்
ஒளிவீசும் தங்கமே
உனைத்தானே தேடுவேன்

ஆரீராரீ.. ஆரீராரோ


அன்பே அன்பே
என் சொந்தமே
கண்ணே கண்ணே
கண் தூங்குவாய்

ஆரீராரீ.. ஆரீராரோ

மானே தேனே
தேனோடையே
பூவே பொன்னே
பூ முத்தமே

ஆரீராரீ.. ஆரீராரோ

உயிரே உயிரே
உயிர்த் தேடலே
உயிரில் ஊறும்
கவி வெள்ளமே

ஆரீராரீ.. ஆரீராரோ

போறியேடி போறியேடி பொண்டாட்டி


ஒருநாள் மாலைப்பொழுது. நண்பர் ஒருவரோடு உரையாடிக்கொண்டிருக்கிறேன். கவிதையெல்லாம் எழுதறீங்களே கானப்பாட்டு எழுத முடியுமா உங்களால் என்று கேட்டார். நான் கவிதையின் அனைத்து வகைகளையும் முயன்றுபார்க்கும் ஆர்வம் கொண்டவன். ஆனால் கானா என்று கூறிக்கொண்டு எதையும் எழுதியதில்லை. எனவே இதுவரை முயன்றதில்லை, இப்போது முயல்கிறேன் என்றேன். ஆனாலும் என் கானாவில் ஆங்கிலக் கலப்பை எதிர்பார்க்காதீர்கள் என்றேன். அது சென்னைத் தெருவுக்கு ஒத்துவராதே என்றார். சென்னைத் தெருவில் தமிழ் தெரிந்தவனே இருக்கக்கூடாதா என்றேன் சற்றே கோபமாக. சரி.. சரி... என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்.

இனி காட்சி வர்ணனை வேண்டுமே, அதை நீங்கள்தான் சொல்லவேண்டும் என்று கேட்டேன். கானாவுக்குப் பின்னணியாய் ஒரு சோகம் இருந்தால் நல்லது என்றார். சரி என்றேன். காட்சியைச் சொல்லத் தொடங்கிவிட்டார்.

ஒரு கணவன் வேதனையோடு அழுதபடி தண்ணியடித்துக்கொண்டே பாடுகிறான். மனைவி அவனை விட்டுப் பிரிந்து கோபமாகச் செல்கிறாள். ஆத்திரத்தில் கிளம்பியதால், பிள்ளைகளைக் கூட கூட்டிக்கொண்டு போகவில்லை. பெரிதாய்த் துணிமணிகளும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. தன் வெறுப்பின் உச்சத்தில் அவனை உதறித் தள்ளிவிட்டு நடக்கவேண்டும் என்ற வெறி அவ்வளவுதான். இறுக்கமான முகத்தோடு போகிறாள்.

சில ஆண்டுகளாகவே அவர்களுக்குள் வேற்றுமை வந்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறது. கணவன் எப்போதோ ஒரு தவறு செய்துவிடுகின்றான், அதை அறிந்த அவளால் இப்போதும் சீரணிக்க முடியவில்லை.

அவன் எத்தனையோ சமாதானம் சொல்லியும், எப்படி எப்படியோ அழுது கூறியும், தற்கொலைக்கு முயன்றும்கூட அவளால் அவனுடன் ஒட்டமுடியவில்லை. அவன்மீது மிகுந்த நம்பிக்கையும், பிரியமும் வைத்திருந்தவளுக்கு அவன் செய்தது மிகப்பெரும் துரோகமாகப்பட்டது.

சீ... என்று அவனை விட்டு மனதளவில் என்றோ பிரிந்துவிட்டாலும், ஊருலகிற்காகவும் வேறு வழியில்லை என்பதற்காகவும் ஒன்றாய்க் குப்பைக்கொண்டிக்கொண்டு இருந்தவள், திடுமென வந்த சண்டையால் வீட்டைவிட்டே வெளியேறுகிறாள். அப்படி அவள் வெளியேறி தெருமுனையைத் தாண்டும்வரை கணவன் பாடுகிறான் ஒரு கானா. கூட குறைச்சலை நீங்களே கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள் என்று நண்பர் சொன்னார்.

இது வழக்கமா எல்லோர் வீட்டிலும் நடக்கும் ஒரு விசயம்தான் என்பதால் இது பரவலாகப் போய்ச்சேரும் என்று நானும் ஒப்புக்கொண்டு எழுதத் தொடங்கினேன். புதிதாக நான் எதையும் கூட்டவும் இல்லை குறைக்கவும் இல்லை. அவர் சொன்னவற்றை அப்படியே கானாவாக மாற்றினேன். அவ்வளவுதான் என் பணி.

இது கானாதானா என்று நீங்கள்தான் சொல்லவேண்டும். என் நண்பர் என்ன சொன்னார் என்று நான் பிறகு சொல்கிறேன் :)

இப்போதெல்லாம் கற்பனை செய்யும்போது சினிமா நடிகர்களின் முகங்கள் வருவதைத் தடுக்கமுடிவதில்லை :) பாடுவது நம்ம தாடி மணிவண்ணன் என்று நீங்களும் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். ஒரு சுவாரசியத்திற்காகத்தான்!



போறியேடி போறியேடி பொண்டாட்டி - நீ
போனதென்ன போனதென்ன இன்னிக்காடி
பாரமோடி பாரமோடி பொண்டாட்டி - நீ
பெத்ததையும் விட்டுட்டியே பொண்டாட்டி

ஆடியோடிப் பாத்துப்புட்டேன் பொண்டாட்டி - வெறும்
அனாதையா நிக்கிறேன்டி பொண்டாட்டி
மாடிவீடு கெடச்சுதடி பொண்டாட்டி - உன்
மனசுமட்டும் கெடக்கலடி பொண்டாட்டி

ஆசைமேல ஆசைவெச்சேன் பொண்டாட்டி - உன்னை
அள்ளியள்ளி அணைச்சேன்டி பொண்டாட்டி
ஓசையில்லா ஊமையடி பொண்டாட்டி - நான்
ஒண்ணுமத்துப் போயிட்டேன்டி பொண்டாட்டி

செத்துச்செத்து வாழ்க்கையடி பொண்டாட்டி - நான்
செத்தப்புறம் குதிக்கலான்டி பொண்டாட்டி
வெத்துவேட்டுப் பயதான்டி பொண்டாட்டி - நான்
விசம் குடிச்சும் சாகலேடி பொண்டாட்டி

கத்திக்கத்திப் பாத்துப்புட்டேன் பொண்டாட்டி - நான்
கதறிக்கதறி அழுதுபுட்டேன் பொண்டாட்டி
சுத்திச்சுத்தி அடிக்கிறேடி பொண்டாட்டி - நான்
செத்தப்பொணம் ஆனவன்டி பொண்டாட்டி

ஊருவிட்டு ஊருவந்தேன் பொண்டாட்டி - உன்னை
உத்தமமா மணமுடிச்சேன் பொண்டாட்டி
தேடித்தேடித் தவிச்சேன்டி பொண்டாட்டி - நீ
தேவதையா வந்தியேன்னு நினைச்சேன்டி

ஓடியோடிப் போனியேடி பொண்டாட்டி - என்னை
ஓட்டஞ்சல்லி ஆக்கிட்டேடி பொண்டாட்டி
வாடிவாடி வெந்தேன்டி பொண்டாட்டி - வந்த
விசந்தொட்டுச் துடிச்சேன்டி பொண்டாட்டி

பட்டிக்காட்டில் பொறந்தேன்டி பொண்டாட்டி - தினம்
படிச்சுபடிச்சு வளந்தேன்டி பொண்டாட்டி
பட்டணமும் பாத்தேன்டி பொண்டாட்டி - நெசப்
பாசம்மட்டும் பாக்கலேடி பொண்டாட்டி

மடியக்கேட்டுப் படுப்பேன்டி பொண்டாட்டி - நீ
இடியக் குடுத்துப் போறியேடி பொண்டாட்டி
அடியடியா வாங்கிட்டேன்டி பொண்டாட்டி - இந்த
அனாதைக்கு யாரிருக்கா பொண்டாட்டி

பொறந்தநாளா துடிக்கிறேன்டி பொண்டாட்டி - நான்
பொறந்தமாதம் சித்திரையடி பொண்டாட்டி
பொறக்கும்போதே திட்டுப்பட்டேன் பொண்டாட்டி - என்னை
பெத்தவளே மொத்திவிட்டா பொண்டாட்டி

கூனிக்குறுகி வாழ்ந்தேன்டி பொண்டாட்டி - தினம்
குட்டுப்பட்டு நொந்தேன்டி பொண்டாட்டி
ஆணிமேல ஆணிதான்டி பொண்டாட்டி - நான்
அகப்பட்டது சிலுவைதான்டி பொண்டாட்டி

பாக்காததை பாக்கவெச்சே பொண்டாட்டி - இந்தப்
பாழும்மனம் மாட்டிக்கிச்சே பொண்டாட்டி
கேக்காதத கேக்கவெச்சே பொண்டாட்டி - நான்
கெட்டழிஞ்சு போனேன்டி பொண்டாட்டி

தூக்குப்போட்டும் தொங்கினேன்டி பொண்டாட்டி - அந்த
தூக்கும் கையவிட்டதடி பொண்டாட்டி
நோக்கிநோக்கி நிக்கிறேன்டி பொண்டாட்டி - ஒரு
நொடியில் சாவுவேணுமடி பொண்டாட்டி

பெத்தெடுத்தேன் ரத்தினங்கள் பொண்டாட்டி - அந்த
புண்ணியந்தான் கோடியடி பொண்டாட்டி
முத்துமுத்தா புள்ளைங்கடி பொண்டாட்டி - அந்த
மொகத்தப்பாத்து வாழுறேன்டி பொண்டாட்டி

சுடுகாட்டுப் பொணமானேன் பொண்டாட்டி - தெனம்
சுட்டக்கரு வாடானேன் பொண்டாட்டி
எடுபட்டப் பயலானேன் பொண்டாட்டி - நான்
எட்டணாக்குப் பத்தானேன் பொண்டாட்டி

எனக்கு ஒரு வழியச் சொல்லு பொண்டாட்டி - என்னை
எங்கயாச்சும் பொதச்சுப்போடு பொண்டாட்டி
உனக்குத்தீனி வேணுமடி பொண்டாட்டி - என்
உசுரைதின்னா செரிக்குதாடி பொண்டாட்டி

ராசாத்தீ


அடீ
வெள்ளை ராசாத்தீ
உன் கூந்தலில் நான் என்
மோக விரல்களால்
நெருப்புப் பூச்சூட்டினேன்

அதற்காகவே என் பிரியமே
நீ எனக்கென உன்னை
அணு அணுவாயிக் கரைத்து
அழிந்தே போனாய்

அழிந்தும்
என்னைப் பிரிய விரும்பாமல்
என்னையும் உன்னுடன்
அழைக்கிறாய்
அந்த மேலுலகிற்கே

நியாயம்தான் என்றாலும்
உன் மீதுள்ள என் காதல்
என் உயிரையே துறக்குமளவிற்கு
அப்படி ஒன்றும்
புனித நீராடி வந்ததல்ல

ஆம் அன்பே
நான் உன் விசயத்தில்
தேவதாஸ் அல்லதான்
என்னை விட்டுவிடு
சிகரெட்டே

வெள்ளி


நீலவான் பந்தலில்
நெஞ்சம் அள்ளும் கவிதையுடன்
நீள்விழி அசைத்தே மெல்ல
நில்லெனச் சொல்லும் வெள்ளி
விண் வெள்ளி

உள்ளுக்குள் வந்துபோகும்
ஒட்டுமொத்த உணர்ச்சிகளை
ஒரே மூச்சில் கொட்டித் தர
ஓயாமல் அழைக்கும் வெள்ளி
திரை வெள்ளி

தலைக்குமேல் ரேகைகளாய்
அனுபவத்தின் பரிசுகளாய்
இருள் கிழிக்கும் விடியலின்
ஒளிவடிவில் பூக்கும் வெள்ளி
நரை வெள்ளி

மேகங்கள் காதலிக்க
மின்னல்கள் கண்ணடிக்க
பொன்வான முற்றம் தன்னில்
வெட்கி
முக்காட்டு இடுவதும்
மீண்டும்
ஆசையில் வருவதுமாய் வெள்ளி
நிலா வெள்ளி

நெருப்போடு காதலாகி
நீண்டபால் வீதிவழி
சூரியனின் முத்தம் ஏந்த
முந்தும்
இரண்டாம் கோள் வெள்ளி
வீனஸ் வெள்ளி

அலுவலக இறுக்கத்திற்கும்
இயந்திர இயக்கத்திற்கும்
விடுதலை ஒத்திகை நாளாய்
இனிப்பள்ளித் தூவும் வெள்ளி
கிழமை வெள்ளி

ஆகாயக் கொடி நிறைத்து
அழகு வெண் பூப்பூத்து
நிலமகள் மேனிதூவி
விளையாட வாவெனும் வெள்ளி
பனி வெள்ளி

தண்ணீர்த் தாலாட்டாய்
தரைவிழும் சொர்க்கமாய்
தட்டித் தட்டித் தோளணைக்கும்
தாயின் தளிர்க்கர வெள்ளி
அருவி வெள்ளி

நிலத்தின் புதையல்கள்
உழைப்பின் வியர்வையால்
நெற்களாய்க் குவிந்து
புதுப்பானையில்
வழிந்தோடும் வெள்ளி
பொங்கல் வெள்ளி

சிணுங்கிச் சிணுங்கி
ஜென்மம் முழுதும் தொடர்ந்து
திறந்த விழியரங்கில்
கனவுகள் கொண்டாடும்
எப்போதோ கேட்ட
இன்னிசை வெள்ளி
என் காதல் தேவதையின்
தங்கக்கால் கொலுசு வெள்ளி

எங்கே எங்கே ஈரச்சுவை


பச்சை இலைமகள்
நெற்றித் தளங்களில்
புத்தம் புதுப்பனி
கொட்டி வழுக்கிடும்
பயண சுகந்தங்களோ

பிஞ்சுக் கொடிகொண்ட
பால்மண வேர்களின்
முழுமொத்த விழிவிரித்த
தன்னுயிர்த் தேடல்களோ

பாறை முதுகுகளில்
மோதும் அலைகளின்
நெடுநீள் ஏக்கத் தொடு வெறியோ

கடும் பாலை நிலம் மீது
சூல்மேக மடியவிழ
சிந்தும் மழைத்துளியின்
சொட்டுப் பரிசங்களோ

திறக்காத மாங்கனிக்குள்
திருட்டு வண்டொன்றின்
வாழ்க்கை அதிசயமோ

அதிகாலை ஒளிக்கசிவாய்
இள அறிவுக் கதிரெழும்பும்
பிள்ளைப்பருவமதில்
மெல்ல மெல்ல
மனம் சொல்லச் சொல்ல
முதல் கவிதை வடிப்பதுவோ

பழைய நண்பனை
பல்விழுந்த நாளொன்றில்
பார்த்துவிட்ட நெகிழ்வில்
உணர்வெரிய உரையாடுவதோ

இளைய இதழ் நான்கு
திரிகளாகித் தீப்பிடிக்க
மூடிய இமைகளுக்குள்
அடைபடும் கிளர்வுகளோ

குடும்ப நலன் தேடி
திரைகடல் பல ஓடி
இளமைப் பேறூற்றின்
கண்மூடிக் காய்ந்தபின்
நடுங்கும் கரங்களோடு
பெற்றமண் அள்ளி
பெருமூச்சாய் முகர்வதோ

நாவினில் ஒளியாக
செவிகளில் சிறகாக
இதயத்துள் தேனூற
எழுந்தாடும் தமிழோ

உலகமே அவள் மடியாக
உயிரே தாய் பிரியமாக
இளம்பிஞ்சு நகம்பதித்து
பொன்மடி முட்டிமுட்டி
பால் சொர்க்கம் பருகுவதோ

எங்கே எங்கே ஈரச்சுவை
இங்கே அங்கே ஈரச்சுவை
எங்கும் எதிலும் ஈரச்சுவை
இதயம் இருந்தால் ஈரச்சுவை

இணைவது ஒன்றே வரமாகும்


வார்த்தை உயிர்கள் தனித்திருந்தால்
வாழும் கவிதை பிறப்பதில்லை
காற்றில் சுரங்கள் பிரிந்திருந்தால்
கானம் செவியை நிறைப்பதில்லை

கண்ணும் கருத்தும் ஒன்றுபட்டால்
காட்சிப் பிழைகள் நிறைவதில்லை
விண்ணும் விழியும் முத்தமிட்டால்
விரியும் ஞானம் குறைவதில்லை

பள்ளம் மேடுகள் தோள்தொட்டால்
பட்டினி என்னும் மிருகமில்லை
எல்லைக் கோடுகள் இணைந்துவிட்டால்
எங்கும் யுத்த நரகமில்லை

நிலமும் மழையும் உறவென்றால்
நெல்லும் புல்லும் கூத்தாடும்
நிலவும் வானும் நேர்பட்டால்
நிம்மதி நெஞ்சில் பாலாகும்

பலரும் சிலரும் கையணைத்தால்
பிரிவினை வஞ்சம் தூளாகும்
உள்ளம் உயிரைத் தழுவிவிட்டால்
உண்மைக் காதல் பயிராகும்

மண்ணைப் பிரிந்தால் துயராகும்
மனிதம் பிரிந்தால் அழிவாகும்
இணைவது ஒன்றே வரமாகும்
இணைக்கும் யாவும் இறையாகும்

வெள்ளாவியில்...


வெடிச்சு வெடிச்சுச் சிதறும் மனசு
வெள்ளாவியில் கிடக்குது
வெட்டுப்பட்டப் பல்லி வாலா
துடிச்சுத் துடிச்சுச் சாகுது

இனிப்புத் தொட்ட நாக்குநுனி
நெருப்புக் காட்டில் வேகுது
உசுரை மடிச்சு வெத்திலையாப்
போட்ட வாயி சிவக்குது

பருந்து கிழிச்ச சுண்டெலியா
மனசு நாத்தம் அடிக்குது
கிழிஞ்ச கூளம் கூட்டிவெச்சு
நெனப்பு நரியும் திங்குது

விழிப்பில்லாத தூக்கம்தேடி
கண்ணு ரெண்டும் ஏங்குது
விழிச்சு விழிச்சுப் பாத்துப்புட்டு
விம்மி விம்மிக் கதறுது

நெனப்புச் சுமை தாங்காம
மனசு எலும்பு நொறுங்குது
நொறுங்க நொறுங்க விட்டுடாம
நெனைப்புச் சுமையும் உசருது

அவமானச் சின்னமாகி
ஆவி கிடந்து அலையுது
கண்ணாடிப் பிம்பத்தையும்
காரிக் காரி உமிழுது

உச்சு முதல் பாதம்வரை
ஊசியேறிக் கிடக்குது
ஊசிமேல ஊசியேற்ற
வெந்த மனசு கெஞ்சுது

அழுகையும் சிரிப்பும் தூரமில்லை


என்னை மீறும் எண்ணங்கள்
என் இதயம் எங்கும் காயங்கள்
மண்ணில் வாழ்க்கை மாயங்கள்
மடியும் வரைக்கும் துயரங்கள்

நீளும் விரல்களில் ஏக்கங்கள்
நெருப்பைத் தொட்டே அழுகைகள்
வாழும் வாழ்வில் தேடல்கள்
வரண்டு போனால் சடலங்கள்

கண்ணில் அலையும் நினைவுகள்
கலைந்து சிதையும் கனவுகள்
மின்னல் போன்ற உறவுகள்
உயிர் மிதித்துப் போகும் பறவைகள்

நம்பிக்கை எழுந்து நாலடி நடந்தால்
ஏமாற்றம் எகிறி எட்டடி தாண்டும்
கண்கள் பழுத்து கண்ணீர் உடைந்து
கனவுச் சித்திரச் சாயம் போகும்

அழுபவன் சிரிப்பான் ஒருபொழுது
சிரித்தவன் அழுவான் மறுபொழுது
அழுகையும் சிரிப்பும் தூரமில்லை
அறிந்தவர் வாழ்வில் துயரமில்லை

தமிழ்ச்சங்கத்துக்கு வாழ்த்துரை


எத்திசை பெயர்ந்து
வாழ்ந்தாலும்
எத்தனை மொழிகள்
பயின்றாலும்
பித்தரைப் போலவே
பிதற்றிடுவர்
பேசும்மொழி அன்னைத்
தமிழின்றி

பத்தரை மாற்றுத்
தங்கமிவர்
பாசத்துடன் தமிழ்
வேண்டுகிறார்
இத்தனை தூர
தேசத்தில்
இன்பத் தமிழுடன்
வாழுகின்றார்

சித்திரை பூக்கும்
புத்தாண்டில்
செந்தமிழ் தேடும்
உத்தமர்கள்
முத்திரை பதிக்க
எட்டுகின்றார்
முத்தமிழ்ச் சங்கம்
கட்டுகின்றார்

மொத்தமாய் என்றன்
விழியிரண்டும்
மூழ்கியே போயின
நீர்பெருக்கில்
சத்தமாய் என்மடல்
வாசிக்கிறேன்
சத்தியம் உலகெலாம்
சேர்ந்துவிடும்

இத்தரை மீதினில்
யாவருக்கும்
இந்நாள் திருநாள்
ஐயமில்லை
உத்தமர் இவர்தம்
உணர்வுகளை
உயர்த்திப் பாடியே
வாழ்த்துகிறேன்




தமிழ்க் கலாச்சாரச் சங்கம் வளர்ந்து வான்முட்டி தமிழ் வளம் எட்ட என் நெஞ்சார்ந்த பொன்மலர் வாழ்த்துக்கள்